Meat Loaf - Blind Before I Stop (1986)

De enige Meat Loaf plaat waar ik nog niet op had gestemd, zie ik. Dat was geen rare ontdekking, want ik had er ook nog niet naar geluisterd, hoewel de CD al enige tijd in mijn kast stond. En ach, waarom niet eens proberen? Ik mag Meat Loaf graag en slechter dan Midnight at the Lost and Found kon het niet worden, wel? Ik had gelijk. Blind Before I Stop gaat verder waar het goede Bad Attitude was geëindigd: recht-door-zee rockmuziek. 'Spierballenrock' lees ik in vrijwel elke post hierboven. Leuke term an sich. Uiteraard maakt Meat Loaf alles wat hij aanraakt tot een theaterstuk, maar de begeleiding is hier wel zodanig 1986 dat deze plaat uniek klinkt in de discografie van de beste man. De eerste helft bestaat vooral uit lekkere nummers. 'Execution Day', maar vooral het duo 'Rock 'n Roll Mercenaries' en 'Getting Away with Murder' zijn enorm catchy en luisteren lekker weg. Het titelnummer blijkt ook een echte oorwurm, en met 'One More Kiss (Night of the Soft Parade)' en 'Burning Down' krijgen we wat specialers als uitstapjes voorgeschoteld. Daarna pakt het nog eenmaal op met 'Masculine', welke ik tekstueel afgrijselijk vind, maar welke toch wel enorm catchy is weer. De rest vond ik ondermaats.

Toch luister ik dit album met plezier als een uniek historisch document. Het is geen Bat Out of Hell, maar daar is er ook maar één van, ongeacht hoe Meat Loaf zijn albums ook wil noemen. Het wegblijven van zijn succes in de jaren 80 heeft hem ongetwijfeld weer teruggedreven naar Jim Steinman.