Philip Lynott - The Philip Lynott Album (1982)

Old town is een goed nummer, blijft hangen. Verder ken ik de plaat niet.

ik baad me in jeugdsentiment, toendertijd vonden de thin lizzy fans het maar niets dit album, maar er staan pareltjes op.
the man`s a fool, old town, growing up,etc.

phil lynott

Later zou hij nog een knaller maken met de fantastische single '19'.

Ik heb om één of andere reden eind vorig jaar 'Old Town' bijna grijs gedraaid. Lichte melancholie in een ogenschijnlijk poppy arrangement. This boy is crackin up
This boy has broke down. Dit refereert toch aan de gemoedstoestand van Phillip dat uiteindelijk toch tot zijn verval in de benevelde middelen en dood zou leiden. Van de rest van het album heb ik echter nooit een noot gehoord.

Heerlijk album, in het verleden veel gedraaid.

Met name "Old Town" en het instrumentale "Yellow Pearl" springen eruit. Die laatste was een samenwerking tussen Lynott en Midge Ure van Ultravox en heeft een tijdje gediend als intro-muziek van de Britse Top of the Pops.

Midge Ure speelt ook mee op "Together", Mark Knopfler op "Ode to Liberty (The Protest Song)" en Huey Lewis op "Cathleen", om maar wat namen te noemen.

Jammer, ik had op één of andere manier mij hier meer van voorgesteld. Het is wel een warme en sfeervolle solo-plaat van Phil maar ik mis een klein beetje venijn en dat heeft ie toch wel nodig. Ik durf het bijna niet over mijn lippen te krijgen maar hij klinkt behoorlijk eh.. eightees-achtige. 'Old Town' blijft daarentegen een beeldschoon liedje.

Het prachtige 'Old Town' was een goede reden om deze plaat aan te schaffen. Maar het bleek tevens de énige reden te zijn.
Ik heb Phil Lynott hoog zitten, maar helaas kunnen de overige tracks mij niet boeien. Het is iets te 'mellow' allemaal.

Wel een indrukwekkende lijst met (gast)muzikanten, zeg...

Het materiaal is inderdaad wat mellow maar daar valt Old town wat mij betreft ook onder. Dus helemaal begrijpen doe ik die opmerking dan ook niet. Geef niet, het album heeft uiteraard z'n voor- en tegenstanders. Ik kan hier prima naar luisteren als ik ervoor in de stemming ben. Een ideaal zondagochtend opstart album om het maar eens een naam te geven
Phil's altijd prettige stemgeluid is al een reden opzich om naar dit album te luisteren wat mij betreft. Hoogtepunten voor mij zijn The man's a fool, Old town, Yellow pearl, Cathleen, Ode to liberty en Growin' up.

Als platenverkoper krijg ik duizenden platen in handen en ik luister altijd wel tenminste een stukje dus leer veel muziek kennen op die manier. Zo ook kreeg ik deze al een poos geleden in handen. Ik vond het wel lekker klinken en, al kende ik de naam niet, bleek dat ik toch al muziek kende van deze man (die dus van Thin Lizzy blijkt te zijn en ik herkende de singles van dit album). Nu, enige tijd later, kwam ik de plaat weer tegen en heb ik hem opnieuw opgezet. Er staat toch wel erg fijne muziek op deze plaat, die medegeproduceerd is door Midge Ure, wat je ook wel goed kan horen hier en daar. Verder doen o.a. ook Mark Knopfler en Huey Lewis mee op dit album.

Hierbij is deze plaat uit de bakken bestemd voor de verkoop gehaald om een plaats te gaan krijgen in mijn eigen platenkast. Ik vind het gewoon te leuke muziek om de LP weg te doen.

Hoorde 'm vanmiddag weer op de radio, Old Town...

Lekkere Solo plaat Van Lynott. Met zoals altijd mooie teksten. Gelukkig blijft hij ver weg van de Thin Lizzy rock. Het is vooral de pop kant van Lynott die op deze cd de boventoon voert. En daar is niks mis mee.
Hier en daar word er wat gerommeld met een drum machine. Zal vooral door M.Ure komen. Persoonlijk ben ik daar niet zo kapot van. Maar ach echt storen doet het ook weer niet. Ik zal het wel eerder geschreven hebben maar ik heb een enorm zwak voor de man zijn zeer herkenbare en mooie stem. Een stem die zich gemakkelijk leent voor meerdere muziek stijlen. Zonder dat het geforceerd overkomt.

Blind gekocht gisteren, old town is prachtig wist ik natuurlijk al, ik luisteren en dacht het zal toch niet... jawel hoor Mark Knopfler, tja als ik boven lees meer venijn had de plaat goed gedaan en je laat de meest saaie muzikant aller tijden meespelen dan is het venijn ver weg.... Nog een x draaien misschien valt t mee.
Mark Knopfler speelt ook op 1 nummer van Scott Walker's climate of hunter maar dat gaat nog, gelukkig maar op 1 track...

