Down - Down IV Part I - (2012)

Heavy.....

Blijkbaar heeft Down het vierde album in twee delen gehakt, met de eerste zes songs nu verzameld op deze EP. De logge en rauwe retro southern doomrock/metal is wederom meeslepend en heerlijk vet, met Phil Anselmo goed bij stem. Door het lage tempo van de songs en het gebrek aan variatie slaat op gegeven moment wel een beetje de verveling toe, maar zes songs is net lang genoeg om de aandacht er bij te kunnen houden.

Vier delen zelfs. Elke EP licht een facet van de band uit. Dat verklaart ook het lage tempo van de songs. Maar ja, of dit dan doom of stoner is, ik heb geen flauw idee. Er staat ook nog een akoestische EP in de planning. De andere drie moeten alle volgend jaar verschijnen. Binnenkort staat het gezelschap overigens in Amsterdam, en ik heb er alvast zin in.

Beetje sneu wel dat ze dit in 4 delen snijden, maak er dan gewoon 1 album van en haal er de beste uit...

Er is uberhaupt niets in 4 'gesneden' of gedeeld aangezien er nog helemaal niet vastligt wat wel of niet op de volgende EP's te staan komt en welke richting deze ingaan. De songs hiervoor zijn nog niet eens geschreven, laat staan opgenomen. In mijn opinie is dit overigens een aardige manier van werken - iedere x aantal maanden een half uurtje nieuwe muziek uitbrengen vind ik trouwens een prima idee. Geweldige band - maar 30-35 minuten (kwalitatief uitstekend) beuken heb ik zelf liever dan 70 minuten waarbij ik halverwege of op 3/4de van de cd het wel weer mee gehoord heb. (daar had ik namelijk op III - 'Over the Under' - wel wat problemen mee). Zo blijft het steeds naar meer smaken zonder dat er verzadiging optreed - nu alleen hopen dat ze een redelijke opname/release schema gaan aanhouden (ideaal zou ieder half jaar of zo zijn).

De songs die op 'Part I' staan vind ik trouwens zonder uitzondering geweldig. Lekker heavy, sloom en groovy - met name Witchtripper, The Curse en Open Coffins vind ik zelfs bij het beste vinden wat de band tot nog toe heeft uitgebracht. Voor mij toch dik een 4,5.

Eens. Vooral omdat de nummers hier erg log en zwaar zijn vind ik een half uurtje ideaal.

Ik sprak Jimmy Bower in Amsterdam. Hij vertelde dat ze nú nieuwe nummers aan het schrijven zijn. Als alles goed gaat willen ze opnemen vóórdat ze in januari weer op toer gaan. De volgende EP moet dus afwijken van dit materiaal, dus daar ben ik wel nieuwsgierig naar. Deze manier van werken vind ik ook wel fijn, want daarom komt de groep volgend jaar nog een paar keer terug naar Europa, en dat was met een langspeler waarschijnlijk niet gebeurd. Het is inderdaad nog even afwachten of de mannen een redelijk schema aanhouden. Maar ik ga er vanuit dat sowieso deel 2 en deel 3 nog in 2013 verschijnen.

Overigens was het fantastisch in Amsterdam. De nieuwe nummers zijn echt te gek. Witchtripper, Open Coffins en The Misfortune Teller werden gespeeld.

Na NOLA en III is dit het derde album van Down dat ik beluister, en het eerste dat me tegenvalt. Door te focusen op één aspect van hun muziek wordt het mij meteen duidelijk dat het juist de afwisseling is die de andere 2 Downalbums die ik heb, zo goed maakt. Bij deze EP kan ik het na het (nogal repetitieve) einde van Witchtripper mijn aandacht tijdens Open Coffins nog deels vasthouden, maar daarna trekt de muziek aan me voorbij tot het laatste stukje The Work is Timeless. Misfortune Teller is wat te lang, en dan zit er ook nog een verborgen stukje achter.

Naast de eenvormigheid bevalt de stem van Phil Anselmo me hier ook niet. Hij lijkt de teksten redelijk monotoon de microfoon in te slingeren, zichzelf hier en daar overschreeuwend.

Kortom, Down brengt hier naar mijn mening niet de kwaliteit die ik verwacht had.

3.0*