Electric Light Orchestra - Mr. Blue Sky (2012)

Jeff Lynne, voorman van ELO, had zich na het debacle van de Zoom-tour in 2001, een flink aantal jaren nauwelijks laten zien. Bestond hij nog wel? Dat bleek in 2012, toen label Frontiers bekendmaakte maar liefst vijf nieuwe producties van Jeff Lynne uit te brengen, al dan niet onder de naam van Electric Light Orchestra. Dat waren behalve de heruitgave van Armchair Theatre, Zoom en ELO Live, het nieuw opgenomen nostalgische Long Wave en dit album: Mr. Blue Sky.

Uiteraard was vooral dit schijfje bedoeld voor de grotere verkoopaantallen. Jeff Lynne verklaarde bij het terugluisteren van zijn oude albums voortdurend gestoord te worden door de onvolmaaktheden op die platen. Het kon beter. En aangezien hij nog in leven was, wilde hij proberen dit recht te zetten door een serie bekende nummers uit de geschiedenis van de band opnieuw op te nemen.

Een gewaagd project. Hij wilde geen eigentijdse interpretaties neerzetten, maar exacte kopieën van wat hij ooit in zijn hoofd had. En dat met moderne techniek.

Een tweede reden moet toch ook geweest zijn dat hij door opnieuw op te nemen de rechten voor zijn meest succesvolle nummers met decennia kon verlengen. Een oudedagsvoorziening. Maar laat ik van de beste bedoelingen uitgaan.

Is hij geslaagd? ja en nee. Technisch perfect opnemen betekent niet dat de gevoelswaarde, de emotie ook op z'n best meekomt. Buitengewoon knap is het hoe Jeff Lynne bijna alle partijen spoor voor spoor zelf inspeelde en zong. De koortjes, de gitaren, bas, drums, keyboards, vocoders, koeiebel en natuurlijk de productie in zijn eigen studio aan huis. Ga er maar aanstaan. Vaktechnisch een megaprestatie. Toch ook verlies op de rekening. ELO was meer dan alleen Jeff Lynne.

De interactie in de band, de orkestleden, de akoestiek van de studio's, de charme van de niet perfecte synchronisatie in de opnames, ook die maakten deel uit van de erfenis. En dus werd het hier een fraaie maar cleane sound. Foutloos en strak. Zeer knap gedaan, maar toch ... ergens wringt er iets. Heeft Lynne dat zelf niet gevoeld?

Hoe was het in München destijds, een broodje hamburger eten, met de vele muzikanten, vrienden en technici en dan snel door om onder tijdsdruk de laatste hand te leggen aan een album, en dat ieder jaar weer. De geur van succes en verder willen. Dan moet de huisstudio toch wel wat eenzaam gevoeld hebben. Laat ik zeggen, zo alleen als in een leeg ruimteschip met nog maar één man aan boord: captain Lynne.