Knopfler saai? Ach, vond ik eerst ook.
Nu noem ik het eerder laidback en broeierig.
Om zijn kwaliteiten beter op waarde te kunnen schatten raad ik eigenlijk J.J Cale en Tony Joe White aan. Artiesten waarvan ik zeker wel vermoed dat Phil ze ook in z’n platenkast had staan.

Solo In Soho vind ik klasse. Ik wil hier ook zeker achteraan.

Als liefhebber van het hardere werk maar bovenal THIN LIZZY kon ik begin jaren 80 niet al te veel met de solo uitspattingen van Philip Lynott. Niet hard genoeg, te weinig electrische gitaar te veel electronische drums keyboards etc. alle (voor)oordelen waren er om de lp's niet te beluisteren. Jaren later heb ik de uitstapjes buiten Thin Lizzy van Philip Lynott leren waarderen en ik durf nu te stellen dat hij zijn betere werk heeft geschreven naast Thin Lizzy. Op dit album staan er een aantal The Man's a Fool-Old Town-Ode to Liberty (The Protest Song) en als hoogtepunt Together! Vind je ze net als ik te popperig wat het geluid betreft zoek dan de live versies op; van The Man's a Fool staan er geweldige versies op youtube met John Sykes en Philip Lynott & the Soul band. Feit blijft dat de composities tijdloos zijn! Jammer van de vullertjes maar misschien accentueren die wel extra het verschil tussen de nummers onderling. Tijdloze veelzijdige artist die jammer genoeg zijn eigen imago heeft geleefd.

Gekocht direct na release in ‘ 82 en altijd wel blijven draaien. Heerlijk sfeervol album vol lekkere liedjes.
Om er een paar te noemen Old Town (leuke single), het lieflijke Cathleen (ode aan zijn dochter) en, met een gastbijdrage van Mark Knopfler, het fraaie Ode to Liberty (the protest song).

Gewoon een lekker no nonsense album om af en toe eens op te zetten.

Anders dan op zijn eerste soloplaat vermijdt Lynott op The Philip Lynott Album de scheurende gitaren. Groot is daarbij het aandeel van Midge Ure, wiens synthesizers nogal eens klinken. En er klinkt nog iemand uit de synthpopwereld: drummer Rusty Egan van Visage. Beide mannen waren ook bekenden in de modescene van de New Romantics, die zich centreerde rond club The Blitz; Egan was daar huis-dj. Vandaar ook het kekke jasje dat Lynott op de hoes draagt?

Opgenomen Amerikaanse religieuze radioprogramma's vormen de basis in het titelnummer, rustig met drumcomputer, en Gino. Dampende funk klinkt in The Man's a Fool , alsof je naar Earth, Wind & Fire luistert; met als gadget de spacegun van oudste dochter Sarah. Old Town blijft tijdloos mooi met z'n gesproken begin van roadie Gordon Johnson, prachtige melodie en het verhaal in de tekst, net als de trompet in het solodeel. Geschreven met zijn maatje Jimmy Bain, voordien bij Rainbow en Wild Horses.
Cathleen, over/voor zijn tweede dochter, is net wat minder mooi dan Sarah, dat op Thin Lizzy's Black Rose verscheen; maar nog altijd een schattig liedje en Growing up lijkt dan over de oudste dochter te gaan.
Beide dames keren op volwassen leeftijd terug in de documentaire 'Songs for While I'm Away', die verkrijgbaar is als onderdeel van deze box. Daarin wordt ook gesproken over de liedjes die papa voor hen schreef.
Yellow Pearl sluit de A-kant af. Het was tevens de tune van Top of the Pops, dé Britse chartshow van die dagen, waar het lied met een hippe dansgroep in beeld werd gepresenteerd. Nergens is de invloed van Ure groter dan hier. Het is bijna alsof Lynott degene is die mag meedoen, in plaats van andersom. Twee studiofanaten, verknocht aan knutselen in de opnameruimte.

Funk en een drumcomputer bepalen Together dat de B-kant opent, waarna Little Bit of Water dromerig vervolgt; Lynott speelt hier onder meer Ierse harp. In Ode to Liberty klinkt niet alleen fraai gitaarspel van Mark Knopfler, ook doet Lynott zijn beste Dylanimitatie. Met zijn bijna zes minuten te lang om te blijven boeien.
Gino bevat lekkere percussie en de opnamen van een enthousiaste prediker, met Don't Talk About Me Baby (drumcomputer en voor het eerst een scheurende gitaar) gaat de lamp zachtjes uit.

Lynott tapte bewust uit een ander vat dan hij bij Thin Lizzy deed. Niet macho, maar kwetsbaar als vader en minnaar met gebroken hart, bovendien met een fascinatie voor religie. Hier en daar zingt nicht Monica Lynott op de achtergrond; ook zij komt in de genoemde documentaire aan het woord.
De vraag of zijn nasaal klinkende stem het gevolg was van een verkoudheid of zijn sterk gegroeide drugsgebruik, wordt in de biografieën over hem niet direct beantwoord, wat ertoe leidt dat je het laatste vermoedt.
Dit alles levert een album op dat mij een 7,5 waard is: best lekkere nummers, maar op de B-zijde valt de spanning te lang weg. Dat Lynott zo frequent met synthesizers en drumcomputers speelt, laat zien dat hij meer was dan de rocker, voor wie hij nogal eens wordt versleten. Open voor nieuwe ontwikkelingen. Onbedoeld laat het ook zien dat Ure een hele grote meneer was geworden, dankzij diens succes met Ultravox vanaf 1980.

