Sebadoh - Bubble and Scrape (1993)

vreselijk mooie plaat en inmiddels helemaal grijs gedraaid.

Soul And Fire heb ik altijd een geweldig nummer gevonden, maar de band Sebadoh heeft me nooit zo kunnen boeien. 't Is het allemaal nét niet, voor mij. Maar ze hebben prachtige nummers gemaakt, dat zeker.

André... misschien zou een Sebadoh verzamelaar met het beste van Bakesale, Harmacy en deze Bubble & Scrape (mijns inziens hun beste platen) wel een oplossing voor je kunnen zijn?

Bubble & Scrape is toch wel een van Sebadoh's betere platen.. SOUL AND FIRE, hier al eerder genoemd, is inderdaad wel het absolute hoogtepunt! Maar ik vind de hele CD wel goed eigenlijk...

O, absoluut! Ik ken 'Bakesale' en 'Harmacy' ook wel, evenals 'The Sebadoh' (staan ook een paar uitstekende songs op). Dat zou een prima album zijn inderdaad!

Het vervelende van Sebodoh was toch wel een van de bandleden die ook altijd nummers voor de albums kwam aandragen. Deze waren zonder uitzondering allemaal knap waardeloos.

Wel, de nummers van Lou (Barlow) zijn prima, maar bvb. op The Sebadoh, kwam Jason met van die knullige Punknummers aanzetten, en dat hoefde voor mij nu ook weer niet. The Sebadoh vind ik trouwens helemaal zo goed niet..

Voor zijn dit Sebadoh's besten:
1. Bakesale
2. Harmacy
3. III
4. Bubble And Scrape

Dát is inderdaad wat je bij Sebadoh moet doen. Een compilatie samenstellen van de Lou Barlow nummers. Wat Loewenstein neerzet is pure drek. Dat maakt elke CD (ken/heb ze vrijwel allemaal) moeizaam luisterbaar (of veel skippen).
Daarom deze CD: Barlow een 4,5, de rest 1,0 = afgerond toch een 2,5 maar.

IMPULS: dig! (ik had woorden van gelijke strekking net bij Bakesale getypt.....). Soul & Fire is van de bekende ongekende schoonheid...in de breedte is Harmacy en Bakesale toch effe wat beter dan deze plaat.

ehh pardon, Impuls, wat jason maakt is drek?

enig idee wie not too amused heeft gemaakt?

Briljant rammel rotzooi rockplaat die nu al dik 4 maanden dood gedraait wordt op mijn mp3.

Een van de leuke dingen aan de moderne technieken is dat je gemakkelijk nummers uit een playlist kan halen of zelf een CD met beste nummers kunt samenstellen, zoals c-moon schrijft. Vroeger stopte ik een bandje in mijn cassettespeler, en speelde ik die van voor tot achter af. Een minder nummer doorspoelen was te veel moeite. Nu beluister ik Bubble & Scrape voor het eerst in 13 jaar en het eerste wat ik straks ga doen is de Loewenstein-nummers schrappen. Hoewel zijn nummers op andere CD's vaak nog wel te pruimen vind, vind ik zijn nummers op B&S inderdaad drek. Als je ze samen op een EP'tje zou stoppen dan zou dat een van de slechtste allertijden zijn. Alleen Bouquet for a Siren is nog wel aardig.

Maar Barlow is uiteraard briljant. "Soul and Fire" is zoet, maar ongelooflijk mooi. "Think" indringend en persoonlijk, zoals Barlow's nummers vaak zijn (zie ook Sentridoh), "Homemade" heerlijk, alleen al de openingszin "Sitting around with my homemade bomb". Als je Barlow's solowerk en zijn liedjes in Sebadoh beluistert wordt het des te duidelijker hoe hij in Dinosaur in een hoekje werd/wordt gedreven. Ik was afgelopen donderdag bij het concert, en hoewel Mascis er als een zoutzat bij staat en niets zegt en Barlow er lekker op los lijkt te hengsten, neemt Mascis toch altijd het voortouw en wacht Barlow af. Mascis is degene die tussen de nummers de leegte vult met wat gitaarloopjes. Op de Dinosaur-CD's met Barlow krijgt Barlow vaak de 'ruimte' (want veel is het niet) om twee liedjes te doen. Vaak zijn die niet bijzonder en doen ze ver onder voor zijn solo- of Sebadohwerk. Jammer! Wat dat betreft blijft Dinosaur toch vooral een Mascis-aangelegenheid. Ik zag trouwens een interview waarin Barlow openlijk toegaf dat hij altijd in de schaduw van Mascis heeft gestaan en dat Mascis vroeger zelfs op hem neerkeek. Interessant. Ik ben blij dat Dinosaur weer bij elkaar is, maar laat Barlow asjeblieft doorgaan met zijn solowerk!

Allereerst mag jij wel eens goed controleren wie zijn nummers jij nu aan het bekritiseren bent! Je bent duidelijk in de war met Gaffneys nummer. En dat moet je natuurlijk nooit doen.

Dit zijn de Gaffney nummers:
"Telecosmic Alchemy" (Gaffney) - 2:15
"Fantastic Disaster" (Gaffney) - 3:33
"Elixir Is Zog" (Gaffney) - 2:06
"Emma Get Wild" (Gaffney) - 1:21
"Bouquet for a Siren" (Gaffney) - 2:56
"No Way Out" (Gaffney) - 2:15

Loewenstein schreef voor dit album maar 4 nummers!
Waaronder het prachtige, Sixteen en het nog mooiere Happily Divided. Zeker de laatste zou je als ''Barlow'' liefhebber mooi moeten vinden. Sister vind ik trouwens ook een schot in de roos, vooral tekstueel gezien. Flood is het laatste Loewenstein nummer en is inderdaad prut! Ik ben live ook blij dat Loewenstein er bij zit, komt er tenminste wat spektakel op het podium.

Goed nieuws trouwens, er komt dit jaar Oktober een nieuw Barlow solo album uit, en klinkt tot nu toe erg lekker. Check mijn berichten daar maar voor een paar nummers. Waar las je trouwens dat interview? Lijkt me interessant om te lezen.

Think is zo'n mooi nummer, een van de mooiste ooit

Daar sluit ik me bij aan.

De plaat staat als een huis. De Gaffney-nummers maken het alleen maar nóg leuker

Dit is gewoon niet mijn ding. Ik vind het te lo-fi en het rammelt te veel. Ik snap best dat dit ook wel weer de charme hiervan kan zijn, maar bij mij werkt het niet. Ik word er nerveus van en ik ga me ergeren aan het nonchalante karakter. Het klinkt allemaal iets teveel afgeraffeld naar mijn mening.

Dit album leerde ik kennen na een breuk met een ex... Pijnlijk, maar wat een manier om gehecht te worden aan deze muziek... De koningen van de lo-fi indierock, altijd oprecht. De ingetogen emotionele nummers en de onthechte hardcore punk vult elkaar perfect aan.
Soul and fire, Homemade, Think (let tomorrow bee), Emma Get Wild... Dat zijn toch mijn favorieten.

Ze komen dit jaar nog met een nieuw album. Ik hoop dat ik ze ook nog eens live kan zien.

Dat is dus gelukt, een paar jaar terug in een ingetogen zaaltje. Lou Barlowe volgde mijn advies zelfs toen ik om 'Soul and Fire!' riep. Mooi concert.