Keith Richards - Main Offender (1992)

Goed 2e album van de raaf,

uitschieter voor mij is zonder twijfel Hate it when you leave, wat ik bijna altijd onder de douche sta te bleren (vinden de buren heeeel erg leuk).

verder zijn Eilleen en Will but you won't ook zeer goed en staat er eigenlijk niet een zwak nr op het album, hoewel ik bodytalks wel minder vind.

wat mij betreft 4 sterren!

Thunderball nogal erg positief. Voor mij doet Keef het met een sterretje minder : ***

Maar Wicked as it seems, Hate it when you leave en Runnin' too Deep machtige songs !

iets minder dan Talk is cheap maar nog stets een van de besten platen die die Stones niet gemaakt hebben.

Ik zit deze van de raaf nogmaals te herbeluisteren, hier op de pc, en ook Eileen is eigenlijk een aanstekelijk nummertje dat flink swingt.

Ook Yap Yap vind ik eigenlijk leuker dan bij eerste paar beluisteringen. Tijd voor een lichte opwaardering, dit plaatje van mijn favoriete raaf!
3.5 wordt het nu.
***1/2

Echt een sterke plaat maar zoals ik hier al eerder gezegt heb...ietsje minder dan Talk is cheap. Jammer dat op Main Offender niet de Stones klassieker Gimmie Shelter (live) als ook Key to the Highway terecht gekomen zijn. Deze staan op de maxi singel Eileen

Het 2e solo album van Keith en ik vind hem een tikje beter dan Talk is cheap. Maar ook deze vind ik matig. De betere Tracks: Hate it when you leave, Wicked as it seems en komaan ook nog Eileen maar ook hier staat weining intressants op

2,5*

Keith blijft toch mooi om naar te kijken... hoe ouder hij wordt, hoe meer hij op een perkamenten kameel lijkt... hij wordt zodanig lelijk dat hij op een bepaalde manier terug mooi wordt, moeilijk te omschrijven, een wandelende karikatuur eigenlijk,, wàt een kop, wàt een kop, die man!
Ik ben en blijf een fan van deze Keef, al is dit niet echt zijn beste worp, neen...

Ik vind dit een moeilijke plaat van Keef Riffhard en heb hem jaren in de kast staan en nooit de tijd genomen om hem goed te beluisteren. Ik vind Talk is Cheap toegankelijker.

Heb het concert van Boston ´93 op dvd en daar klinken deze nummers ontzettend goed.

Toch blijf ik net zoals Talk is cheap een zwak houden voor dit album

Elk nummer op deze plaat is vooral erg eentonig. Halverwege een nummer heb ik wel genoeg van steeds hetzelfde riffje.

Keith's stem is ook alleen nog maar slechter geworden.

Grappig! Ik vind hem beter dan Talk is cheap. Lijkt wat uitgebalanceerder en doordachter dan Talk is cheap en klinkt daardoor wat puurder. Yap yap is mijn favourite. Heerlijk relaxed en zooooo typisch Keith. Wat mij betreft maakt deze CD duidelijk dat hier het hart van de Stones bezig is.

Weinig verschil met Kieth zijn vorige solo plaat. De nummers op deze vind ik iets zwakker.
Wat mij betreft snel vergeten die solo platen van Richards. Ik kan er in ieder geval niet veel mee.
Dan luister ik veel liever naar Jagger zijn solo platen op Primitive Cool na.

Keith maakt gewoon lekkere recht toe recht aan rock. Zijn herkenbare gitaar geluid geeft dat Stones tintje, maar de rest van de muzikanten zijn toch duidelijk geen Stones. En dat geeft juist de charme aan zo'n solo plaat.

Keith is geen super zanger, maar zijn sound past bij de muziek,

Wicked as It Seems vind ik een heel fijn nummer, en de clip maakt 'm nog beter. Mooie sfeer.

Bodytalks bevat een rif die me doet denken aan Temporary Madness van Golden Earring - Bloody Buccaneers (1991). Het zal er vast niks mee van doen hebben, en het is ook maar één keer, maar steeds als ik dat hoor, spint die song door mijn hoofd.

Ik vind dit een heel fijne plaat van de man. Jammer dat het vinyl zo duur is, dus de cd maar gekocht, in afwachting van een heruitgave of een koopje.

Vandaag toch dat vinyl exemplaar ontvangen. Relatief gezien was het een koopje... maar eigenlijk niet. Wel lekkere plaat om op vinyl te beluisteren.

Iemand de superdeluxe box al besteld?
Komt een nieuwe versie van uit, incl live concert van London '92.

Drie sterren is meer melancholisch dan oprechte waardering. Ik draai dit album zelden en bij live skip ik de meeste nummers. Iemand zei het goed: de nummers kabbelen door en verrassen nooit. Ook goede nummers boeten dan in aan kracht en worden niemendalletjes. Talk is Cheap is echt geweldig, Main Offender alles behalve. Het meest recente Crosseyed Heart is nog minder.

Runnin' too Deep is het beste nummer. Daar hoor je TIC doorheen. Rauwer dan de rest. Het door velen geprezen Hate it... vind ik juist helemaal niks. Sorry daarvoor.

Vind ik ook, half puntje bij mij. Het live album vind ik het beste solowerk van Keef!