Parliament - Funkentelechy vs. the Placebo Syndrome (1977)

Soms moet je een album of een nummer wat vaker beluisteren voordat het kwartje valt. Dat lijkt me ook het geval met Funkentelechy Vs. the Placebo Syndrome. Het album start met Bop Gun, op het eerste gehoor een nummer dat lekker klinkt, maar verder niet op een of meerdere aspecten uitblinkt. Dat gevoel had ik aanvankelijk, totdat ik op het internet ging zoeken naar achtergrondinformatie over het album en diens nummers. Bop Gun is op tekstueel gebied eigenlijk leuker dan dat de eerste paar luisterbeurten doen vermoeden. Bop Gun is namelijk een fictief wapen waarbij alles wat uit dat wapen komt, funky maakt. De funk, afkomstig dus uit het fictieve wapen, wordt gebruikt om de sociale en economische onderdrukking van de zwarten door te blanken tegen te gaan. Iets wat tevens af te leiden valt uit bepaalde kreten als ”We shall overcome” en ”Defend yourself”.

Het album wordt voortgezet met Sir Nose d’Voidoffunk. Een nummer dat een vrij heavy sound (haast psychedelisch) kent, en wellicht zijn tijd vooruit was. Door de vervormde stemmen en de instrumentatie zou ik in ieder geval niet denken dat het gaat om een nummer dat dateert uit 1977. Het experimentele gehalte van dat nummer is best bijzonder namelijk. Wizard of finance klinkt in eerste instantie wat melig, maar op tekstueel gebied zit er wel degelijk een duidelijke boodschap in het nummer, die vergelijkbaar is met het openingsnummer. Funkentelechy is het eerste nummer op het album wat een beetje doet denken aan de funk van een aantal jaren eerder, beetje in Funkadelic stijl zelfs, maar dan net even iets gladder er moderner. In ieder geval een catchy floorfiller van ruim tien minuten! Placebo syndrome, lijkt naar mijn mening net alsof het een beetje geïnspireerd is op de muziek uit de jaren ’50, het nummer weergeeft ook een beetje een kaberet-esque gevoel (vind ik dan). Mijn favoriete nummer wordt bewaard voor het laatst.De melodie van Flash light vind ik zo lekker en het nummer blijft verreweg het meest hangen. Ook het ”Ha da da dee da hada hada da da” zinnetje draagt daar zeker aan bij!

Inhoudelijk en productioneel is het een prima album voor de tijd waarin ‘ie werd uitgebracht. Maar toch vraag ik mij af: komt dat door Parliament of platenlabel Casablanca? Het valt mij namelijk op dat dat label in de seventies echt geweldige albums wist uit te brengen. Ligt het dan aan de (geweldige acts/muzikanten) die onder contract stonden bij dat label, of zou het label ook een flinke vinger in de pap hebben gehad? Veel albums van dat label hebben allemaal iets wat hen kenmerkt en daardoor bijzonder zijn voor de tijd waarin ze werden uitgebracht. Afijn, dit is het eerste album wat ik heb beluisterd van Parliament en het valt zeker niet tegen. Soms zijn de nummers een beetje te lang om mijn aandacht erbij te houden en verbloemt de instrumentatie soms (helaas) de geweldige en buitengewoon creatieve teksten. De instrumentatie is verder, zoals verwacht, geweldig. Maar ja, met de indrukwekkende lijst van muzikanten die te horen zijn op dit album is dat ook niet zo raar natuurlijk.