Neurotech - Antagonist (2011)

Drie jaren zitten er tussen de EP Transhuman en de huidige golf van releases die zijn begonnen met het album Antagonist. Heeft Wulf nog wat veranderd aan het geluid van de band in die tijd, of is Antagonist gewoon het kwadraat van Transhuman geworden? Dat laatste zou ook helemaal niet verkeerd zijn, maar het is niet helemaal het geval. Dit is nog steeds zeer herkenbaar Neurotech natuurlijk, maar dan nog grootser en bombastischer dan voorheen. De naar de cyber-metal leunende invloeden van de vorige EP zijn verminderd en het symfonische aspect is verder uitgediept, zonder het industriële uit het oog te verliezen. De grootse productie maakt de wall of sound zeer helder en luisterbaar, waardoor het geheel enkel nog kan vallen door slecht songmateriaal. Maar ook dat zit helemaal snor op Antagonist. Het is eigenlijk één van de meest solide industrial-platen die ik de laatste tijd gehoord heb. Diepe, zware gitaren; prettige, diepe grunts; hoge, duistere en soms met een gothic-sfeertje aankomende synths, vergezeld van de nodige pianopartijen om het een eigen smoel te geven. Kortom, Neurotech heeft met zijn eerste voltijds-album absoluut niet teleurgesteld. Ik heb al zin in het nieuwe album Decipher dat in 2013 gaat verschijnen.