Vrijwel alle bekende/beroemde namen die op dit album meespelen, zijn in de bovenstaande berichten wel genoemd. Ik mis er echter nog eentje, en niet de minste. Want Midge Ure mag dan verantwoordelijk zijn voor de synthesizers op Yellow pearl en Together, de keyboards die de overige nummers zo fraai inkleuren, worden bespeeld door Darren Wharton. Toetsenist op de laatste paar studioplaten van Thin Lizzy en later zelf in kleine (AOR-) kringen beroemd door zijn eigen band Dare.

Ik vind dat het juist Wharton is die met zijn toetsenspel vrij bepalend is voor de algehele relaxte sfeer van dit album. Ik vond het destijds al verrassend dat Phil Lynott, die ik tot dan toe kende van het harde werk van Thin Lizzy, op dit album zo anders uit de hoek kwam. Tekstueel heeft de plaat een heel andere insteek dan de machismo die Thin Lizzy kenmerkte; daarover schrijft RonaldjK hierboven al het nodige.

Maar ook muzikaal heeft het weinig te maken met het werk van de band waar Phil Lynott hier nog deel van uitmaakte. Keyboards (vooral die van Wharton dus) domineren dit overwegend rustige album, terwijl de funk-invloeden op sommige nummers ook niet ver weg zijn. Nou hoorden we die bij Thin Lizzy (S&M!) ook wel eens, dus zo gek is dat nou ook weer niet.

De single Old town kocht ik destijds meteen. De aanschaf van het album volgde pas in het CD-tijdperk. Hoewel ik op basis van Old town beter had kunnen weten, moest ik aanvankelijk toch wel wennen aan deze andere insteek. Maar als je Phils achtergrond met Thin Lizzy even loslaat, is dit een prima singer-songwriterplaat, met ruimte voor experimenten als Yellow pearl; een nummer dat je al helemaal niet van hem verwacht.
Wel jammer dat de drumcomputer op veel nummers is ingezet. Hier mis ik het kleurrijke drumwerk van Brian Downey wel. Als die had meegespeeld, had dat wellicht zelfs een half puntje in mijn waardering kunnen schelen.

Punt voor jou, gaucho: Wharton speelt inderdaad op heel veel nummers, zijn aandeel op dit album is groot! Hij heeft bovendien een jazzachtergrond; dat genre hoor je niet op dit album, maar het maakt wel dat je deze muziek anders inkleurt.

Vorige week een citytrip naar Dublin gemaakt, naast een concert van Springsteen te hebben bijgewoond hebben we uitgebreid Dublin bekeken.

Op een van de wandelingen stuitten we op het standbeeld van Philip Lynott in Grafton street, uitgebreid uit gelegd aan mrs Blaauwtje wie dat dan wel was, Whisky in The jar deed een klein belletje rinkelen. Thuis gekomen deze plaat uit de platenkast gehaald. Ooit gewaardeerd met **** , deze bleven na herbeluistering fier overeind. Een voortreffelijke plaat die ik veel te weinig draai. Om in de roes van de trip te blijven inmiddels weer een aantal keren gedraaid.

Naar Dublin om de boss te zien, bij terugkeer het hart vol van de king.

Voor mij staat dit bol met vam die saaie, ondoorwaadbare 'contemporary' meuk die de platenkasten van veel van mijn familieleden ontsieren. Pal naast het werk van Barry Manilow, BeeGees en noem al die Skyradioterroristen maar op.

Gelukkig kwam er tenminste nog een 'Thunder & Lightning' voordat de man ons ontviel.

Edwynn, kun je ook niets met The Man's a Fool en Old Town? Ja, T&L is wel de beste Lizzy, helemaal met je eens!

2 x nee

Tja, voor mij ontstijgt hij hier juist zijn "rechttoe rechtaan" (beetje gechargeerd, bij Lizzy heeft ie ook echt wel mooie dingen gedaan...) hardrock verleden en bewijst hij dat ie meer in zijn mars had. Maar ja, als je dit minder vindt dan wat ie bij Lizzy deed, dan kan ik me voorstellen dat je er de schoonheid niet van inziet en er ook echt geen chocola van kunt maken.

Gemengde gevoelens bij dit album. Old town is een juweel, vrijwel alle andere nummers komen wat mij betreft nog net met de hakken over de sloot

Uit Don’t talk about me baby:

Then Billy gotta little rough with Lilly
So Willy said hey Billy I think that's enough
Then Billy went silly, he beat little Willy
And Willy he went out last night