David Lee Roth - DLR Band (1998)

Dit is toch weer een prettige plaat, met een vette knipoog richting Van Halen. Dit was destijds de plaat die uitkwam net na de mislukte reunie. Op gitaar John 5 en Relentless, Wa Wa Zat, Counter-Blast en Tight zijn de beste DLR nummers sinds 1986.

Weer zo'n slap aftreksel van wat ooit de van Halen sound was. De solo carriere van David Lee is nooit echt van de grond gekomen en ik ben bang dat dat met dit soort slappe platen nooit meer gaat gebeuren.

Beste solo cd van David Lee Roth die helaas te onbekend en ondergewaardeerd is gebleven. Muzikaal staat het als een huis en tekstueel laat Roth zich van zijn beste kant zien. Vooral CounterBlast en Black Sand zijn voor mij hoogtepunten

Inderdaad een vette knipoog naar de oude halens. maar toch weer een meer dan aardig cdtje van daimond. Ja ik geef toe dat ik een groot fan van hem ben. en zijn solo periode is absoluut niet geworden van wat hij er van dacht. In de tijd dat de cd uitkwam heeft de etertainer puur sang ook nog 2 optredens in nederland verzorgt amsterdam/tilburg. Nee ahoy zat er al lang niet meer in. In de 013 tilburg waren er volgens mij amper 100 fans. In paradiso was het wel redelijk vol. Het rare was dat er maar 1 nr van zijn nieuwe cd gespeelt werd. Eigelijk werden er voor 90% halen nummers gespeeld. Maar ik blijf erbij wat kan deze man entertainen. Bij daimond hoef je niet bang te zijn dat je geen waar voor je geld krijgt. En ditmaal deed hij dat zonder verdere opsmuck een paar lampen endat was het. Ik heb me prima vermaakt.

iggy/diver

Ik was ook in Paradiso. Echt een geweldige show.

Dit album vind ik echter een ongelooflijke misser. Your Filthy Little Mouth had nog een paar goede momenten, maar dit is drama. Het lijkt wel of Roth, na het reünie-debacle van een jaar ervoor, zich wilde bewijzen door een "harde" plaat te maken die aan classic Van Halen moest refereren. De nummers zijn echter totaal niet interessant en van de humor en de charme van weleer ontbreekt ieder spoor.

Nee, in plaats van met goede nummers en goede originele muzikanten te komen, probeert hij hier te imponeren door ineens een halve octaaf boven zijn bereik te gaan zingen. Echt dramatisch.

Ik schaar deze, al heeft het meer gelijkenissen met classic Van Halen, in dezelfde categorie als Van Halen 3: waar-de-loos.

Vandaag weer eens voorbij laten komen. En op zich vind ik de nummers nog altijd best geinig. Alleen irriteer ik me meer en meer aan Roth zijn te hoge lelijk gekrijs. 3 lollies is meer dan genoeg.

Het is een beetje hoe je er bij de vijfde langspeler van David Lee Roth instapte. De meeste fans zullen hebben gehoopt op een Van Halen revisited of de twee platen die hij met Steve Vai maakte. Het duo albums daarna was serieuzer van aard en kostte hem fans.

Drie maanden nadat Van Halen hun III uitbracht, volgde de oorspronkelijke zanger met zijn DLR Band. Eveneens een titel waarmee je suggereert een nieuw begin te maken. Voorganger Your Filthy Little Mouth kwam tot #78 en compilatie The Best in 1997 niet verder dan een teleurstellende #199.
De verkoop van Roths nieuwe was nog minder. Dat zit 'm (denk ik) niet zozeer in de muziek, maar in zakelijke factoren. DLR Band is in eigen beheer uitgebracht, waardoor distributie én promotie bepaald niet top waren. De livetour begon pas een jaar later, naar verluidt omdat Roth geen tournee wenste als opener voor een andere naam.
Anno 2024 merken we nog altijd de gevolgen: het staat niet op de grote streamingkanalen, wél kun je het bij Amazon dowloaden. Gelukkig bieden fans op YouTube uitkomst, zoals hier.

Een nieuwe start met de begaafde gitaristen Terry Kilgore, John '5' Lowery en tweemaal Mike Hartman, drummer Ray Luzier en op de meeste nummers bassist 'B'urbon' Bob Marlette.
Hier en daar forceert Roth zijn stem door te hoog te zingen. Waar hij het lager houdt is het genieten, omdat zowel composities als gitaarwerk dik in orde zijn. Ja, dit is weer een ríffplaat waarop hij regelmatig het niveau van voorbije dagen haalt met ouderwetse bravoure. Wie de skipknop gebruikt, zal van acht nummers kunnen genieten.

Opener Slam Dunk! knalt met dubbele basdrum de speakers uit en Counter-Blast is eveneens heerlijk uptempo. King of the Hill bevat een zware riff en de nodige shredgitaren, waarna een twaalfsnarige akoestische gitaar de rockende blues van Going Places inzet. Wa Wa Zat!! is niet alleen de naam van zijn eigen label, maar tevens een swingend nummer. Gitaarspel en melodie doen oude tijden herleven.
Blues en zelfs een doomriff in Right Tool for the Job, vervolgens rockt Tight vrolijk en vlot en slotlied Black Sand is fraai en ingetogen met een kant van Roth die hem verrassend goed past.

Dan resteren er zes nummers die goed in elkaar zitten, waar Roth echter zijn zanglijnen lager had moeten houden. Dat vind ik helemaal jammer bij Relentless, dat goed in elkaar zit. Kwam er sleet op zijn stembanden of overschatte hij zichzelf? Een kritische producer had tegenwicht kunnen bieden, maar hij liet slechts een drietal technici toe, waaronder Erwin Musper die ook de mix deed.

DLR Band miste de Billboard 200-albumlijst. Desalniettemin onverwacht lekker met het feestgevoel waarmee ik Roth leerde kennen: ik waardeer dit met een 7,5, uitgedrukt in 3,5 ster.