Claire Denamur - Vagabonde (2011)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 20 januari 2022, 20:45 uur
Leuk dit album hier te zien. Na een aantal weken in Frankrijk te zijn geweest een hele tas vol met tweedehands cd's meegenomen. Veel onbekende Franse artiesten. Graag zou ik blijven hangen in de oude chansonniers, Brel, Brassens, Ferré als boegbeelden. Maar wat is er tegenwoordig aan talent ? Veel nieuwe artiesten komen vanuit de ook in Farnkrijk razend populaire talentenshows (The Voice etc). Weinig origineel, een plaat maken die succesvol is en dan afvoeren. Klinkt bekend !
Dus daar wil ik weinig mee te doen hebben. Toch zijn er ook een aantal nieuwe interessante artiesten, Emily Lozeau, Keren Ann, en ook deze zangeres hoort daarbij.
Niet bekend in Nederland, in België al wat meer.
Claire Denamur is in Amerika opgevoed en dat hoor je ook wel wat terug. Naar Frankrijk verkast en dit is het tweede album van deze singer-songwriter. Dit album is wel anders dan het eerste. Voor dit album ging Claire naar Montreal en de bedoeling was dat ze daar alleen een album in elkaar zou zetten. Echter ontmoette ze in Montreal een andere opkomende Franse artiest, Da Silva en gezamenlijk gingen ze aan de slag met dit album. En dat klinkt prima. Het hoesje begint met een tekstregel van Roger Waters "So You Think You Can tell Heaven from Hell". De plaat is duidelijk geïnspireerd door americana, denk aan Johnny Cash, Neil Young, Tom Waits etc. Goede americana muzikanten zorgen voor een goede muzikale begeleiding. Als deze plaat in het Engels gezongen zou worden is het een prima americana/roots album. Een recensent heeft het over de spagaat tussen Gainsbourg en americana sound. Een soort chanson americana. Het gaat over de ontmoeting, hier dus letterlijk met Da Silva. Het is een heel volwassen album. Calire heeft een bluesy, soulachtige, hese stem dat prachtig kleurt bij deze 'fransicana'. Ze speelt zelf prima akoestisch gitaar en een paar nummers zijn in het Engels. Vanwege haar tijd in Amerika zingt ze dat dan ook vlekkeloos. Een heel mooi album, dat laat zien dat ook in Frankrijk de tijd niet stil heeft gestaan en gelukkig daar ook nog authentieke talenten op staan.
Halen ze het niveau van de grote artiesten van voorheen ? Dat is misschien te veel gevraagd, een Jacques Brel wordt ook maar eens in de zoveel tijd geboren.
Daar zal ik het niet mee vergelijken, maar meer met veel artiesten in de folk/americana hoek. En dan slaat dit album zeker geen gek figuur.
Dus daar wil ik weinig mee te doen hebben. Toch zijn er ook een aantal nieuwe interessante artiesten, Emily Lozeau, Keren Ann, en ook deze zangeres hoort daarbij.
Niet bekend in Nederland, in België al wat meer.
Claire Denamur is in Amerika opgevoed en dat hoor je ook wel wat terug. Naar Frankrijk verkast en dit is het tweede album van deze singer-songwriter. Dit album is wel anders dan het eerste. Voor dit album ging Claire naar Montreal en de bedoeling was dat ze daar alleen een album in elkaar zou zetten. Echter ontmoette ze in Montreal een andere opkomende Franse artiest, Da Silva en gezamenlijk gingen ze aan de slag met dit album. En dat klinkt prima. Het hoesje begint met een tekstregel van Roger Waters "So You Think You Can tell Heaven from Hell". De plaat is duidelijk geïnspireerd door americana, denk aan Johnny Cash, Neil Young, Tom Waits etc. Goede americana muzikanten zorgen voor een goede muzikale begeleiding. Als deze plaat in het Engels gezongen zou worden is het een prima americana/roots album. Een recensent heeft het over de spagaat tussen Gainsbourg en americana sound. Een soort chanson americana. Het gaat over de ontmoeting, hier dus letterlijk met Da Silva. Het is een heel volwassen album. Calire heeft een bluesy, soulachtige, hese stem dat prachtig kleurt bij deze 'fransicana'. Ze speelt zelf prima akoestisch gitaar en een paar nummers zijn in het Engels. Vanwege haar tijd in Amerika zingt ze dat dan ook vlekkeloos. Een heel mooi album, dat laat zien dat ook in Frankrijk de tijd niet stil heeft gestaan en gelukkig daar ook nog authentieke talenten op staan.
Halen ze het niveau van de grote artiesten van voorheen ? Dat is misschien te veel gevraagd, een Jacques Brel wordt ook maar eens in de zoveel tijd geboren.
Daar zal ik het niet mee vergelijken, maar meer met veel artiesten in de folk/americana hoek. En dan slaat dit album zeker geen gek figuur.
* denotes required fields.
* denotes required fields.