The Faceless - Autotheism (2012)

Dit is even hele andere koek dan Planetary Duality. De line-up is behoorlijk veranderd en dat is heel goed te horen. Op het vorige album kwam de cleane zang sporadisch voorbij en nu is het juist het grootste deel van de zang. Alles is een stuk melodieuzer geworden maar zeker niet toegankelijker. Zo gaat de band hier af en toe net als Between The Buried And Me aan het werk en gooit zeer veel verschillende muzikale invloeden in een blender. Zo komt er zelfs saxofoon langs in Deconsecrate en krijgen we een vaag polkastukje. Deze moet ik echt meer gaan beluisteren om tot een beoordeling te komen.

The Faceless. Een Amerikaanse groep die begon met deathcore maar daarna steeds verder naar technische death metal ging. Nu is de volgende stap gezet.

Het vorige en tweede album genaamd Planetary Duality was een van mijn favoriete albums van 2008. De band zette hier een uniek album neer voor death metal-begrippen. Het was technisch en razendsnel maar ook zeer sfeervol. Er werd black metal in de blender gegooid en nog wat invloeden van Cynic door de vocoder die er voor zorgt dat je zang een rare vervorming krijgt. Een erg futuristisch album.

Nu zijn we 4 jaar verder en is inmiddels Autotheism uit. De line-up is behoorlijk veranderd. Zo is er een andere grunter, tweede gitarist en bassist. Wes Hauch (tweede gitarist) liet op het nieuwe album van Periphery al horen een zeer benadigd gitarist te zijn en de nieuwe bassist (Evan Brewer) liet op zijn soloalbum Alone al horen dat het een bass wizard is.

Nieuwe line-up en daardoor ook een verandering in stijl. The Faceless speelt nu progressieve death metal. Denk aan een band als Opeth. Ook speelt de cleane zang de grootste rol op dit album. Dat was op het vorige album wel anders, daar kwam de cleane zang sporadisch voorbij. Dit zal al een struikelblok voor veel luisteraars worden.

Die worden bij het eerste nummer al op het verkeerde been gezet. Autotheist Movement I: Create is namelijk slepend, iets wat we nog niet van de band hebben gehoord. Michael Keene (cleane zang en gitarist) laat op dit nummer horen dat zijn zang extreem vooruit is gegaan in vier jaar. Het nummer is het meest simpele van het hele album als we het interlude even achterwege laten. De riffs zijn stemmig, het doet me denken aan Alice In Chains. Mijn favoriet is gelijk gepasseerd.

De Autotheist Movement is een driedelig muzikaal stuk. Dit begint dus rustig maar daarna barst het open. Autotheist Movement II: Emancipate zorgt ervoor dat ik gelijk wat kritiek heb. Rond 2 minuten komt er een passage langs die wel heel erg op Devin Townsend lijkt. Na een beluistering van Deconstruction (album van Devin Townsend) hoorde ik zeer duidelijk riffs van Juular en The Mighty Masturbator. Is dit nu een extreme bewondering voor de man of een gevalletje jatwerk? Zelfs de zang klinkt als Devin Townsend. Op dat gebied moet Michael Keene als zanger wel groeien. Hij mist een eigen identiteit. De ene keer klinkt hij als Devin Townsend, de andere keer als Mikael Akerfeldt (Opeth) en de andere keer als Jerry Cantrell van Alice In Chains.

Autotheist Movement III: Deconsecrate is het meest experimentele nummer van het album. Er zit saxofoon en af en toe lijkt het wel alsof je in een circus terecht bent gekomen. Ook hoor je la-la koortjes die je ook hoort bij een band als Between The Buried And Me. Het lijkt er ook op dat The Faceless erg goed naar die band heeft geluisterd. Between The Buried And Me zijn meesters in het vermengen van stijlen die eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. Dat heeft The Faceless ook geprobeerd maar af en toe mist het wat samenhang en wordt het chaotisch.

Na deze songcyclus gaan we verder met een nummer genaamd Accelerated Evolution. Weer een stuk waar Devin Townsend wordt aanbeden. De titel is ook van een album van Devin Townsend, al zegt dat natuurlijk niet veel. The Eidolon Reality is een van de betere nummers van het album. De riffstijl doet me denken aan Voivod en hier presenteert The Faceless wel zijn eigen sound. Hier zijn ook weer de black metal invloeden te horen. Dit nummer is echt zwaar verbeterd in 1,5 jaar, deze was namelijk al eerder te horen als ruwe mix.

Hail Science is gewoon jammer. Microsoft Sam als zanger, inmiddels al zo retro als wat! Het voegt echt helemaal niks toe aan dit album. Hymn Of Sanity is ook al zo kort, daar hadden ze echt wel meer van kunnen maken. In Solitude is een nummer waar de invloeden van Opeth zeer goed in zijn te horen, hoor dat begin!

Tijdens het luisteren van dit album merk ik op dat de ritmesectie compleet geen ruimte heeft gekregen. Op Planetary Duality leek drummer Lyle Cooper wel vier armen te hebben en was er een ijzersterke drumsound. Nu krijgen we weinig avontuur te horen qua drums en een zeer klinische sound. Evan Brewer staat echt veel te laag in de mix. Sporadisch hoor je een baslijn langs komen, dit is een gevalletje And Justice For All... Je weet gelijk wat ik bedoel. De gitaarsound is ook vrij dun en dit komt door de producer.

Zijn naam is Michael Keene. Ja, ook de gitarist en zanger van The Faceless. Keene speelt zo´n grote rol op dit album dat de rest er bij verbleekt. De nieuwe grunter krijgt maar weinig ruimte. Deze band mist een eigen geluid. Het klinkt allemaal lekker maar nergens word ik echt overdonderd door het materiaal op Autotheism. De bandnaam past perfect. Het heeft geen gezicht.

Het album zou van mij 3,25* krijgen, ik rond het af naar boven.

Niet helemaal mijn ding, deze progressieve death metal, maar ik moet toegeven dat het allemaal wel fraai in elkaar steekt. De wisselwerking tussen cleane zangpartijen en bruut brulwerk werkt goed en de songs zijn, hoewel aan de eenvormige kant, meeslepend genoeg. Productioneel had het album nog wel iets vetter mogen klinken, maar het geluid van de plaat is meer dan acceptabel.

Dit soort wetenschappelijke manifesten beginnen me zo onderhand ook een beetje te vermoeien. Jongens, jullie zijn een deathmetalband, geen wetenschapperscollectief. Overigens mis ik muzikaal gesproken ook wat. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen, maar Autotheism krijgt me maar moeilijk van mijn stoel. Verder dan wat leuke momentjes komt het eigenlijk niet, en verder dan een 3* komt mijn beoordeling dan ook niet.