Funkadelic - Free Your Mind... And Your Ass Will Follow (1970)

Fantastisch album, hierdoor werd John Frusciante (tevens fantastisch muzikant) geinspireerd...

Een echte plaat voor deze warme zomermaanden!

Absoluut. Vanavond ga ik de man live bekijken in Nighttown. Ik gok dat niet alleen de muziek 's zomers is...

Briljant.... George Clinton:

George Clinton is inderdaad vaak goed. Dé funkpionier bij uitstek lijkt me. Maar de reden dat ik besloot hier te posten is dat ik dit een wereldse albumtitel vind

Pfff, ik had deze veel beter verwacht.
I wanna know if it's good to you is subliem, maar de rest???
En daarnaast trekt de kwaliteit van het geluid op niets.
Een 3*, enkel en alleen voor nummertje 4.

die opener....magistraal, het enige minpunt tot nu toe vind ik de korte speelduur, ik heb er nog wat bonustracks bijstaan maar die passen toch niet echt bij de originele 6 pareltjes die hierop staan.

Ik vind Free Your Mind een van Funkadelics beste albums.

Het begint allemaal met gezoem, gekraak en en rare piepjes. En de telkens herhalende, bijna hypnotiserende tekst: "Free you mind and your ass will follow - The kingdom of heaven is within'". Even valt er door de ruis en space-geluiden heen geen touw aan vast te knopen, maar dan komt langzaam een geweldige gitaarriff opzetten (Ik moest moeite doen om niet meteen mijn gitaar op te pakken en mee te spelen) en zo komt het allemaal wat op gang. Hier varieert de band nog zo'n 10 minuten op door zonder dat het een moment verveelt. De titel maakt zijn belofte meteen waar, dit is vrije muziek, een eindeloze jam vol met psychedelische solo's

De volgende nummers zijn niet meer zo episch en groots als de opener, maar hebben dezelfde vrijheid. Het gitaarwerk van Eddie Hazel doet me heel erg denken aan Jimi Hendrix, en hij doet ook zeker niet onder voor deze gitaarlegende. Verder nog stevig baswerk en drums, en geweldig psychedelisch keyboardwerk van Bernie Worrell.

Een ander hoogtepunt van dit album vind ik "I Wanna Know If It's Good to You?" Idiote gitaar- en keyboardsolo's die echt door merg en been gaan, en tegen het einde een geweldige groove van Bernie Worrell die me echt kippenvel geeft.

Er zijn ook een paar minpunten, met als belangrijkste dat het album kraakt en ruist van alle kanten, dit had wat beter gekund. Aan de andere kant geeft dat ook wel dat typische ongepolijste groovende geluid van dit album. Toch vind ik het over het algemeen een minpunt.
Het andere minpuntje: de flink bewerkte stem op Some More is een beetje zonde, terwijl het voor de rest een leuk bluesy nummer is.

Het laatste nummer "Eulogy and Light" is een aangepaste psalm, met achteruitgedraaide gitaar en stemmen en weer veel spacy geluiden, en teksten waarin George Clinton zijn woede over de tegenstelling van arm en rijk richt naar god. Een waardige afsluiter voor een geweldig album.

4,5*

de titelsong...OMG wat geweldig 5*

Heerlijk plaatje.
Maakt mn brakke zaterdagochtend weer helemaal goed

Lekker album Alleen vind ik de titeltrack iets te rommelig, maar nog steeds wel goed. Ook het laatste nummer vind ik niet zo leuk. Maar alles wat tussen het begin en 't einde in zit is heerlijk.
Ik begin voorzichtig met 3,5*, maar hier zal ik zeker vaker naar gaan luisteren!

Het laatste nummer is inderdaad hoogst irritant; bederft nagenoeg de gehele plaat; alsof je een goede maaltijd afsluit met een vreselijk toetje. Bah!

Die mix in het eerste nummer.. een heuse trip door de koptelefoon. Sowieso een beest van een plaat dit.

Ik heb net mijn score voor deze fijne plaat naar beneden afgerond, vanwege het laatste nummer. Ik sla die voortaan over. Ook is dit album (net) minder dan de debuutplaat en Maggot Brain. De hoes daarentegen is uiterst fraai (let op: koop altijd de gatefold lp).

Helemaal eens met west, al kom ik qua score nog een halfje lager (3,5 om 4*) uit. De opener vind ik erg fijn om naar te luisteren, echt een lange, wat chaotische trip. Verder klinkt dat we onsamenhangender dan het debuut, maar dat kan wel verklaard worden doordat, volgens George Clinton zelf, dit album het resultaat is van een experiment om muziek te maken terwijl iedereen flink aan het trippen is geslagen van de acid.

Fijn is het zeker en vast.

3,5 sterren