Anne Soldaat - Anne Soldaat (2012)

Anne Soldaat werd in de jaren '90 bekend als een van de songschrijvers van Daryll-Ann. Na het uiteenvallen van zijn band richtte hij Do The Undo op, maar echt succes kreeg hij in 2009 met zijn eerste soloplaat onder eigen naam. 'In Another Life' stond vol met fantastische popliedjes, die lang bleven boeien. Ondanks het solosucces, was Soldaat de afgelopen jaren vooral druk met gitaar spelen in de band van Tim Knol. Tot vandaag de dag. Het wederom met Jason Falkner (Air, ) in Los Angeles opgenomen titelloze tweede soloalbum van Anne Soldaat ziet vandaag het licht.

Zullen we gelijk met de deur in huis vallen? Ja? Wat is dit album weer ijzersterk geworden. Anne Soldaat schud de sterke liedjes uit zijn mouw, en speelt met zijn gitaar de sterren van de hemel. Hij wordt niet voor niets vaak geprezen als beste gitarist van Nederland. Zoals Anne zelf al aangaf was het moeilijk om een geschikte titel te verzinnen voor het album. Begrijpelijk want elk liedje heeft een ander thema, en doen het los van het album ook uitzonderlijk goed. Het zijn vrolijke en tijdloze popliedjes, die zowel stevig als intiem zijn. De muziek is niet vernieuwend, maar wel erg lekker. Opvallend is ook dat hij beter is gaan zingen. Waar zijn stem op 'In Another Life' soms nog wat zeurderig overkwam, is dat op 'Anne Soldaat' nergens. Veder is de plaat bijzonder constant. Nergens zakken de 47 minuten in. Platenlabel Excelsior mag trots zijn. Wéér een pareltje op hun naam. Deze plaat staat de komende tijd nog veel op hier.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Anne Soldaat levert met het gelijknamige album wederom een frisse gitaarpopplaat af. Al vanaf de eerste riff in de albumopener "Maybe" ben ik verkocht. Anne Soldaat's gitaarspel is ogenschijnlijk niet heel complex, maar de sfeer en het gevoel dat hij er mee bewerkstelligt zegt alles over de kwaliteit van de beste man. Het nummer "Ding Ding Sun" is een pijnlijke misser, maar ik vergeef het hem, want de rest van het album is van ongekende klasse. Net als op zijn vorige soloplaat, maar ook op de plaat onder de titel "Do-the-Undo" hoor ik weer verfijnde popliedjes, zijn karakteristieke stem en natuurlijk die onweerstaanbare gitaargeluiden. Op "Mai Thai" laat Anne Soldaat zijn gitaar even flink grommen en dat levert dan ook een wat donkere song op, maar evenwel weer fantastisch. Soldaat is geen gitarist die eindeloos soleert, maar hij speelt volledig in dienst van het liedje. Als je al een solo hoort is deze kort, krachtig en to the point. Functioneel is het goede woord. Deze plaat gaat lekker tussen je oren zitten en is behoorlijk verslavend. Deze plaat is wederom een bevestiging van het talent van Anne Soldaat. Niet alleen als beste gitarist van Nederland, maar ook van zijn capaciteiten als liedjesschrijver. Internationale klasse!