Julien Neto - Le Fumeur de Ciel (2005)

Sketch is de ultieme soundtrack in mijn mening, zou ook kunnen passen bij een netwerk reportage of iets dergelijks. Valt mij sowieso op dat daar iemand werkt met gevoel voor electronische muziek.

Het gast optreden van Kenniff (helios) is opnieuw erg aangenaam, derhalve zou ik dit album ook aanraden voor helios liefhebbers.

Voy blijft met zijn lome bassen toch echt wel de topper op dit album voor mij.

Vreselijke zeikmuziek.

"Dankzij" MusicMeter heb ik de depressieve kant van de electronic ontdekt, maar kan nu niet zeggen dat ik er blijer van ben geworden.

Dit album is een ellenlange klaagzang, schrale zeurderige melodieën met duf en bot analoog klinkende, spaarse ritmiek.

Een plaat die barst van onoprecht zelfmedelijden. Doet me vooral denken aan die oude, zware Russische films. Armoe alom.

Oeverloos saai en vervelend dit. 0.5*

(Edit: en niet verwonderlijk dat het op Type is uitgekomen)

Beetje een zeer - zal het proberen proper te houden - overbodige recensie van Onderhond. Wat hij nl zelf zegt: "dankzij" Mume heb ik de depressieve kant van de electronic ontdekt......

En toch hardnekkig blijven verderluisteren en consequent 0,5* uitdelen en terwijl ook nog eens Type als uitzonderlijk slecht omschrijven. Ik zal niet ontkennen dat Type door veel mensen beschouwd wordt als een hype waarin ze even willen mee zijn. Maar daar komen toch zeer goede releases op dat label uit. (Ik had me eigenlijk voorgenomen om nooit meer te reageren om zo'n stommen beoordelingen)

Wat ik eigenlijk wou zeggen. Ik heb je beoordelingen altijd met een zekere mate van ironie gelezen, ik nam ze nooit erg serieus. Nu weet ik het zeker dat ik je nooit nog serieus zal nemen, ook al geef je 5* aan iets dat ik leuk vind. Je verpest het hier soms nogal eens, weet je

Ik ben gewoon een aantal CDtjes aan het afgaan die hoog scoren en boven de 15 stemmen hebben in het electronic genre.

Dat dit van Type afkomt heb ik dan ook pas achteraf gezien. De andere twee Type albums die ik gehoord heb staan op 3*

Maar is het best ook als je volgende keer niet meer reageert op zulke stommen beoordelingen. Zal het mij wat interesseren als je me niet serieus neemt.

Nog steeds één van mn favo Type platen

Fraai album. Het artwork geeft voor mij de sfeer goed weer: een warme zomernacht, onbewolkt met nagenoeg volle maan. Windstil, een beetje spookachtige sfeer. Muziek voor de melancholicus die de slaap niet kan vatten en door het verlaten stadspark gaat dolen.

4*

Ongrijpbare, haast onwerkelijke plaat. Broos ook, breekbaar. Muziek voor diep in de klamme zomeravond. (Weinig wind, een briesje in de kruinen van de bomen hooguit.) Maar briljant en volstrekt onvergelijkbaar in zijn verraderlijke eenvoud.

Natuurlijk denk je bij het luisteren wel eens aan de cd Chessa van Shuttle 358 (een grote held van Julien Neto) of Drawn van Northern. Maar geen van deze artiesten halen uiteindelijk het, letterlijk, hemelshoge niveau van dit album.

Voor verdere details: zie de omschrijving van Chameleon Day hierboven, wat tamelijk trefzeker is (en dat is knap voor zo'n zeldzame plaat die zich eigenlijk niet omschrijven laat...)

Weet iemand of er nog een opvolger van dit album komt? Wordt wel weer tijd. Is Neto nog actief als composer of doet die wellicht meer productiewerk? Ik moet eens gaan googlen.

Ja, ik heb Neto recentelijk nog gemaild. Er staan een paar losse nummers van hem verspreid op het internet. Zie in elk geval www.last.fm

Op mijn vraag of hij aan een nieuw album werkt moest hij helaas ontkennend antwoorden. 'De nieuwe nummers leken nog teveel of Le Fumeur...' , verklaarde Neto.

Geduldig afwachten dus.

