John Fogerty - John Fogerty (1975)

Vanwege het eerste en het beste nummer hier had ik hier ook wel Status Quo-fans verwacht.

Klopt, Rockin' All over the World is een vette nummer en Status Quo hebben deze dan twee jaar later gecovered en een groote success mee gehad. De rest van dit album valt best mee.

John Fogerty vertelde in een interview als hij Rockin' All over the World speelde dat hij uitgejouwd werd, omdat men dacht dat het van Status Qua was. Jammer.

Heel erg zwaar onderschat.

Dit album is volgens mij nooit officieel op cd uitgebracht; wat een schande! Er staan heel goede nummers op: natuurlijk de wereldberoemde (door Status Quo gecovered, dit is het origineel!) Rockin' All Over The World, The Wall (heerlijk CCR-stijl swamp-rock nummer), Almost Saturday Night (een Fogerty classic) en nog veel meer... Je kan dit album van een paar websites in goede kwaliteit downloaden...
DIT IS EEN MUST-HAVE ALS JE EEN FOGERTY/CREEDENCE FAN BENT

Dat is ook zo met 'Proud Mary'. Veel mensen zijn er van overtuigd dat dat van Ike en Tina Turner is...

Toch wel hoor, ik heb het gewoon in de afprijsbakken gevonden en ben er blij mee. Niet alles wat hierop staat is klassiek, maar het is een heel degelijk album. Rockin' All Over The World werd eigenlijk nog bekender in de Status Quo uitvoering. Lonely Teardrops en vooral Almost Saturday Night zijn sterke rockers.

Fogerty solo en betekent dat gelijk een grote ommezwaai ? ... nee niet echt . Het is ook geen werelschokkend album .
Deze plaat is aardig , maar ik mis een beetje de venijn en de power op deze plaat . Almost Saturday Night is een lekker nummer en Rockin' is natuurlijk klassiek , maar misschien ook wel dankzij Status Quo die er 2 jaar later mee aan de haal gingen .
Als geheel is het acceptabel , geen slechte nummers , maar de man kan beter . Dat bewees hij met CCR vele malen , en ook in een latere periode na deze, vind ik vooral Blue Moon Swamp een stuk sterker .

Wil ik toch even vragen: hoeveel Fogerty fans kennen het origineel van I put a spell on you ? Ik wel en Fogerty's zang klinkt daarbij vergeleken als een jochie van de Weense zangknaapjes. Voor de rest is er overigens niets mis met Fogerty's interpretatie.

Ik had dit album vroeger op vinyl en er zat toen een hele grote deurposter bij. Met de Cd-versie ben ik ook wel blij, maar die deurposter terwijl ik dit album afspeelde blijft voor mij pure nostalgie.
Dit is voor mij nog steeds een van de beste rock albums ooit gemaakt.
O.k. met het fraaie nummer Sea Cruise jaag ze zelfs mijn buren het huis uit.

Dit album heeft wel een creedence inslag en is heel wat anders
en beter dan het eerste soloalbum met die country covers.

Ik kan alleen niet luisteren naar:
Where the river Flows
Dream Song


Wie kent het album dat hier naar komt Hoodoo uit 1976.
Ik kan deze niet vinden.

hoodoo is nooit uitgebracht. op het hier behandelde album speelt fogerty alle instrumenten, wellicht dat het daarom wat bedaard klinkt. er is toch minder ruimte voor imrovisatie. toch een leuk album.

Heb de lp ooit gekocht vanwege mijn nieuwsgierigheid naar de originele versie van Rocking all over the world. Beide versies zijn prima al gaat mijn voorkeur vanwege nostalgisch oogpunt uit naar de Quo versie. De rest van de lp mag er ook best zijn trouwens. Almost saturday night is een te gek nummer en ook Lonely teardrops, The wall en Flying away zijn prima. Het overige materiaal is nergens slecht en luistert lekker weg.

Fogerty is hier nog uitermate goed bij stem. Hem een Weense zangknaapje vinden in vergelijking met Screaming Jay Hawkins, dat is de man zijn naam Nieuweboer, is niet terecht. Hawkins een Weense zangknaap vinden in vergelijking met Blind Willie Johnson is dan weer wel terecht, maar evenzo zinloos.

