Between the Buried and Me - The Parallax II: Future Sequence (2012)

En de mannen van Between The Buried And Me komen weer met een nieuw album! Het nummer Telos is inmiddels te beluisteren en dit voldoet met gemak aan de torenhoge verwachtingen. Brute stukken, King Crimson-achtige passages, het zit er allemaal weer in! Ik ga de oude platen in ieder geval weer flink beluisteren voordat deze uitkomt.

Ze hebben wel humor. In Amerika komt er een deluxe editie uit met een spacesuit en ijs!

Wat een fijne band is dit toch! Niet alleen maken ze geweldige albums; ze toeren ook veel, waardoor ze toch regelmatig ergens op een podium te zien zijn. Daarnaast krijgen ze het ook nog voor elkaar om deze toch enigszins schizofrene - en zeker niet makkelijk te schrijven - albums op hoog tempo op de mensheid af te vuren! Harde werkers dus, waar de inspiratie voorlopig nog geen einde lijkt te hebben. En dat is mooi, want ik lust hier wel meer van. Laat maar komen die plaat! 'Telos' klinkt alvast geweldig!

Ah, wat heb ik hier zin in. Vorig deel (Hypersleep Dialogues) vond ik geweldig. De brute stukken van Swim to the Moon, wat was ik toch onder de indruk toen ik dat voor 't eerst hoorde. Ik heb zeker hoge verwachtingen voor deze mannen. Laatst nog een paar live opnames via Youtube gezien. Goh, dat spelen ze ook zomaar weg.. Deze band staat echt als een huis!

Misschien staat 't een beetje stom, maar ik weet dat Swim to the Moon niet op Hypserleep Dialogeus staat, die staat natuurlijk op The Great Misdirect!

Wat een geweldig nummer alweer, 'Telos'. De dosering rust/bruut is zo goed als perfect, en het is weer een compositie van heb ik jou daar. Wel opvallend dat deel 1 een EP van een goed halfuur was, en dit blijkbaar een langspeler zal worden met een veel (?) langere tijdsduur.

Deze langspeler gaat 72 minuten duren.

Dit is echt een band die eigenlijk teveel muziek uitbrengt. Zeker aangezien het minimaal een keer of 5 duurt voordat ik elk album 'onder de knie' heb. Nou ja, vast wel weer geniaal.

Ik ben echt sprakeloos. Dit evenaart Colors. Later meer.

Dit nieuwe album van Between the buried and me klinkt weer erg goed. Voor een echt goed ordeel moet je het album een stuk of vijf keer beluisteren, want van de 72 minuten is zeker 50 minuten gestructureerde chaos. Er zitten ook weer wat nummers in zonder screams en grunts en deze zijn ook weer erg aangenaam om naar te luisteren.

The paralax 2 future sequence klinkt weer lekker vertrouwd

De nieuwe van Between The Buried And Me is er weer een om in te lijsten. Hier laten ze horen dat ze heer en meester zijn in het vermengen van verschillende stijlen.

Deze band heeft echt een karakteristieke sound en dat hoor je niet vaak meer. En ze tappen toch uit heel veel vaatjes, het geluid is op The Parallax II zelfs nog verbreed. Dit is de opvolger van The Parallax I en dat hoor je heel goed. Dit borduurt echt voort op deel 1.

Zo hoor je in het nummer Extremophile Elite passages terugkomen uit Specular Reflection, het eerste nummer van The Parallax I. Zoals altijd heeft Between The Buried And Me weer echt een geheel van 72 minuten gemaakt. Passages keren terug of worden een beetje veranderd. Met Goodbye To Everything zetten ze het Animals-gevoel neer, het album van Pink Floyd. Aan het eind krijg je een reprise net als bij Animals.

Er gebeurt gruwelijk veel en snap dan ook niet dat hier al een stem is. Die van Bastiaan Tuenter snap ik want die heeft dit album al langer. De death metal-stukken zijn een stuk energieker en steviger geworden, hetzelfde geldt voor de grunts. Bloom is het heerlijke buitenbeentje op deze plaat met surf rock en Mike Patton-achtige vocalen. Silent Flight Parliament is een 15 minuten durende prachtige odyssee die laat horen dat we nog veel van deze band in de toekomst kunnen verwachten.

Zoals ik al eerder zei evenaart dit album Colors. Deze stevent waarschijnlijk af naar 4,5 ster en Colors heeft er 5. Waarom eigenlijk? Met Colors heb ik echt een emotionele connectie, dat was voor mij een muzikale eyeopener. Ik was 11 toen ik dat album voor het eerst beluisterde. Door Colors ben ik naar Radiohead gaan luisteren maar ook naar The Dillinger Escape Plan.

Deze krijgt 4,5 ster omdat ik dit inmiddels niet meer zo bijzonder vind. Ik geniet ervan met volle teugen maar het WTF-gevoel wat ik had bij de eerste keer Colors heb ik niet meer. Degene die bij dit album start met Between The Buried And Me heeft dat waarschijnlijk wel.