Yorgos.dalman had 'm al een keer met klem aanbevolen, en onlangs nog via een bericht bij Klaus Schulze's Mirage. Ik had het album al een keer onder de loep genomen, maar was er nog niet nader op terug gekomen. Dat doe ik dus nu wel, mede dankzij yorgos.dalman, want dit album verdient absoluut een schoonheidsprijs voor één van de betere ambient-albums die ik de laatste tijd voorbij heb horen komen.
Bovenstaande berichten van yorgos.dalman en Chameleon Day hadden de muziek van dit album niet beter kunnen verwoorden. De zeer unieke collage aan galmende en breekbare klanken, is er één van een zeldzame schoonheid.
Dromerig en transparant, dringt de bijzondere muziek van Julien Neto door elke porie van m'n huid binnen en weet me bij vlagen een flinke dosis kippenvel te bezorgen. Nummers als het zeer originele "IV (Keats)" (eentje die je als liefhebber gehoord moet hebben!!) en het melancholische "Voy" zijn slechts 2 luttele voorbeelden.
Ook het wat meer mysterieuze "V (Rivers)" is er eentje die ik nu al onder m'n favorieten schaar. Dit nummer klinkt alsof er zich op de achtergrond een sluimerende entiteit zich langzamerhand wil openbaren, maar dat dus uiteindelijk niet doet. Slechts in de vage schaduwen van het onderbewuste denk-patroon blijft de schim zich voortbewegen, zonder te weten wat het nu uiteindelijk is. En zo komt de muziek in het algemeen ook over. Als een geheimzinnige vorm van klanken, die dusdanig klinkt, dat het zich nooit helemaal wilt prijsgeven. Wat in dit geval de muziek zeker z'n charme geeft.
Ook het afsluitende "Farewell" is van weliswaar een droevige en eenzame, maar tegelijkertijd van een adembenemende schoonheid.
En zo kan ik nog wel even door gaan. Punt is, dat deze Le Fumeur de Ciel een uiterst boeiende plaat is, waar stuk voor stuk unieke ambient-pareltjes op prijken. Eentje van een uiterst bijzondere aard, vanwege de prachtige, bij vlagen ondefiniëerbare klanken.
Een klein meesterwerkje, waarbij de enige kritiek zou kunnen zijn, waarom Mr. Neto hier nog steeds geen vervolg op heeft gemaakt.
Inderdaad, zoals yorgos al vermelde: afwachten dus.

Dat is zeer mooi beschreven Corvis. Ontroerend ook wel. Op deze manier moet het niet moeilijk zijn collega's als tangmaster en Gerards Dream te overtuigen.

Van Julien Neto is niets bekend, geen foto, geen bio. Hij woont in Parijs en schijnt echt te bestaan, dat is het enige wat we weten. Dit geheimzinnige voegt wel iets toe aan het mystieke van het album. (Iets soortgelijks heb ik trouwens met de nagenoeg onbekende Tom Opdahl en zijn enige album "Black smoker").

Ik herinner me nog goed: ik luisterde naar "Le fumeur de ciel" tot ver in de nacht. Ik kreeg iets euforisch over mee heen, de nacht en alles, alsof ik alleen op de wereld was. Ik ging aan mijn PC zitten en schreef een verhaal over een oude man die wakker werd in een leeg huis. Soms kan de beste muziek zo ineens indringende beelden oproepen...

Tot later iedereen....

Ik ga hem zo ook weer eens luisteren want nu ik dit hier allemaal lees ben ik eigenlijk ergens toch wel heel erg benieuwd waarom jullie deze er uit pikken en niet bijv. een Pale Ravine van Deaf Center wat toch ongeveer het "standaard werk" is in dit specifieke subgenre.

Beste Sietse,
fijn dat je Neto weer uit de kast haalt. Zal je zeker niet tegenstaan.

Wat betreft Pale Ravine, ik vond het album, na een paar wonderbaarlijke tracks (het dreigende 'Thread' en het kille 'White lake'), al gauw oppervlakkig worden en uiteindelijk inéén zakken.
Een enkele track als 'Stone beacon' belooft dan weer wat maar het wordt nooit echt wat. (Het slotstuk 'Eloy' lijkt overigens qua sfeer sterk op The Blue notebooks van Max Richter.)

Ben overigens benieuwd hoe jij (ik ga MuMe medewerkers zo langzamerhand maar totoieren) 'dit specifieke subgenre' zou willen omschrijven....

ik ben geen MuMe medewerker hoor en ik zou zeker niet met u aangesproken willen worden.

En wat jij hebt met Pale Ravine heb ik juist hier. Het is allemaal wel mooi, maar springt er nergens boven uit. Deaf Center doet dat juist wel.

