Ben Arnold - Almost Speechless (1995)

Debuutplaat van een jonge Amerikaanse singer-songwriter, helaas gezonken zonder enig spoor. En dat is jammer, want Ben Arnold heeft een mooie schorre stem, elf uitstekende songs en een hechte band met twee prima gitaristen tot zijn beschikking. Qua stijl lijkt hij nog het meeste op de jonge Elvis Costello en John Hiatt, waarbij vooral opvalt hoe kwalitatief consistent zijn repertoire op deze plaat is, met afwisselend sardonische up-tempo-nummers ("My inner voice has got laryngitis") en kwetsbare ballades. De hoogtepunten van het album bevinden zich vooral op het einde: Here in the mountain, een portret van plattelanders in de knel tussen vechtende guerrilla-milities; Help myself, waarin Arnold zijn frustratie over zijn tabaksverslaving lijkt uit te schreeuwen ("Did my daddy in / He never read the general's warning"); en het absolute prijsnummer Soar, over de gebroeders Orville en Wilbur Wright, Amerikaanse luchtvaartpioniers van eind 19de en begin 20ste eeuw, met een meeslepend refrein en de subtiele begeleiding van een elektrische Wurlitzer-piano (een "Wurly") en een mooie slide-gitaar: "Wilbur we'll try again tomorrow / I can see there's a storm cloud rollin' in". Geen gangbare onderwerpen voor popteksten, wel getuigenissen van een eigenzinnige invalshoek en een aparte "stem". Zeker de moeite waard voor liefhebbers van de betere scherpe singer-songwriter-pop.