The Doors - Live at the Bowl '68 (2012)

Gisteren bekeken en wat me het meeste opviel is dat Jim Morrison toch wel the life of the party was en de rest van de bandmembers behoorlijk stijfjes, zijn alle Doors concerten zo of zijn er betere te vinden?
Het klonk allemaal wel lekker en Morrison was goed bij stem maar de rest van de band leek er nou niet echt super veel plezier in te hebben ofzo, misschien gewoon zenuwen dat kan.
Vond Morrison lekker onvoorspelbaar, bij The Unknown Soldier opeens op de grond vallen als of hij werd neergeschoten en dat hij een tijdje niks zong en met zo big smile het steeds wilder wordende publiek in keek..
En natuurlijk de sigaret die hij gewoon opsteekt als of hij thuis op de bank zat, ja Morrison was me er eentje!

Leuk concert dus maar ik heb het idee dat er betere moeten zijn.
De beste nummers vond ik trouwens:
Back door Man,Hello, I Love You, en natuurlijk The End als waardige afsluiter!
Miste wel een beetje Break on Through maar ach, je kan niet alles hebben in zo kort concert.

3,5*

Ik heb vorige week de film ook al gezien, erg gaaf!

Jim Morrison was een groot poëet, een gestoorde dwaas, een vrouwenbeminnende romanticus, een afglijdende junk, een theatraal podiumbeest, een tieneridool en alles behalve een ideale schoonzoon. Hij had de looks van een charmeur, die met zijn perfecte uiterlijk en indrukwekkende haarbos verleidt en over zichzelf een mystiek aura creëert, waarbij er gestoeid werd met de afkomst en de rol van zijn ouders in zijn leven. Jim Morrison was vooral een geweldige zanger die de rauwheid van rock & roll herenigt met blues, maar ook weer die identieke poeslieve engeltjes schoonheid toelaat. Alhoewel dat hij voortdurend in een roes leefde, wist hij zich toch buiten de klauwen van Andy Warhols The Factory te houden. Juist dit soort zweverigheid trekt hem niet aan.

Op 5 juli 1968 treden The Doors op in The Hollywood Bowl. Ondanks dat iedere muziekliefhebber zich wel de tragikomische shockerende uitvoering van de slangen bezwerende druggy The End en de doodsklap van een zwaar onder invloed zijnde zanger bij het anti-oorlogslied The Unknown Soldier herinnert, krijgt het publiek op 4 en 7 november de mogelijkheid om het concert te herbeleven. Een unieke ervaring, en een eenmalige kans om zo dicht bij de band in topvorm te komen. Bijzonder omdat The Doors ook nieuwe tracks speelt van het rond deze tijd verschijnende Waiting for the Sun; hun derde studioplaat.

Toch zijn het drummer John Densmore, gitarist Robby Krieger en vooral orgelspeler Ray Manzarek die voor de dynamiek van The Doors zorgen. Katalysators die het mogelijk maken dat de onvoorspelbare, stuurloze Jim Morrison hier roekeloos zijn gang kan gaan. Het vraagt ontiegelijk veel improvisatievermogen van de geroutineerde stermuzikanten die elke beweging, elke mimiek en elke onverwachte uitspatting van de zanger in zich opnemen. Een verontrustend hoorspel met opdringende spanningen, spookachtige wendingen en zeker niet altijd een happy ending. De bewierookte mistige toestand van Jim Morrison is hier nog enigszins navolgbaar, al zwalkt hij zwaar risicovol en gevaarlijk over het podium heen.

Het legendarische The Doors: Live At The Bowl ’68 Special Edition is zoveel meer. Je neemt direct al een inkijk in hun privéstudio op de Santa Monica Boulevard te Los Angeles waar ze in 1971 de laatste hand leggen aan het meesterlijke L.A. Woman, het slotakkoord met Jim Morrison. De twee nog levende oerleden John Densmore en Robby Krieger halen achter het mengpaneel nostalgische herinneringen op.

Een mooie introductie waarbij wel duidelijk naar voren komt hoe groot het gemis van Ray Manzarek en Jim Morrison is. Het vriendschappelijke verbond om een band te beginnen start bij die amicale samenwerking tussen deze twee grootheden, een chemie die zeker door het overige duo versterkt wordt. De heerlijke jazzy versie van Riders On The Storm en het rockende titelstuk L.A. Woman is een cadeautje en tevens geslaagde marketing truc waarmee ze de nadruk leggen op het 50 jarige bestaan van L.A. Woman. Die spirituele magie is weldegelijk in hun ogen af te lezen, en man, man, man, wat zijn ze nog geweldig in topvorm.

En toch draait het uiteindelijk om die waanzinnige liveregistratie. Jim Morrison, de in trance zijnde goeroe die het hypnotiserende publiek meesleurt in zijn pathetische voordracht. Alles klopt aan die kerel, of eigenlijk klopt er juist helemaal niks aan hem. De spanning die zijn onverschilligheid oproept, het publiekelijk geflirt en manipulatie van de toeschouwers. De uitdagende uitstraling en zeker niet als laatste die bewonderingswaardige stem. Het gecontroleerde in het ongecontroleerde. Ray Manzarek, die hem perfect aanvoelt en de rest die hem hierin volgt.

The Doors zijn hier wat vreemd in beeld gebracht. Als vier kleine poppetjes op een immens groot podium met op de achtergrond een zenuwachtige zwetende road manager. Maar het klopt allemaal en het werkt voortreffelijk. Jim Morrison wordt fraai van de zijkant belicht, en zo min mogelijk door de cameraman frontaal benaderd. Het eerste gedeelte is een dreigende aanmoediging voor het explosieve einde. Je ziet ze allemaal terug in de podiumpresentatie van Jim Morrison; Mark Lanegan, Ian Brown, Axl Rose en Ian Astbury. De geboorte en de ondergang van een rock & roll ster. The Doors: Live At The Bowl ’68, uniek in zeggingskracht.

The Doors: Live At The Bowl '68 Special Edition | Written in Music - writteninmusic.com