Thin Lizzy - Vagabonds of the Western World (1973)

Het derde album van Thin Lizzy beslaat eigenlijk de nummers 1 t/m 8.
De andere 4 zijn de 2 singles (met B-kantjes) die uitkwamen tussen het 2de en 3de album.

Het verhaal van ".Whiskey in the Jar" is wel grappig, het schijnt dat Thin Lizzy in een pub voor de grap wat coverversies speelde van min of meer bekende nummers.
Bij "Whiskey in the Jar" kwam toevallig net hun manager de pub binnenlopen en die was er zo enthousiast over dat ze het maar opnamen als B-kantje van de single "Black Boys on the Corner".
Echter de platenmaatschappij maakte er de A kant van en het werd een flinke hit in Europa.
De band baalde ervan dat juist een cover hun eerste succes werd en ze gingen dat nummer haten omdat ze het natuurlijk overal moesten spelen.
Naar mijn weten is het ook nooit op een live album terechtgekomen dus die hekel aan dat nummer zou wel kunnen kloppen.

De single kwam uit in november 1972 en voor het eerst is de productie van een Thin Lizzy song redelijk te noemen.
Op zich is Whiskey wel een aardig nummer waarin Eric Bell bewijst dat hij toch wel goed gitaar kan spelen, eigenlijk maakt de gitaar het nummer voor mij.
De gewenste A-kant "Black Boys on the Corner" is lekker stevig en heeft wat van Led Zeppelin weg, toch terecht dat het een B-kantje is geworden want het klinkt allesbehalve als een mogelijke hit.

"Randolph's Tango" kwam uit in mei 1973 en was alleen een hitje in Ierland, gelukkig maar want anders hadden ze misschien meer van dit soort gezapige acoustische nummers uitgebracht.
Het predikaat B-kant is nogal hoog voor "Broken Dreams", het klinkt als een blues jamsessie en ik hou niet van de blues.
Daarbij is het wel een erg gemakzuchtig nummer geworden waar verder ook helemaal niets inzit.

O.K, op naar de LP "Vagabonds of the Western World" uitgekomen in september 1973 en het openingsnummer "Mama Nature Said" klinkt meteen goed en luistert lekker weg.
Voor het eerst kan ik me voorstellen dat ze later fantastische hardrock gaan maken.
Hulde voor producer Nick Tauber die zowaar Thin Lizzy redelijk gestructureerde nummers laat opnemen en Eric Bell niet meer vals laat spelen.
"The Hero and the Madman" laat horen dat een voordracht en muziek prima kunnen samengaan, mede door dat jaren 70 sfeertje een uitstekend nummer.
Heerlijk gitaarwerk op het eind van dat nummer trouwens.

"Slow Blues" klinkt erger als het is, redelijk afwisselende blues zullen we maar zeggen.
Ja, wie kent nou niet "The Rocker" ?
Het enige nummer uit de Eric Bell tijd wat ze bleven spelen gedurende hun hele carierre, heerlijk opzwepend drumwerk in dit nummer en een gitarist die helemaal los gaat, heerlijk gewoon !
Het titelnummer kent een Led Zeppelin-achtige riff en voor het eerst hoor je ook dat twin gitaargeluid waar ze later beroemd mee zouden worden, een heftig nummer.

"Little Girl in Bloom" is een vrij rustig nummer, weinig opzienbarend en hoor hoe vals (dus toch nog) de gitaarsolo begint.
Ook bij de bas verbaas ik me, alsof die niet gestemd is.
Het stuwende "Gonna Creep Up on You" kent freakerige tussenstukje waarin Phil ook eens laat horen hoe goed hij basgitaar kan spelen.
Op het afsluitende A Song for While I'm Away" is zowaar een orkest te horen, een heel mooi nummer inderdaad.

Hoe dit album een cijfer te geven ?
Het oorspronkelijke album zou ik 4 sterren geven maar de extra nummers duwen het naar een 3,5.
Al met al toch het eerste echt goede Thin Lizzy album en de laatste met gitarist Eric Bell.

Alweer de 3e Thin Lizzy plaat welke ik in korte tijd erg veel draai. Ook dit is weer een uiterst goede rockplaat moet ik zeggen. Er is eigenlijk geen slecht nummer op te bekennen ( ik heb alleen de versie beluisterd met 8 nummers).
Het gitaarwerk op Mama Nature Said, The Hero and the Madman, The Rocker en Little Girl in Bloom is van zeer grote klasse. Tevens kent deze plaat met A Song for While I'm Away een schitterende afsluiter.

Heerlijk.

Nog steeds wisselend, maar het derde album is al een flinke stap in de goede richting. Nog altijd is de muzikale koers niet helemaal duidelijk, maar afgezien van de afsluiter zijn er geen songs waar ik me echt aan irriteer. The Hero And The Madman is overigens gewoon vreemd, maar een nummer als Girl In Bloom intrigeert me heel erg.

Wat ook wel opvalt, is de hoes in prachtige comicstijl. Het past wel bij de muziek op een of andere manier. Net als de onlogische prent, springt de plaat van het ene naar het andere genre. Toch steekt hier duidelijk meer een plan achter dan op de voorgaande platen. Het grote voordeel is dat de echt bizarre sprongen uitblijven. Soms rockt het, soms klinkt het zwoel. Het is in elk geval een stuk beter aan te horen.


Tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Thin Lizzy
3. Shades Of A Blue Orphanage

Dit wordt al iets beter, al zijn we er nog steeds niet. De koers is nu iets stabieler en het levert een aantal aardige momenten (solo in The Hero And The Madman of het hele nummer Vagabond Of The Western World) op, maar kan me als geheel nog steeds lastig overtuigen. Het gros van de songs spettert nog steeds niet en er zit met A Song For While I'm Away zelfs een verschrikkelijke track tussen. Ik ben in ieder geval blij dat er ditmaal weinig tot geen valse of onstrakke passages inzitten. We komen er wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Thin Lizzy
3. Shades Of A Blue Orphanage

Hier ga ik de twee jongens boven mij toch wel iets meer uit de weg, en sla ik toch net de positievere kant op want ik vond het een heerlijke plaat. Ik krijg toch wat meer met 'Thin Lizzy' en ze beginnen naar mijn mening toch beter te swingen en te spelen. Alsof ze van de grote heren een goeie schop onder de kont hebben gekregen na het erg slechte 'Shades of a Blue Orphanage'. Met nummers als 'The Rocker', 'The Hero And The Madmen' en 'Vagabond Of The Western World' hebben ze me zeker wel te pakken en ook het nummer 'Gonna Creep Up On You' is zeer fijn om te horen. De solo's zijn heerlijk en ook de zang kan ik nu wat meer waarderen. De band zetten stappen voorwaarts en gaan de goeie richting op.

Maar met nummers als 'Slow Blues' en toch wel het matige 'A Song for While I'm Away' schrikt het album soms toch wel wat af en daar was ben ik niet zo weg van. Het is dus nog niet hun topper maar dat ze beter bezig zijn is wel te merken. Ook hier is het mooie nummer 'Whiskey in the Jar' te horen, wat ik toch een prachtplaat blijf vinden! Het is nog niet helemaal zoals ik 'Thin Lizzy' voor me zag dus ik houd mijn stem nog wat coulant, al kijk ik na de marathon wel even of er misschien toch nog een verhoging in zit!

Voorlopige tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Thin Lizzy
3. Shades Of A Blue Orphanage

In de fonotheek van mijn dorp had ik als tiener diverse platen van Thin Lizzy opgeduikeld, waaronder een verzamelaar twee-punt-nul die me nieuwsgierig maakte naar de periode vóórdat de band met twingitaren op de proppen kwam en uitgroeide tot een kwartet. Maar er was zóveel nieuwe muziek, dat ik hier pas zo’n dikke vijftien jaar later aan zou toekomen.

Ergens in de jaren rond 2000, toen er steeds meer klassieke albums op cd verschenen, schafte ik Vagabonds of the Western World aan mét de bonussen die bovenaan staan vermeld.
Zoals genoemd bij mijn recensie van de genoemde verzamelaar moest ik soms wennen aan de originele, kalere sound van enkele tracks. Maar daar stond veel tegenover. Met name het fenomenale soleerwerk van Eric Bell, gedrenkt in de blues en tegelijkertijd vrij in expressie. Het deed en doet me denken aan hetgeen Rory Gallagher deed. Met name The Hero and the Madman, The Rocker en Vagabond of the Western World moet een gitaarliefhebber hebben gehoord. Op opener Mama Nature Said hanteert hij veel wahwah en slide, wat een sterke song oplevert. Het schijnt bovendien één van de eerste milieusongs te zijn. Leuk om te weten dat de bescheiden toetsenpartij wordt gespeeld door de Engelse toetsenist met Nederlandse vader Jan Schelhaas.

Behalve de natuur is er meer te genieten qua teksten. In het melancholische A Song for While I’m Away laat Lynott zijn poëtische kant horen; het strijkarrangement van Fiachra Trench is daarbij meer dan fraai. The Hero and the Madman bevat de intrigerende vertelstem van dj Kid Jensen, die daarmee het boeiende verhaal van een falende held naar een hoger niveau tilt.
De cd bevat enkele single-extra’s: zoals Randolph’s Tango met een schitterende akoestische solo van Bell en Broken Dreams idem, maar dan elektrisch.

Tegenwoordig heb ik de 2cd-versie in huis. Hierop staat de originele hoestekst vermeld, die uitlegt waar de albumtitel vandaan komt: een oud Keltisch verhaal over een vaderloze zoon. Net als op track 6, Little Girl in Bloom over een ongehuwde moeder, verwijst Philip Lynott hier naar zichzelf, zijn eigen geschiedenis romantiserend.
Sommige bonussen (oorspronkelijk non-albumtracks) kende ik vanuit de fonotheek van een andere verzamelaar, Remembering Part One met opnieuw een fraaie hoes van Jim Fitzpatrick. Op MuMe hier te vinden.
In Here I Go Again (nee, een andere compositie dan de hit van Whitesnake) vertelt Lynott dichterlijk hoe de band Dublin verliet om zich in London te vestigen.
Ook klinken tracks uit de (korte) eerste periode dat Gary Moore in de band speelde. Little Darling is rockend met blazers, Sitamoia klinkt als folkpunk voordat dit genre was uitgevonden, melodieus en woest tegelijk (de drumpartij van Brian Downey!) met bovendien knallend vioolspel.
Op de tweede cd staat één en ander aan live-opnamen, toch wel weer leuk met alle improvisaties van met name Bell die nogal eens op dreef is...

Lezersvraag: op bonus Cruising in the Lizzy Mobile zingt Lynott met een ander; wie deze man is, heb ik niet kunnen vinden. Iemand die dit weet?
Terug naar de originele elpee: de beste die Lizzy in triobezetting maakte. Wat dat betreft zijn de MuMensen het een keertje roerend met elkaar eens.