In de Verenigde Staten wordt dit album ook wel 'Shep' genoemd, naar de hond waarmee John Fogerty op de hoes staat. Een mooi album dat, in tegenstelling tot het in 1973 verschenen 'The Blue Ridge Rangers', qua sound wat meer in het verlengde ligt van Creedence Clearwater Revival. De opener is uiteraard bekender in de versie van Status Quo. Fogerty zal zich wel eens achter de oren hebben gekrabt over het succes van 'The Quo'; zijn versie flopte twee jaar eerder als single.
De CD versie van dit album is nooit officieel in de Verenigde Staten uitgebracht. De Amerikanen kunnen 'm alleen maar krijgen door de CD vanuit Europa te importeren. Een vreemde situatie. Hoogtepunten voor mij zijn naast 'Rockin' All Over The World' ook 'The Wall', 'Almost Saturday Night', 'Where The River Flows' en 'Sea Cruise'. De rest is meer dan voldoende, al vind ik 'Dream Song' een beetje te zwaar aangezet.
Het zou leuk zijn als van deze CD een remaster zou worden uitgebracht. Er is rond de tijd van dit album ook een single uitgebracht, 'Coming Down The Road' met op de B-kant het instrumentale 'Ricochet'. Beide tracks zouden mooie bonus tracks zijn. Helemaal omdat de persingen van deze single zo slecht van kwaliteit waren dat mensen dachten dat het om een bootleg single ging.
Er zou zelfs genoeg ruimte zijn om het onuitgebrachte 'Hoodoo' album er achter te plakken. Dat zal wel nooit gebeuren. Dat album is opgenomen voor Asylum en niet voor Fantasy. Bovendien gaan er hardnekkige geruchten dat de mastertape is vernietigd. De versie die ik op CD-R heb gekregen is in 1976 stiekem tijdens een luistersessie opgenomen door een technicus die aanwezig was in de aangrenzende ruimte.

Persoonlijk heb ik altijd meer gehad met de singles van Creedence dan de albums. Ook dit solo album heeft iets onevenwichtigs. Er staan een paar geweldige nummers op, maar ook een aantal dat mij gewoon niets doet. John Fogerty heeft een brede smaak en een zwak voor (ook toen al) oude nummers, die ik gewoon niet altijd bijzonder of mooi vind. Verschillende nummers scoren **** en andere **. Dat maakt een mooi gemiddelde.

nlkink: leuke weetjes over een toch legendarisch album, in een oude editie van Oor's popencyclopedie ook wel 1 van de (artistieke) hoogtepunten van de jaren zeventig genoemd. Ik vind die kwalificatie qua songmateriaal niet onterecht, daarin niet minder dan het beste CCR-werk. Wel heb ik een beetje mijn bedenkingen bij de 'one man show' die dit album ook was; Fogerty speelde naar verluidt meerdere, zo niet alle instrumenten zelf. Wellicht in de gedachte dat wat de andere CCR-leden konden (die niet te boek stonden als geniale muzikanten -waarbij ikzelf nooit de gedachte heb gehad dat die onsterfelijke CCR-songs beter zouden zijn geworden indien gespeeld door echte virtuozen; juist de kernachtigheid en de eenvoud maakt ze zo goed). Je mist soms dan toch wat; minimale aftrek daarvoor dan.

Het klopt dat Fogerty dit album compleet zelf heeft ingespeeld, brandos. En hetzelfde gaat ook op voor The Blue Ridge Rangers uit 1973, het onuitgebrachte Hoodoo album uit 1976 en Centerfield uit 1985. Eye Of The Zombie uit 1987 was het eerste album na de breuk van de Creedence waar hij weer werkte met muzikanten.

Ja, en de Wall van Pink Floyd...

Na het uitéénvallen van Creedence clearwater revival en zijn Blue ridge rangers project vol covers van Country klassiekers in 1973,was dit twee jaar later het eerste officiële solo album van John Fogerty.
De opener en meest bekende nummer van zijn titelloos album is Rockin' All over the World,maar dan niet direct van Fogerty,hij scoorde er maar ternauwernood een top 30 hitje mee in de Verenigde Staten,maar door de Britse rockers van Status Quo,die er zo'n anderhalf jaar later veel meer succes mee hadden.
De rest van de plaat is vrij goed maar ook wat wisselvallig.Travelin' High en Almost Saturday night zijn hier de uitschieters,de eerste met een heerlijke blazerssectie en de tweede past perfect in de traditie van de grote CCR successen van een paar jaar eerder.
Dat niveau behaald John Fogerty hier echter maar zelden,You Rascal You en Lonely Teardrops vind ik zelfs wat onder de maat.Het album is in zijn geheel dan ook niet wereldschokkend,maar door de hier nog steeds prachtige stem van Fogerty en een aantal heerlijke knallers toch nog steeds meer dan de moeite waard.
Goed.

Vanaf de 17e ligt deze weer op CD in de winkels. Ik verneem graag hoe de reissue klinkt.

net als het op het "Blue Ridge Rangers" album speelde "living legend" John Fogerty alle nummers op dit album zelf in. 7 eigen nummers en 3 covers (tracks 2,5 en , waarvan het stevig rockende, swingende "Sea Cruise" , een nummer van de fameuze New Orleans pianist Huey "Piano" Smith mij het beste bevalt.

een fijn afwisselend album met stevige rock met een blazerssectie, zoals "Travelin' HIgh" en het eerder genoemde "Sea Cruise", het vuige, energieke "The Walls" en een enkele fraaie country ballad als "Dream Song".

over het openingsnummer, de klassieker "Rockin' All Over the World" is al voldoende gezegd, waarbij songs als "Almost Saturday Night" en het stemmige, melodieuze "Where the River Flows" moeiteloos hetzelfde niveau halen.

zijn covers van 2) "You Rascal You" en 5) "Lonely Teardrops" weerhouden mij van een hogere score dan een 4.

Album werd geproduceerd door John Fogerty