Na vele jaren de plaat weer eens opgezet. Met name vanwege een opmerking die ik recentelijk las dat het in de jaren 80 in The Stones rommelde vanwege het feit dat Jagger naast het Stones contract een solo contract had getekend. Just Another Night bleef in mijn hoofd zitten.
Ik had verwacht naar een plaat te gaan luisteren die volledig gedateerd en zeer slecht zou zijn. Het eerste kwam grotendeels uit, het tweede viel me reuze mee. Allereerst viel mij op dat ik behalve Jeff Beck vergeten was met wie Jagger allemaal samenwerkte op dit album. Hij heeft weinig moeite bespaard om een prachtige lijst samen te stellen. Van ex-Santana drummer Michael Shrieve, tot Sly and Robbie en van Pete Townsend naar Herbie Hancock. Latere vaste Stones begeleiders Chuck Leavell en Bernard Fowler komen ook voorbij.
Met producers Bill Laswell en Nile Rodgers schuift Jagger dance invloeden naar voren. Zo bekeken valt het me dan nog mee wat ik nu hoor. De single is in mijn oren prima overeind gebleven. Just Another Night is een goede song en een terechte top 10 hit geweest. Hard Woman is echter het prijsnummer. Jagger had het een paar jaar later beter gezongen, is mijn indruk. Hij haalt hier zijn karakteristieke sneer nog net niet, lijkt het wel. Alsof hij het te netjes wil zingen.
Ja, er staan ook een paar misser op. Dat was vroeger normaler dan vandaag de dag. Al met al valt het me zeker mee. Resteert een opmerking voor het bij vlagen fantastische gitaarspel van Jeff Beck. De man tovert van alles uit zijn vingers. Alleen daarom al die laatste 1/2 * er bij.