Parliament - Funkentelechy vs. the Placebo Syndrome (1977)

Te veel goede nummers die onbekend zijn gebleven op dit voortreffelijk werkje funk .

Net geen 4/5...

Een van de betere Parliament albums, hier komt de p-funk mythologie misschien wel het meest aan bod.

Op dit album wordt Sir Nose voorgesteld, de aartsvijand van Starchild, de gezant van Dr. Funkenstein. Met de Flash Light die op de Bop Gun gezet wordt, kan de unfunky Sir Nose wel funky gemaakt worden.

Funkentelechy slaat op het funky zijn, het tegenovergestelde van de Placebo Syndrome van Sir Nose, wat juist saai is.

Flashlight was een van de #1 singles van de P-Funk Mob.

Muziek uit de hemel.

Zeker, de freaky funk neefjes van Sun Ra gaan op deze cd pas echt goed los.

Sir Nose d'Voidoffunk, zo enorm funky dat je door de kamer stuitert. 4 sterren.

Parliaments beste

Ik heb gisteren geprobeerd hem mijn top 10 in te krijgen, maar hij bleef jammer genoeg haken op de toch wel wat zielige 11 de plek

Maar goed, het album begint geweldig met Bop Gun, stuiterende bas en onzin teksten, zoals gewoonlijk. heerlijk nummer
Daarna Sir Nose D'Voidoffunk, geweldige freakout. Het nummer begint met krijsende vervormde onzinnige schreeuwen van Sir Nose, de grote vijand van Starchild, en enge creepy geluiden op de achtergrond. Langzamerhand komt er steeds meer een groove in, een van hun beste nummers.
Dan even rust met het niet zo bijzondere, maar natuurlijk niet slechte, Wizard Of Finance
En dan het beste Parliament nummer ooit! Funkentelechy,geweldige sfeer door de trompetten, en het funky heerlijke gitaartje vanaf de tweede helft, geen enkele minuut verveelt
Dan weer een beetje rust met Placebo Syndrome, relaxed nummer.
En het eindigt met Flashlight, echt een dansnummer. De gitaar is echt geweldig, stuiterende elektronische bas, en vrolijke zang.

Het album is echt een groot funkfeest, echt een aanrader voor iedereen die geintereseerd is in funk (of niet....)

5.0

Ik heb dit album weer opnieuw ontdekt, ik heb heb op een terechte zesde plek gegooid, en ik heb t gevoel dat hij daar de komende tijd ook niet meer weg komt

laten we hopen dat als je hem zelf op 6 zet, jij dat in ieder geval terecht vindt . . .

Misschien wel het beste album om kennis te maken met funk. Snelle, rustige, gekke, feestende en kwalitatief hoogstaande nummers die boordevol zitten met herkenbare stukjes die later gesampled zijn. Deze mannen weten wat muziek maken is: alle instrumenten worden vakkundig bespeeld en zingen is ook wel iets wat je aan George en zijn vriendjes kan overlaten. Maar het belangrijkste is dat het plezier er vanaf spat. Dat dit soms doorslaat naar meligheid, is voor mij geen probleem. Sterker nog, dit maakt het alleen maar leuker en interessanter om je te verdiepen in de wereld van P-funk. Jammer dat ik deze tijd niet bewust heb meegemaakt, maar gelukkig hebben George Clinton & friends (o.a.) deze cd ter nagedachtenis achtergelaten.

Mijn haat-liefde-verhouding met deze band (en aanverwanten) lijkt voort te duren. Dit album kan mij nog niet overtuigen. Dat ligt vooral aan het feit dat het nooit echt binnen komt bij mij. Ik beweeg niet mee op het ritmiek, ik voel de groove niet etc. etc. etc. Later maar eens beoordelen met een cijfer.

Soms moet je een album of een nummer wat vaker beluisteren voordat het kwartje valt. Dat lijkt me ook het geval met Funkentelechy Vs. the Placebo Syndrome. Het album start met Bop Gun, op het eerste gehoor een nummer dat lekker klinkt, maar verder niet op een of meerdere aspecten uitblinkt. Dat gevoel had ik aanvankelijk, totdat ik op het internet ging zoeken naar achtergrondinformatie over het album en diens nummers. Bop Gun is op tekstueel gebied eigenlijk leuker dan dat de eerste paar luisterbeurten doen vermoeden. Bop Gun is namelijk een fictief wapen waarbij alles wat uit dat wapen komt, funky maakt. De funk, afkomstig dus uit het fictieve wapen, wordt gebruikt om de sociale en economische onderdrukking van de zwarten door te blanken tegen te gaan. Iets wat tevens af te leiden valt uit bepaalde kreten als ”We shall overcome” en ”Defend yourself”.

