Joseph Arthur - Come to Where I'm From (2000)

Recensie Platomania:

Zet het laatste nummer als eerste op. Het melancholische Speed Of Light is van zo'n wonderschone klasse dat je bijna vergeet om de cd-speler weer aan te zetten. Met In The Sun opent de eigenzinnige singer-songwriter eveneens erg imposant. Maar neerslachtigheid ten top. De stoïcijnse stem van de Amerikaan klinkt vermoeid, lijkend op Pat MacDonald of Bernard Butler. Come To Where I'm From is in dezelfde muzikale omlijsting te plaatsen. `I'm exhausted by my imagination' schreeuwt Arthur wanhopig. Uitgeput laat hij zich ondersteunen door lome beats, zoals in het Chuck Prophet-achtige Invisible Hands. Om vervolgens in Creation Or A Stain noise te produceren. De afwisseling is de kracht van het album, maar laat zich hierdoor meteen moeilijk beluisteren. Voor traditionele singer-songwriter fans zware kost. Rauwe composities met een geweldig mooie treurigheid. Nog maar een keer luisteren dan. Het laatste nummer eerst.

Een album waar bij elk nummer de emotie eraf druipt.
Voor mij is dit het beste album van Joseph Arthur
Misschien geef ik dit album in de toekomst stiekum zelfs wel een 5..

Lekkere muziek, bijzondere stem.

Ik luister op 't moment 'In the sun' en 'Exhausted' erg veel. Ik ken ook nog niet alles even goed van deze cd, maar dat komt wel.

Gewoon fantastische singer songwriter muziek op deze plaat. de nummers hebben vaak een akoestische basis, maar er wordt veel gespeeld met donkere samples en ijzingwekkende teksten. joseph arthur is een sfeerzinger en zuigt je mee in een donkere wereld. Fantastisch hoe hij binnen zijn wereld de mooie dingen van het leven kleur weet te geven en je volstuwt met emotie. Dit is wat mij betreft een van de ondergewaardeerde albums op MuMe. niet qua score, maar qua bekendheid.

Ik had dit album al drie maand liggen, gekocht na tips en een van zijn andere platen. Vandaag zet ik het voor het eerst op. Wauw, die opener, "In The Sun", geweldig. Benieuwd naar het vervolg.

Het zal nog veel en veel beter worden, vooral het laatste nummer

Op het openingsnummer na, kan het begin mij niet bekoren. Op momenten vlak en kleurloos, zonder identiteit, maar vanaf Cockroach komt dit album werkelijk tot leven! Joseph Arthur heeft een mooie stem, sfeerzinger, inderdaad. Daar zijn er wel meer van, dus om echt op te vallen moet je iets speciaals hebben. Ik weet niet of Arthur dat heeft, maar ik denk dat ook niet altijd nodig is. En misschien dat hij dat speciale wel heeft, maar ik wat tijd nodig heb om het te ontdekken. Wel vind ik dat Arthur misschien wel het meest tot zijn recht komt als hij de remmen losgooit. Akoestisch is hij alleraardigst, maar niet écht opzienbarend. Al heeft dit album een paar uitzonderingen.

Hoe dan ook, dit is uiteindelijk gewoon een goede plaat, met een fantastische tweede helft. Mijn favorieten zijn overigens de laatste drie nummers. Van ontzettend hoog niveau.

De coverart lijkt verdacht veel op een Basquiat, zou het er een zijn?

Verder ben ik benieuwd naar deze plaat en zal ik hem eens opsnorkelen

Het artwork is zoals op de meeste albums van Joseph Arthur van hemzelf.

Dan zal hij daar wel inspiratie uit hebben geput!

Basquiat