Blown Away..

De Melkweg, Amsterdam.. Iemand?

Wat een geweldig album! Wat mij betreft is dit de ultieme Between the Buried and Me - plaat! Van meedogenloos hard tot adembenemend mooi en alles daartussen. De sound is inmiddels bekend, hun genre-overschrijdend gedrag ook. Met dat als gegeven is het gewoon 72 minuten lang genieten.
Geen album om als achtergrondmuziek op te hebben staan, overigens. De gestoorde riffs, de rare hooks en breaks, ze werken pas echt goed als je er met aandacht en een hoog volume naar luistert. Op de bank zitten en over je heen laten komen, is mijn advies!

Ik heb deze cd vanmiddag gekocht, en net halverwege de 72 minuten afgezet. Ik kan me goed vinden in een comment op de website ZwareMetalen.nl:



The Great Misdirect was een aangename herhalingsoefening van het geweldige Colors (dat album is ook door mij de hemel ingeprezen), aar hier wordt het bijna genant hoeze dezelfde riedeltjes en trucjes recyclen. Niet verkeerd en nog steeds superknap gespeeld, maar eerder muf dan verfrissend. Alsof een progressieve politieke partij na één verkiezingsronde al hun gedachtegoed conservatief behandeld.

maar goed, straks weer de andere helft luisteren.

Voorlopig geef ik deze plaat slechts drie sterren. Het is allemaal bepaald niet slecht, maar het verrassingselement is er voor mij ook echt totaal uit. Of het muzikaal interessant genoeg is voor een hogere score moet nog blijken bij herhaaldelijke beluistering maar voorlopig wil ik dit bij lange na geen topplaat noemen.

Tja, als het alleen om de verrassing te doen is...

Een band als Between the Buried and Me heeft juist altijd al (vanaf het debuut) uitgeblonken door hun verrassingseffect. Dat er dan mensen afhaken omdat dat verrassingseffect weg is, vind ik niet meer dan terecht. Dat het muzikaal meer dan prima in orde is, weten we ondertussen al sinds 2002, dus een plaat die gewoon instrumentaal en vocaal piekfijn verzorgd is, maar niet meer weet te verrassen, is een slechte BTBAM-plaat.

Dat klopt in die zin. Behalve als ik met deze begin en uitkom bij Colors. Dan is dat de slechte BTBAM-plaat en The Parallax goed want verrassend.

Of met andere woorden; muziek kan verrassen maar verrassing is geen element van de muziek.

Wat je zegt klopt, maar dan hou jij een Kronologische volgorde aan. Colors was de grote verrassing voor velen, op deze plaat klinkt BTBAM uitgeblust. Die kritiek was er destijds overigens ook al bij The Great Misdirect, die ik nog erg goed vond.

Verrassing is inderdaad een element van de luisteraar ipv de muziek, maar dat maakt weinig uit. Behalve dan dat die paar mensen die nu pas naar deze band luisteren, The Parallax heel erg goed zullen vinden.

Dit album heeft momenteel 23 stemmen en een hoog gemiddelde van 4,04 sterren. Is dat volgens jou dan door mensen die nu pas naar deze band luisteren?

Ik kende Colors al maar vind dat album zeker niet beter dan deze. Maar het ging mij ook toen al niet om de verrassing. Eigenlijk ben ik zelden nog verrast door muziek, om niet te zeggen nooit meer.

Ik luister al naar Between The Buried And Me sinds de release van Colors, eind 2007 dus. Dit album vind ik ook geweldig, de band weet zich toch iedere keer opnieuw uit te vinden. Bij The Great Misdirect waren er vrij weinig brute metalpassages, die zijn hier weer wel te vinden.

Ik vind dit ook een erg geslaagd album, net wat beter dan Colors eerlijk gezegd. Vooral de tweede helft is sterk. The Great Misdirect heb ik niet.

Nou, ik zal dan nog maar even een verduidelijking geven: mijn voorkeur voor Colors heeft niet van doen met mijn volgorde van beluisteren (hoewel qua nostalgie wellicht). Het is moeilijk uit te leggen, maar laat ik het zo zeggen: als ik Colors luister sta ik versteld van het muzikale kunnen, de variatie, de composities en het totaalplaatje. Bij dit album zit ik met mijn hoofd op mijn handen leunend me te verbazen hoe weinig het me allemaal doet. Geen idee waar het precies door komt.

Ik begrijp zelf eigenlijk niet wat nu de geweldige aantrekkingskracht van deze band is. Of ja, ergens begrijp ik het wel, maar zelf voel ik die helemaal niet. Nochtans ben ik de laatste tijd de wat progressievere en complexere aanbiedingen in het Metal-genre flink gaan appreciëren. Tool? Geniaal. Meshuggah? Geweldig. Opeth? Heerlijk. Dillinger Escape Plan? Zalig. En hoewel ik Converge's "Jane Doe" (net zoals de DEP niet zozeer een Prog Metal-band, maar ook een groep die vaak in een adem met de complexere bands wordt genoemd) eerst niet volledig kon bevatten, is het een album -een eigenlijk ook een band- die na meerdere luisterbeurten op me is gegroeid, en die nog steeds blijft groeien.