Het album wordt voortgezet met Sir Nose d’Voidoffunk. Een nummer dat een vrij heavy sound (haast psychedelisch) kent, en wellicht zijn tijd vooruit was. Door de vervormde stemmen en de instrumentatie zou ik in ieder geval niet denken dat het gaat om een nummer dat dateert uit 1977. Het experimentele gehalte van dat nummer is best bijzonder namelijk. Wizard of finance klinkt in eerste instantie wat melig, maar op tekstueel gebied zit er wel degelijk een duidelijke boodschap in het nummer, die vergelijkbaar is met het openingsnummer. Funkentelechy is het eerste nummer op het album wat een beetje doet denken aan de funk van een aantal jaren eerder, beetje in Funkadelic stijl zelfs, maar dan net even iets gladder er moderner. In ieder geval een catchy floorfiller van ruim tien minuten! Placebo syndrome, lijkt naar mijn mening net alsof het een beetje geïnspireerd is op de muziek uit de jaren ’50, het nummer weergeeft ook een beetje een kaberet-esque gevoel (vind ik dan). Mijn favoriete nummer wordt bewaard voor het laatst.De melodie van Flash light vind ik zo lekker en het nummer blijft verreweg het meest hangen. Ook het ”Ha da da dee da hada hada da da” zinnetje draagt daar zeker aan bij!

Inhoudelijk en productioneel is het een prima album voor de tijd waarin ‘ie werd uitgebracht. Maar toch vraag ik mij af: komt dat door Parliament of platenlabel Casablanca? Het valt mij namelijk op dat dat label in de seventies echt geweldige albums wist uit te brengen. Ligt het dan aan de (geweldige acts/muzikanten) die onder contract stonden bij dat label, of zou het label ook een flinke vinger in de pap hebben gehad? Veel albums van dat label hebben allemaal iets wat hen kenmerkt en daardoor bijzonder zijn voor de tijd waarin ze werden uitgebracht. Afijn, dit is het eerste album wat ik heb beluisterd van Parliament en het valt zeker niet tegen. Soms zijn de nummers een beetje te lang om mijn aandacht erbij te houden en verbloemt de instrumentatie soms (helaas) de geweldige en buitengewoon creatieve teksten. De instrumentatie is verder, zoals verwacht, geweldig. Maar ja, met de indrukwekkende lijst van muzikanten die te horen zijn op dit album is dat ook niet zo raar natuurlijk.

En weer bedankt voor al het google-zoekwerk dat je me bespaart hebt.....goede recentie.

^ Helemaal niks te danken joh! Bovendien heb ik eigenlijk alleen maar informatie van google geplukt over het nummer Bop gun, dus heel veel tijd heeft het niet gekost. Bovendien vind ik het altijd wel leuk om juist zo uitgebreid mogelijk iets te schrijven bij een album dat centraal staat in het kader van SAvdW. En bedankt voor het compliment trouwens!

Heerlijk, die uitgesponnen grooves met stevige gitaren, uitbundige blazerpartijen en smerige synthesizers! Het heeft iets freaky psychedelisch, maar tegelijkertijd gewoon erg dansvloerdiscofunk. Flash Light, Funkentelechy, Bop Gun, het vallen allemaal klassiekers te noemen! Zelfs de "tragere" "intermezzo's" (track 3 en 5) zijn best bijzondere nummers. De nadruk op de zang is hier groter, maar Funk blijft duidelijk de boodschap! Zo blijft de variatie binnen de Parliament-sound net optimaal en is dit album een plezier voor het oor, en de voeten en de heupen!

Ik heb af en toe wel hetzelfde gevoel als Reijersen, maar als ik er voor in de stemming ben, kan ik er zeer van genieten. Het liefste met het volume behoorlijk open, dan is het moeilijk stil zitten.
Ik moet Parliament over het algemeen niet te vaak en ook niet te lang horen, maar voor af en toe blijft het fijne muziek.

Het klinkt natuurlijk allemaal erg funky en goed. Maar het album kan me niet constant boeien. Jammer van de 3 lange nummers. Na 3 à 4 minuten heb ik het nummer wel gehoord.

De groove is ook meer mentaal dan fysiek bij parliament, om het wat abstract uit te drukken. Een vette stuiterende bas, strakke blazers, driekwartier random gelul over Starchild en zijn aartsvijand Sir Nose inclusief flauwe woordgrappen, en voila, je hebt het iets dat klinkt als de ultieme muzikale (funky) vrijheid. Hoe ze het toch doen, ik weet het niet, maar ik vind het super. Misschien zal ik binnenkort even kijken of ik de review die 14-jarige ik heeft geschreven kan overtreffen

Liefhebbers, vergeet ook het album The Motor Booty Affair niet trouwens!

Prima album, met heel goede lange nummers en natuurlijk het lekkere Flash Light. Sir Nose met de drie muisjes is mijn favoriete nummer, en vind ik een van Parliament's beste. Enig minpuntje is het wat stupide Wizard of Finance, waarvan ik de tekst niet kan aanhoren.

Flash Light

die opbouw in de lange nummers... het is van begin tot eind smullen.