Chic - C'Est Chic (1978)

Dit is toch wel één van de beste funky discoplaten ooit gemaakt. C'est Chic van Bernard Edwards en Nile Rodgers en band swingt echt de pan uit en staat vol met goede songs en klassiekers. Mijn favorieten hier zijn natuurlijk clubklassieker Le Freak en het briljante I Want Your Love, maar ook opener Chic Cheer, het rustiger instrumentale Savoir Faire, het oh zo funky Happy Man en de mooie ballad At Last I Am Free zijn de moeite meer dan waard.

De kenmerkende bas van Edwards en het typische gitaargeluid van Rodgers zorgen ervoor dat je niet stil kunt zitten. En hier zijn de strijkers (the Chic Strings) en blazers nog echt. Als je deze muziek met uitstekende productie echt goed wilt luisteren met de vele mooie details, ga dan voor de LP uit 2018 gemastered in Abbey Road Studios met Half Speed Mastering. Dan klinkt dit allemaal nog wat beter.

Ik heb deze plaat al vrij lang in bezit. Ik wilde destijds van ieder genre (ter oriëntatie) de highlights hebben en deze leek mij datgene voor de disco ("Off the wall" van Michael Jackson is daar ook zo één van, wat daarna kwam viel niet meer onder het label 'funk/disco' maar 'pop'). Om met de deur in huis te vallen: de 2 singles 'Le Freak' en 'I want your love' worden nergens overtroffen en eigenlijk ook niet echt benaderd. Dat is geen schande en het is daarmee zeker geen slecht album. Die 2 singles zijn immers zo onwaarschijnlijk goed, dat als je daar een stukje achter hangt de kwaliteit nog steeds heel behoorlijk kan zijn. Het vehikel 'Chic' van Bernard Edwards en vooral Nile Rodgers wilde kwaliteit leveren, van buiten en van binnen. Ik vind het nog altijd zo'n mooie tegenstelling dat het nummer 'Le Freak' zo onderkoeld en beheerst is en toch zo swingt als een tierelier (en als dansklassieker schier onverslijtbaar). Ik moet op de dansvloer dan altijd uitkijken voor zweetvlekken onder mijn oksels, maar daar hadden de dames Alfa Anderson (+RIP in 2024) en Luci Martin - eigenlijk Diva Gray (ook +RIP in 2024) maar ik denk dat Luci Martin knapper en chiquer oogde op de clips en de hoesfoto - geen last van. Deze - op Roxy Music geïnspireerde - focus op stijl en uiterlijk vertoon zit de plaat niet echt in de weg. Ik vind "I want your love" altijd nog mooier en zeker zo dansbaar; die blazerspatronen aan het eind in wisselwerking met de stuwende, onverstoorbare bass van Bernard Edwards en het hypnotiserende funky slaggitaarwerk van Nile Rodgers. Op de (prima) instrumental 'savoir faire' kun je trouwens horen dat Nile Rodgers ook zeer virtuoos en Jazzy kan soleren en dus als gitarist 'breder' is dan zijn zo herkenbare (Daft Punk!/) "Chic-rhythms". Ja, het blijft dat disco meer een 'single'-genre dan een album-genre is en meer dansmuziek dan luistermuziek, maar het album is (in zijn totaliteit) zeker aangenaam en zonder echt zwakke momenten.