Hetzelfde kan ik niet zeggen van deze BTBAM, wat nochtans een van de populairste en meest gerenommeerde jonge Metalbands van het nieuwe millennium blijkt te zijn. Ondertussen hun klassieker "Colors" al drie speelbeurten gegeven, "Alaska" heeft er twee op zijn naam staan en deze laatste "Parallax II" (een kans gegeven nadat hun nummer "Telos" mij verrassend genoeg ergens wel beviel) heb ik ondertussen ook al tweemaal beluisterd. Herhaalde luisterbeurten om, ondersteund door al die overdonderend positieve reviews, toch maar IETS te vinden in deze band wat mij ERGENS ook maar een ruk kan schelen. En anders dan met Converge, wil dit maar niet gebeuren met BTBAM. Ik kan het natuurlijk niet "slecht" noemen. Wat ze doen is origineel en het is overduidelijk een getalenteerde band waarmee ik te maken heb. Maar het geheel doet mij gewoon niets. Ik voel talent, maar geen energie. Ondanks de harde, aan Deathcore denkende passages in hun muziek krijg ik geen enkele adrenalinestoot binnen. Het geheel mist taaiheid en spierkracht, die ik bijvoorbeeld wel in overvloed terugvind in een Opeth, Meshuggah en Tool (een band die het nochtans doorgaans zonder de stereotiep "harde" passages doet). Misschien is het ook niet eerlijk om BTBAM met de genoemde bands te vergelijken, want in principe liggen ze allemaal ver uit elkaar. Maar feit blijft wel dat deze band voor bijna iedereen iets blijkt te doen wat het voor mij maar niet wil doen, hoeveel kansen ik er ook aan geef.

Een stem uitbrengen, zou oneerlijk zijn.

Zo. 72 minuten zitten luisteren naar.... Ja, naar wat eigenlijk? Een kermisattractie, een rollercoaster, nee, een kakofonie! Ik hou van afwisseling en afwijkende patronen, maar dit slaat naar mijn bescheiden mening de plank toch volkomen mis. En waarom? Omdat het nergens beklijft. Niet één rifje, geen enkel memorabel refreintje of wat dan ook dat ook maar een klein beetje aan mijn hersenpan wil blijven kleven. Een op een grote hoop gegooide ideeën die achteloos aan elkaar geplakt worden tot er een onontwarbare kluwen ontstaat. De heren beheersen de instrumenten voorbeeldig, maar zonder enig gevoel, waardoor ik er eigenlijk alleen maar heel erg moe van wordt. Stelletje druktemakers. Drie keer niks dit. Ok, twee keer niks, want het eerste liedje is nog wel aardig...

Bij deze plaat heb ik juist het gevoel dat alles heel mooi bij elkaar samenkomt. Ik zou bij de nieuwe plaat Coma Ecliptic wel zeggen dat het nergens ook maar een beetje memorabel is en een ratjetoe is. Samen met Colors is dit nog steeds de BTBAM-plaat die ik het meeste beluister en echt van geniet en ook af en toe echt kippenvel van krijg.

Hoe kan dat nou?

Echt een duidelijk verschil in beleving. Met de nieuwe plaat zie ik mensen namelijk ook over een avontuur van jewelste praten terwijl ik me werkelijk waar dood verveel tijdens het beluisteren ervan. Ik vind The Parallax II echt een avontuur, jij een veel te lange kakafonie. Ook ben ik best goed in melodieën onthouden terwijl de muziek helemaal niet pakkend is.

Ik bedoelde eigenlijk meer hoe je hier nu in Godesnaam kippenvel van kan krijgen? En welke passages dan?

Natuurlijk is muziek emotie en met die emotie bereik je betrokkenheid als het goed is. Of afschuw. Dat kan natuurlijk ook. Overigens zijn bandjes als King Crimson, Unexpect, Indukti of Sleepytime Gorilla Museum net zo idioot adhd-erig bezig als deze heren van BTBAM, maar die raken nou net wel de G-spot alhier...

Vooral het eind van Silent Flight Parliament vind ik echt heel erg mooi en de passage tussen drie en zes minuten in Melting City. Zoals de bas daar in beweegt, dat is heerlijk!

Ok, ik kan me iets voorstellen bij dat je dat stuk vanaf 3.00 min.van Melting City fraai vind. Vind ik ook mooi. Maar zoals ik al schreef, één van vele ideeën die verstrikt raakt in de kluwen. Bij het einde van SFP kan ik me er dan weer geen voorstelling van maken. Of bedoel je soms de reprise?