Blind Guardian - Follow the Blind (1989)

Tweede album van deze duitse powermetallers, met ongewijzigde line-up.
Zoals eerder aangegeven werd door Eddie, zijn hier nog behoorlijk wat tHrash invloeden aanwezig.
Hansi Kürsch klinkt ook behoorlijk wat rauwer als op de albums die hoor op zouden volgen.
Al met al geen onaardig aan plaatje dat zo te zien op MuMe niet zo wordt gewaardeerd als dat ik zelf doe.

Favorieten: Banish from Sanctuary, Valhalla en Beyond the Ice dat is een heerlijke instrumentale rampenstamper in het straatje liggend van
ene meneer Spamalot

Grappig dat er sinds mijn vorige post geen recensies van dit album meer zijn bij gekomen. Nu Ruud en ik de marathon af gaan maken merk ik dat mijn mening over Follow The Blind toch nog wat aangepast is en dat een nieuwere recensie toch meer op zijn plaats is. Dit album is niet zomaar een stukje beter dan het debuut, het blijkt een wonderbaarlijk onderschat album (ook door mezelf) door mezelf te zijn. Het is duidelijk dat Blind Guardian hier op dit moment de perfecte middenweg tussen de voortrazende thrash van mede-Duitsers Kreator en de melodieuzere metal van Helloween was. De productie is beduidend veel beter geworden, vooral Stauch's drumwerk is vele malen spetterender te noemen. Het gitaarwerk is daarnaast werkelijk subliem. Hall Of The King en Fast To Madness laten een paar van de beste solo's horen die de band in de loopbaan heeft gepubliceerd. Dan zou ik Beyond The Ice nog bijna vergeten te noemen, een van de meest weergaloze instrumentaaltjes die ik in tijden heb gehoord. Hoe groot fan ik ook van de latere tijd ben, het is ergens toch jammer dat dit soort Duitse speedmetal niet meer gespeeld wordt.

Die Beach Boys-cover vergeet ik wel gewoon.

Tussenstand:
1. Follow The Blind
2. Batallions Of Fear

Verbazingwekkend hoe Blind Guardian zo gegroeid is sinds het debuut. Dat er meer budget was voor de opnames, mag duidelijk zijn, maar hun muzikale vakmanschap heeft ook een flinke sprong gemaakt. De groep staat nog steeds met een voet in de Duitse thrash metal, maar de sfeer is (wederom) onmiskenbaar Blind Guardian. Belangrijker is dat de songs gemiddeld beter in elkaar steken en er is eigenlijk geen slecht werk te vinden. Banish To Sanctuary en de titeltrack zijn ijzersterk. In The Hall Of The King zit een fenomenale twinsolo en heel mooi (en sinister) akoestische gitaarpartijen. Geheel boven alle verwachting vind ik de opbouw en de overgangen echt heel goed en praktisch op hetzelfde niveau van de latere albums. Grappig dat ik dit album vroeger nog wel eens opzette voor Valhalla, terwijl ik het nu een van de mindere goden vind. Die instrumentals mogen van mij gerust een uur duren. Wat een genot voor de oren. Dit album heb ik volkomen onterecht en veel te lang links laten liggen.


Tussenstand:
1. Follow The Blind
2. Battalions Of Fear