Frederick Loewe & Alan Jay Lerner - My Fair Lady (1964)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Score
Label: CBS
-
Overture (3:24)
-
Why Can't the English? (3:02)
-
Wouldn't It Be Loverly (4:20)
-
The Flower Market * (1:55)
-
I'm Just an Ordinary Man (4:40)
-
With a Little Bit of Luck (3:35)
-
Just You Wait (2:57)
-
Servants' Chorus * (1:15)
-
The Rain in Spain (2:13)
-
I Could Have Danced All Night (3:57)
-
Ascot Gavotte (3:07)
-
Ascot Gavotte [Reprise] * (2:10)
-
On the Street Where You Live (1:58)
-
Intermission * (1:01)
-
The Transylvanian March * (1:29)
-
The Embassy Waltz * (1:57)
-
You Did It (4:30)
-
Just You Wait [Reprise] * (1:30)
-
On the Street Where You Live [Reprise] * (1:14)
-
Show Me (2:10)
-
The Flowermarket * (2:50)
-
Get Me to the Church on Time (5:28)
-
A Hymn to Him (3:35)
-
Without You (2:31)
-
I've Grown Accustomed to Her Face (5:55)
-
End Titles * (2:05)
-
Exit Music * (1:12)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur:
57:22
(1:16:00)
0
geplaatst: 14 november 2023, 15:35 uur
De soundtrack van de gelijknamige verfilming (1964) van de succesvolle musical van Alan Jay Lerner (libretto) en Frederick Loewe (muziek) (1956) naar het toneelstuk Pygmalion van George Bernard Shaw (1913). Eén van de laatste grote en "lavish" geproduceerde musicals die nog commercieel succesvol waren (in dít geval zelfs zéér succesvol), en naar mijn smaak bovendien één van de beste, grappigste en soms ook ontroerendste musicals ooit gemaakt.
En op deze soundtrack (sinds de Sony-remaster uit 1994 met maar liefst 11 nummers aangevuld) kunnen we precies horen waaróm: een schandalige hoeveelheid ijzer-ijzer-ijzersterke melodieën, zeer geestige liedteksten met extreem inventieve rijmschema's, elegante lichtvoetige arrangementen, en natuurlijk Shaw's levendige personages en niet kapot te krigen plot. We horen voornamelijk de praatzang van Rex Harrison als professor Henry Higgins en de fraaie stem van Marni Nixon die de partijen van Audrey Hepburn als het bloemenmeisje Eliza Doolittle indubde (tot verdriet van de laatste), maar ook vinden we hier twee liedjes van Stanley Holloway als Eliza's klaplopende vader Alfred P. Doolittle (inclusief het nummer dat de titel van zijn autobiografie zou worden, Wiv a little bit o' luck uit 1967). Het enige minpuntje is On the street where you live, nota bene mijn favoriete nummer uit de film, dat in de achteloze cover van Dean Martin de perfectie benadert, maar dat hier veel te braaf en galmend wordt gezongen door Bill Shirley (hoewel het wordt "voorgedragen" door een jonge Jeremy Brett).
Kortom, 76 minuten prachtig muzikaal vermaak die me nog steeds laten lachen, ook al weet ik precies wat er komt wanneer Eliza op Ascot lichtjes uit haar rol valt. Natuurlijk is deze soundtrack extra leuk voor wie het toneelstuk en/of de film nog goed op zijn netvlies heeft staan, maar ook daarzónder is het eenvoudig om ontroerd te raken door Eliza's Wouldn't it be loverly (ja, die laatste r hoort daar echt) en I could have danced all night, en wonderbaarlijk genoeg is professor Higgins' I've grown accustomed to her face zelfs aandoenlijk. Zoals gezegd één van de beste, grappigste en ontroerendste musicals ooit gemaakt.
En op deze soundtrack (sinds de Sony-remaster uit 1994 met maar liefst 11 nummers aangevuld) kunnen we precies horen waaróm: een schandalige hoeveelheid ijzer-ijzer-ijzersterke melodieën, zeer geestige liedteksten met extreem inventieve rijmschema's, elegante lichtvoetige arrangementen, en natuurlijk Shaw's levendige personages en niet kapot te krigen plot. We horen voornamelijk de praatzang van Rex Harrison als professor Henry Higgins en de fraaie stem van Marni Nixon die de partijen van Audrey Hepburn als het bloemenmeisje Eliza Doolittle indubde (tot verdriet van de laatste), maar ook vinden we hier twee liedjes van Stanley Holloway als Eliza's klaplopende vader Alfred P. Doolittle (inclusief het nummer dat de titel van zijn autobiografie zou worden, Wiv a little bit o' luck uit 1967). Het enige minpuntje is On the street where you live, nota bene mijn favoriete nummer uit de film, dat in de achteloze cover van Dean Martin de perfectie benadert, maar dat hier veel te braaf en galmend wordt gezongen door Bill Shirley (hoewel het wordt "voorgedragen" door een jonge Jeremy Brett).
Kortom, 76 minuten prachtig muzikaal vermaak die me nog steeds laten lachen, ook al weet ik precies wat er komt wanneer Eliza op Ascot lichtjes uit haar rol valt. Natuurlijk is deze soundtrack extra leuk voor wie het toneelstuk en/of de film nog goed op zijn netvlies heeft staan, maar ook daarzónder is het eenvoudig om ontroerd te raken door Eliza's Wouldn't it be loverly (ja, die laatste r hoort daar echt) en I could have danced all night, en wonderbaarlijk genoeg is professor Higgins' I've grown accustomed to her face zelfs aandoenlijk. Zoals gezegd één van de beste, grappigste en ontroerendste musicals ooit gemaakt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.