En hoe het specifieke subgenre is karakteriseert zich als moderne klassiek doormiddel van met name electronica. Of electronica die een dikke neiging heeft tot moderne klassiek.
Het is echter een vrij diverse club verstilde piano (denk Goldmund en Clem Leek) tot vrij "bombastisch" muziek (Ryan Teague en Murcof) met daartussen door hele donkere zaken zoals Svarte Greiner.
Het is allemaal dus niet zo heel erg makkelijk samen te vatten. Max Richter en Johann Johannsson zijn heel anders dan Greg Haines en Nils Frahm. Om het over Svarte Greiner en Ben Frost maar niet te hebben.

Met 'medewerker' bedoelde ik alleen maar iedereen die met zijn berichten aan MuMe 'meewerkt'.

Je noemt hier veel namen die ik niet ken - dat is alleen maar interessant. 'Verstilde piano's...', 'donkere zaken...' ook al zoiets moois. Genoeg om uit te zoeken dus.

En gelukkig maar dat de muziek waar wij het hier over hebben uiteindelijk 'niet zo heel erg gemakkelijk samen te vatten is'... Dat maakt het geheel, met al onze meningsverschillen erover incluis, alleen maar intrigerender.

Als die namen je niets zeggen, heb je een leuke ontdekkingstocht voor de boeg!
Ik vind dit album wel aardig, maar een stuk minder dan de door Sietse genoemde namen. Fijne muzikale tocht gewenst!

Nou, Sietse & we tigers, en verder iedereen...

ik heb wat rondgekeken en geluisterd. Wat ik van Svarte Greiner hoorde was aardig, meer dan aardig zelfs. Moet ik meer van weten.
Ben Frost deed me daarentegen weer helemaal niks. En in beide gevallen werd er m.i. uiteindelijk toch nergens het niveau van Neto's ongrijpbare Le fumeur de ciel gehaald.

Ieder zijn ding echter dus blijf vooral meningen, ideeën, illusies, allusies, provocaties, tegenstrijdigheden en aanraders posten.

Deze discussie (via Jarre's Waiting For Cousteau en Schulze's Mirage) heeft er wel tot geleid dat ik dit album maar eens ff heb gecheckt, met dank aan wat tracks op YT en het album staat intussen al op m'n Wishlist bij Amazon. Die hele lijst gaat over iets meer dan een week mee als ik een weekje naar London ga... misschien kom ik hem daar nog ergens tegen voor een leuk prijsje.

Poeh, diepe zucht na deze plaat, dit is echt heel mooi en aangrijpend. Doet me bij vlagen ook denken aan Sensiva - Goisun, hoewel dat wel iets ruwer overkomt maar ook erg hemels.

Mooi hoor, al een behoorlijke tijd geleden verschenen zag ik maar zojuist ontdekt. Fijn plaatje

@perrospicados,
is het toeval dat je deze plaat hebt gehoord, enige momenten nadat je op MuMe een bericht hebt geplaatst bij Eingya van Helios?
Niet alleen van hetzelfde label, maar Julien Neto en Keith Kenniff (Helios) zijn goed bekend met elkaar en Kenniff heeft één of twee gastoptredens op Neto's Le fumeur de ciel.

Blijft mooi, deze plaat hè?

Spijker op de kop en inderdaad mooie plaat
Was naar aanleiding van Goldmund - the malady of elegance, verder aan het zoeken. Ik begrijp wel dat die mannen het goed met elkaar kunnen vinden.
Zo ben ik ook erg gecharmeerd van (de samenwerking van) Olafur Arnalds, Nils Frahm en Peter Broderick.

Is Neto nog actief? Al zit ik niet te wachten op een "Fumeur" deel II.

Zie mijn bericht op 1 juli 2009...

En deel I intussen wel 4,5 * geven?

Zeker, maar hij hoeft van mij geen herhalingsoefening te doen. Het motto dient "vooruitgang" te zijn.

Begrijp ik volkomen.

Ben dan wel benieuwd wat je van Neto's recentere 'losse' nummers op youtube vindt. Zoek ze maar eens: 'Ninety Four', 'Saraa', 'Reprise' en 'Fascination pour les oeuvres mineurs'...

Schitterend toch?

Ik ben d'r vanavond eens even goed voor gaan zitten maar dan ontvouwt de schoonheid van dit album zich pas goed. Misschien was Julien Neto gewoon wel klaar na dit werk. Dit was het, meer is er niet, hier heb je het mee te doen. Respect!

Hoewel geen volle maan moet ik de weerberichten voor deze nacht nog even checken - hoe zit het met temperatuur, wind en bewolking, komt de maan een beetje door? - het zou namelijk wel eens een Fumeur-nacht kunnen worden......

Een Fumeur nacht klinkt schitterend. Net als deze plaat. Mysterieus.

In mijn slechtste Frans, betekent Le Fumeur de Ciel de rokende hemel?

Letterlijk vertaald: De roker van hemel.