David Lee Roth - A Little Ain't Enough (1991)

Tja hier werd de teloorgang van dave solo ingezet. Geen super snaren plukkers meer aan boord(s.vay b. sheehan) Maar middelmaat. J.Becker bleek geen echte grote snarenplukker te zijn en werd inderdaad al snel ziek.Voor het eerst ook een vreselijke clib gemaakt a little aint..... wat een matig gedoe zeg. Dave zal gedacht hebben iedereen met een eigen mening gooi ik eruit. En dat heeft hij geweten ook. Vanaf dat moment is het alleen nog maar berg af gegaan met dave. Hoewel hij dat live inderdaad nog even kon verbloemen. Een heelijke live show in rotterdam. Hoewel de vorige tour nog heftiger en meer humor bezat Maar met dave alleen achter het stuur kom je muzikaal niet echt ver. Hij is toch de man van humor en visueel spektakel. Juist live dus. Met pijn en moeite 3 sterren

iggy/diver

Het 3e solowerk van Diamond David Lee Roth is gelukkig wel weer beter als Skyscraper. Echte missers staan er niet op maar echte hoogvliegers ook niet. Steve Vai en Billy Sheehan zijn vertrokken maar om te zeggen dat ze gemist worden...... dat ook weer niet echt. Het flamboyante spektakel is er misschien wel vanaf maar Jason Becker had ook al bewezen een uiterst bekwame gitarist te zijn (Cacophony en solo). Samen met de broertjes Bissonette (bass, drums) vormen ze een hechte band. Ook Brett Tuggle is weer van de partij om de tracks op te leuken met zn toetsen. Dat het het allemaal net wat strakker klinkt komt waarschijnlijk door de nieuwe producer Bob Rock. Inmiddels kennen we Dave's werkwijze wel; oneliners en ondeugende humor, het staat er vol van en dat gegoten in lekkere rocktracks. Beste nummers in mijn ogen zijn de titeltrack, het doordenderende Hammerhead Shark, het heerlijk bluesy-er Tell The Truth en Baby's On Fire. Hootgepunt echter is de afsluiter Drop In The Bucket. Dave in optima forma en vooral halverwege waar het nummer overgaat in een soort shuffle waar ieder instrument effe de ruimte krijgt. Lekker einde van een puike plaat!

Hierboven zijn kenners iggy en OzzyLoud het niet eens: "hier werd de teloorgang van dave solo ingezet" tegenover "gelukkig wel weer beter als Skyscraper". Er valt voor beide wat te zeggen, concludeer ik na enkele malen luisteren. Op A Little Ain't Enough uit januari 1991 klinkt in ieder geval een steviger geluid.

Begin jaren '90 hoorde je bij onder meer David Lee Roth dat de muzieksmaak in hardrockland veranderde. Dat nog vóórdat Nirvana en grunge de rockwereld verlosten van party metal (vanaf oktober '91 ging Smells Like Teen Spirit lós, dat laatste genre maar helaas ook serieuzere metal en hardrock van MTV verdrijvend; opeens was alles wat een houthakkershemd droeg okay).
Zou het de invloed van Guns 'n' Roses zijn geweest, dat vanaf 1988 met hun ongepolijste hardrock grote indruk maakte én platen bij de vleet verkocht?
Of komt het doordat Steve Vai, co-componist van menig nummer op de eerste twee van Roth, plaatsmaakte voor snarenracer Jason Becker, van wie we op A Little Ain't Enough slechts twee composities tegenkomen? De meeste nummers hier werden geschreven door Roth met toetsenist Brett Tuggle, waarbij frivoliteit plaatsmaakte voor doorsnee hardrock.
Of is het de invloed van Roths nieuwe producer, de Canadese veteraan Bob Rock? De man stond erom bekend dat de gitaren hoog in zijn mixen zaten, getuige zijn werk voor onder meer Kingdom Come (1988), The Cult en Mötley Crüe (beiden in '89). Bij de eerste twee van Roth (productie door respectievelijk Ted Templeman en Roth/Vai) horen we een opener geluid dan hier en op de tweede is meer ruimte voor toetsen en zelfs enige invloed jaren '80-dance.

Einde speculatie. Naast Becker trad nóg een gitarist toe: Steve Hunter, mede verantwoordelijk voor de blues in de muziek. Drummer Gregg Bissonnette was gebleven en diens broer Matt speelde nu basgitaar. Een prima muzikant, maar hij ontbeert het spektakel van voorganger Billy Sheehan.
Het resultaat: te vaak (zes) middelmatige composities. Drie nummers groeien bij herhaaldelijk draaien, te weten het midtempo Lady Luck, medegeschreven met ex-Diogitarist Craig Goldy, dat leuke akkoordenprogressie bevat; boogiehardrock in Hammerhead Shark met een leuk gitaarduel en warme blues in Tell the Truth.
Toch is het pas met de laatste twee nummers echt raak en laten die nou met Becker zijn geschreven: It's Showtime! bevat een kenmerkend (Van Haleniaans) koortje, stampt als Hot for Teacher zeven jaar eerder deed, bovendien met swingende Vaiaanse licks plus de eerste pakkende gitaarsolo van de plaat; Drop in the Bucket begint met akoestische gitaar, wordt dan stevig en swingend en heeft een pakkend refrein met bovendien Roth op mondharmonica.

Van tevoren zou je tekenen voor een rockende plaat met de toetsen minder dominant. Toch is
A Little Ain't Enough als een barbecuefeestje waarvan het vuur pas tegen het einde warm genoeg wordt. Het manco zit hem in de zes composities die teveel lijken op wat andere namen deden én dat te veel nummers te lang duren.
Met in totaal 45 minuten duurt het album naar cd-maatstaven kort, maar bij zowel Van Halen als Roth leidt dat tot overbodige herhaling. Daarbij ontbreekt het zomerse gevoel van voorheen.

Becker bleek vervolgens chronisch ziek en Joe Holmes werd zijn tourvervanger, waarna grunge de hardrockwereld een paar treden van de trap deed glibberen. Ondertussen ging Bob Rock worstelen met een viertal Metallicamannen en hun zwarte album, dat het echter goed deed ondanks de nieuwe rockmode.