Martha Wainwright - Come Home to Mama (2012)

Dat Martha Wainwright tot de bekende Wainwright familie behoort is natuurlijk geen nieuws. Broer Rufus en vader Loudon kennen we wel en haar moeder Kate die samen met haar zus Anna het duo Kate & Anna McGarrigle vormde is ook niet geheel onbekend.

Van haar inmiddels overleden moeder Kate zingt Martha het emotionele nummer Proserpina dat diens laatst geschreven nummer schijnt te zijn.
Vol vuur brengt Martha dit voor het voetlicht. Het past bij de emoties rondom het nummer maar het past ook bij Martha die wel vaker niet vies is van een flinke portie dramatiek. Zo zal ik haar performance als voorprogramma van Rufus in Paradiso een aantal jaar geleden niet snel meer vergeten. Haar opvoering van het Barbara nummer Dis, Quand Reviendras Tu? was een hoogtepunt van de avond en dat was echt even slikken zo goed en ook haar twee nummers die ze onverwacht zong bij het Rufus optreden in Londen eerder dit jaar was wederom geweldig.
Maar wat een ongelooflijk mooi nummer is Proserpina toch. Dat dit nummer haar raakt is gewoon voelbaar voor elke luisteraar of je het dan kunt waarderen is wat anders. Oprecht is het zeker.

Maar er is meer op dit korte, maar veelzijdige album. Zo klinkt opener I Am Sorry wat alternatiever dan we gewend zijn. Minder chanson, minder folk, maar wat donkerder en rauwer met name door de gitaar.
En op Can You Believe It horen we Beatle-esque pop, lekker in het gehoor liggend en een stijl waar ze blijkbaar ook mee uit de voeten kan.
Dat het album alle kanten opfladdert bewijst Radio Star die een beetje past in wat dames als Marina and the Diamonds en consorten soms laten horen maar dan wel op haar geheel eigen wijze en zelfs binnen het nummer zelf gaat het alle kanten op. Verrassend mag ik wel zeggen.
Op Leave Behind etaleert Martha haar vocale kunsten volop in een wat alternatief popliedje waar akoestische gitaar en allerlei electronische geluidjes om elkaar heen dwarrelen.
En dat is misschien wel het meest opmerkelijke aan deze nieuwe cd: er is meer electronica aan toegevoegd maar dusdanig subtiel dat het eigenlijk alleen maar een nieuwe twist aan haar werk geeft. Zo ademt het nummer Some People een zelfde soort sfeertje als wat Asaf Avidan op zijn nieuwe album laat horen (en die ook een wat nieuwe weg ingeslagen is): ietwat vervreemdende pop met vooral vocalen die alle aandacht opeisen. Ik mag dit wel en zeker het gebruik van de cello in dit nummer zorgt voor net dat beetje extra om mij nog meer te laten genieten.
Denk je alles gehad te hebben krijg je ook nog een portie 'disco' voor je kiezen. Nou ja, op z'n Wainwrights zullen we maar zeggen. Catchy is I Wanna Make an Arrest zeer zeker!
Ondanks alle nieuwe wegen en uiteenlopende paden hebben we Martha eigenlijk maar één keer vol passie en drama de hoogte in zien gaan, toch de momenten waar ze zichzelf overstijgt en tevens oud en vertrouwd want haar oudere werk staat er vol van en daarom is het ook wel fijn om te horen dat ze die stijl nog beheerst in het al eerder genoemde Proserpina maar ook All Your Clothes: slepend en smekend zingt ze zich door deze ruime vier minuten heen onder begeleiding van een engelenkoortje. Het enige dat ik echt mis is een enorme climax. Maar persoonlijk is ze hier zeker.... tegen haar overleden moeder door wiens spullen ze aan het struinen is en waar ze haar sores aan mededeelt.
Afsluiter Everything Wrong (ik reken de demo extraatjes even niet mee) is dan toch weer een terugkeer naar de roots van papa Loudon. Ze verloochent haar afkomst zeker niet en dit nummer past zeker ook op haar eerdere albums.

Al met al is dit album dus niet alleen maar vernieuwing (immers ook voldoende oud geluid) maar mogen we wel stellen dat ze het aandurft om nieuwe wegen te verkennen en doet dat op dusdanige wijze dat het nergens geforceerd of storend wordt.
Eerder dit jaar probeerde broer Rufus met Mark Ronson een nieuwe richting in te slaan met een pop-album (wat uiteindelijk nogal meeviel) en nu laat zus Martha ook een wat andere kant horen, een kant die mij eigenlijk heel erg goed bevalt.
Ik val wel op de veelzijdigheid en de puntigheid van dit album. Nooit kunnen bedenken dat ik dit ook van haar zou waarderen want ik viel altijd enorm op de enorme portie dramatiek van deze Wainwright telg (zit een beetje in de familie.....).