Marillion - The Best of Both Worlds (1997)

Nadat ik de helft van onderstaande reacties heb kunnen negeren door kinderlijke berichtjes (what's new op MuMe), heb ik de andere helft als uitgangspunt genomen om dit album aan te schaffen. Conclusie: zeer mooi verzamelalbum die de M-collectie leuk aanvult. ook als je nl. alles al hebt, is het lekker om eens bepaalde combinaties na elkaar te horen.
Leuk om dus beide periodes van Marillion op 2 schijfjes te hebben. Wat ik bij Floyd wel erg heb (de ene periode mooier als de andere), vind ik dat bij Marillion juist niet. Het vult elkaar aan en de diversiteit is hoog.

Kortom: goede verzamelaar met ietwat teveel edit-versies. Maarja, hoe krijg je het anders op 2 schijfjes .

Ik ken de Hogarth periode nog niet goed, maar op deze verzamelaar valt het mij wat tegen.
De Fish periode vind ik spannender en origineler klinken en dat is het leuk ook een aantal single versies te horen.
De Hogarth periode vind ik heel erg als Amerikaanse AOR klinken en daar heb ik wat moeite mee. Ik ga Brave echter nog wel een serieuze kans geven.

Aardige prospectus. Idee van de twee helften is wel geinig.

Dit is een hele gedegen verzamelaar waarbij van beide periodes 4 albums ruimschoots aan bod komen, al kun je debatteren over de keuze van nummers. Daarbij wel in ogenschouw genomen dat er alleen maar nummers op staat uit te EMI tijd en dat is dus tot 1995. De nummers komen denk ik allemaal van de 2-disc remasters, dus qua kwaliteit zit het ook wel goed.

Het is zeker ook een verzamelaar die ik 23 jaar geleden nog van tijd tot opzet (en de enige die ik heb ook).

Hoewel ik de betreffende albums allemaal afzonderlijk in mijn bezit heb, vond ik dit toch wel een aardige aanvulling. Het idee van die twee muzikale helften is inderdaad leuk bedacht en laat bovendien, door de chronologische volgorde, de ontwikkeling van de band tot 1995 goed zien.

Maar vooral de single-edits maken deze CD de moeite waard. Vooral van de albums waar de nummers in elkaar overlopen. De single-edit van Kayleigh, zonder de gitaarsolo, vind ik uit nostalgische overwegingen wel leuk om te hebben (en kom je bovendien zelden elders tegen), maar de single-versies van bijvoorbeeld Lavender (die ruim een minuut langer (!) duurt dan op Misplaced childhood) en Heart of Lothian (waar twee tracks van dat album min of meer zijn samengevoegd) zijn goud. Die zijn afwijkend genoeg om ze om te vormen tot op zichzelf staande nummers. En het zijn natuurlijk ook de versies waarin ze destijds daadwerkelijk op single zijn uitgebracht. Geldt ook voor Assassin en Beautiful.

Inderdaad en vreemd genoeg staat het niet consequent vermeld.
Easter is ook ingekort en Cannibal Surf Babe mist het outro,