David Lee Roth - Your Filthy Little Mouth (1994)

De jaren '90 waren definitief begonnen. Ook bij David Lee Roth. Die had ten eerste de haartjes korter laten knippen. Hij is bovendien verhuisd van Los Angeles naar New York, zoals een journaliste in haar introductie voor een interview vertelt en hoorbaar is dat de muziek van die stad hem niet onberoerd liet. Niet meer virtuoze prethardrock, zoals zijn eerste twee soloplaten met Steve Vai.

Op de eerste drie tracks van Your Filthy Little Mouth valt het overigens wel mee, er wordt nog stevig gerockt. Zoals in de midtempo opener She's My Machine, dat ook op single verscheen. De volgende twee nummers zijn uptempo, tot zover geen verrassingen waarbij Big Train de stevigste is. In het boekje valt op dat hij met een grote groep sessiemuzikanten werkte, met als kern gitarist Terry Kilgore, bassist John Regan en toetsenist Richard Hilton. Geproduceerd door Nile Rodgers, ooit bij Chic.

Dan volgt een blokje blues. Eerst langzaam en warm in Experience, uptempo met blazers en dameskoortje in A Little Luck, bluesrock in Cheatin' Heart Cafe, gevolgd door het uptempo Hey, You Never Know waar ook enige countryrock klinkt en het koortje terugkeert.
Oude fans zullen dit matig vinden, maar bij de raps in No Big 'Ting zie ik menigeen afhaken. Verder wel een aardig nummer, maar ook ik krijg bij deze jaren '90-raprock een vieze smaak in de mond. Moby integreerde indertijd soortgelijke invloeden in zijn dance; daar past het veel beter dan hier.

Na het rockende You're Breathin' It volgt meer blues. Stevig in titelnummer Your Filthy Little Mouth dat ik pakkend vind, midtempo in Land's Edge, een langzame variant in Night Life en ronduit ingetogen in Sunburn.
Daarmee is het eigenlijke album van 52 minuten voorbij, waarna als een soort bonus een reprise van You're Breathin' It volgt, nu met drumcomputer als Urban NYC Mix. Japanse fans kregen nóg een nummer, de non-album B-kant van single She's My Machine. Op Mississippi Blues klinkt... Juist.

Ik betwijfel of Roth hiermee veel nieuwe fans maakte. Waarschijnlijker is dat hij een album wilde waar hij zin in had, zonder rekening te hoeven houden met de verwachtingen van fans. Dat is uiteraard zijn goed recht, zoals het het mijne is om maar weinig sterren uit te delen.