Ik haal ze altijd door elkaar... Julian Plenti en Paul Banks.

Hoe dan ook, ook de tweede soloplaat van de Interpolzanger klinkt weer als een klok, al zijn de composities ietsjes minder dan op de eerste. Die van Plenti dus.
Banks heeft een hele mooie stem, die hier beter uit de verf komt dan op de Interpol albums. Ook vind ik de muziek gevarieerder en minder dichtgemetseld, al hoeft van mij dat gedoe met die geluidjes tussen de muziek door niet zo (Another Chance). Dat soort effecten waren destijds bij Pink Floyd ook nog maar net te pruimen! Ook beleef ik zeer weinig bij het instrumentaaltje 'Lisbon' ergens in het midden. Inderdaad, dit album is pure melancholie. Voor mij zijn dat de beste platen, mits ze blijven "rocken" natuurlijk.
'The Base' en met name 'Summertime Is Coming' zijn songs die diep kunnen raken!