Goat - World Music (2012)

Heerlijk dit! Het recept zou ik als volgt omschrijven: dit zou het resultaat geweest zijn zijn als Jimi Hendrix een Sepultura'tje had gedaan: gaan jammen in de jungle! Voeg daar nog wat disco/funk en een vleugje LSD bij en klaar is kees! Hele fijne en originele plaat!

inderdaad. Goat kan je het best omschrijven als een jaren 70 pshychedelia band maar dan met een occilt randje en nog wat disco/ funk / jamrock/ noise randjes aan.
Dit is iets heel speciaal. zeker eens uitchecken zou ik zeggen.

Puur op basis van de hoes naar gaan luisteren en maar meteen aangeschaft. Dit is heerlijke muziek.

Broeierig en opzwepend. Heavy funky sexy stuff.

Ja, jaaa, jaa! (wordt vervolgd)

Ik dacht ook ja, jaaa, jaa! toen ik dit hoorde. Deze muziek is precies de mengelmoes van stijlen waar ik op zat te wachten.

Geweldig album inderdaad. Lekker psychedelisch. Af en toe doet het me ook denken aan post-punkdingetjes als Pylon, met name door de vocalen. Het genre-tag wereld vind ik dan weer wat overdreven. Alleen vanwege die paar trommeltjes?

De psychedelische kant klinkt inderdaad heerlijk. Het is alsof Hawkwind onder een nieuwe naam verder gaat, maar ook een scandinavische geluid produceert.

Ik word hier ook erg blij van moet ik zeggen... hebben we een sleeper hit?

Ik vind het een vrij sterke plaat met Let It Bleed als uitschieter. Er zijn ook wel een paar minpuntjes, vind ik. Run To Your Mama bv.

Wat een originele en verfrissende plaat! Die trommels op de achtergrond altijd.. heerlijk.
Dit zou wel eens 1 van de revelaties van 2012 kunnen zijn ^^
Ik ben fan!

Het eerste nummer en het laatste nummer blijven me opnieuw verbazen en horen zeker bij mijn favorieten van deze plaat.

Oh yeah, dit is een vette plaat! Dat zegt denk ik wel genoeg.

Deze plaat behoort zeker tot de originele en zeer bijzondere platen van het jaar. En is in mijn ogen het beste debuut die we voorgeschoteld kregen in dit jaar. De psychedelische omkadering zorgt voor een bepaalde Scandinavische sfeer waar ik moeilijk kan aan weerstaan. Het album opent heel goed en weet die goede opener nogmaals goed in te zitten als afsluiter. Weliswaar is de versie van de afsluiter wat sneller en mooier, maar eindigen doe je nu eenmaal in stijl. Ik heb lang moeten twijfelen wat voor cijfer ik zal geven, maar ik denk dat ik het goed zit als ik voor de vier en een half ga.

Ze hebben die verloren samenwerking van Fela Kuti, Can en Jimi Hendrix teruggevonden!

Nee, het is World Music van Goat! Deze plaat heeft echt een hele authentieke sound die je niet bij 2012 zou plaatsen. Als ik de plaat had geluisterd zonder te weten dat dit een plaat van dit jaar is had ik waarschijnlijk jaren '70 gezegd. Deze plaat zit vol met heerlijk gitaarwerk en funky grooves en basloopjes. Ook worden er hele mooie uitstapjes naar folk gemaakt. Dit is een hele sterke plaat!

Goat – World Music (2012)
(Betere weergave via Goat ? World Music (2012) | tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com )

In Zweden zijn er in de afgelopen vijf jaar tientallen bands ontsproten die wereldwijd faam weten te maken. Bands die hun eigen niche uitbeitelen en een bestaand, maar bijna vergeten sentiment en geluid perfect weten te emuleren. Niet bepaald origineel, maar Zweden klinken vaak beter dan het origineel. Vooral in de hardrock/heavy metal-scene zijn de voorbeelden eindeloos. Wat te denken van de seventies heavy rock van Graveyard, de occulte horror-act van Ghost en Dr. Living Dead!, de Suicidal Tendencies-kloon die meer als het origineel klinken dan Suicidal Tendencies zelf.

Goat is een nieuwe Zweedse band in dit straatje. Niet qua geluid, maar wel in het laten herleven van een vergeten sentiment. De mysterieuze occulte band klinkt uitermate origineel in de huidige tijd, maar toch enigszins vertrouwd. Om meer bekendheid te generen blijven de bandleden á la Ghost anoniem en creëerden een legende rondom hun bestaan. De gehele bandbio is uit de duim gezogen, maar één regel kwam zonder twijfel eerlijk over: de leden zijn opgegroeid met muziek uit alle windstreken en wil dat ook ten gehore brengen – vandaar de titel World Music.

Die albumnaam wordt zeker eer aangedaan. Ik had het net al over een bestaand sentiment: Goat laat op World Music de jaren zeventig-mentaliteit van nieuwsgierigheid van westerse muzikanten voor niet-westerse muziek herleven. We moeten dan denken aan diverse Duitse krautrock-bands uit de periode, maar vooral aan Santana’s magnum opus Abraxas. De Latijns-Amerikaanse- en Caribische, voodoo-achtige invloeden kan men niet ontgaan, maar het zijn de West-Afrikaanse elementen die, aangevuld met hier en daar een Andes-vluitstuk, het album een mystiek en uitermate psychedelisch karakter geven. Luister maar eens naar opener Diarabi, een cover van een Malinees folk-nummer, vaak vertolkt door bekende inheemse muzikanten als Salif Keita en Ali Farka Touré. Het ten gehore brengen van West-Afrikaanse muziek door middel van rommelige, gruizige wah-wah-gitaren kennen we al van Sun City Girls’ Torch of the Mystics, maar is een vinding die meer zo moeten worden uitgebuit!

Maar dit is niet pure dromerige muziek. De tribale ritmesectie en elektronische toevoegingen uit seventies disco maken World Music tot een swingend geheel, waardoor het – in combinatie met de aanstekelijke vocalen van de zangeres – bij vlagen doet denken aan Earth & Fire of zelfs Boney M. Dit amalgaam van seventies pop, psychedelische rock en wereldmuziek is bijzonder fris en origineel en tegelijkertijd vertrouwd en verslavend. Het maakt mij erg nieuwsgierig hoe het volgende album van Goat gaat klinken, maar met World Music heeft de band in ieder geval een werkje afgeleverd dan dit jaar qua kwaliteit en authenticiteit moeilijk te overtreffen is! (Eru)

8.8/10

Dit is een buitengewoon fijne plaat. Hier is heel veel in terug te horen: o.a. P-funk, wat Afrikaanse geluiden, Sly, Iron Butterfly (In a Gadda-da-Vida), het keyboard van Ray Manzarek, maar ook - zeker de laatste track: Kebnekaise - Kebnekaise II (1973) Zweedse hippiemuziek, uit 1973 alweer.

Waardering volgt later.

Ik had precies hetzelfde. Ik heb een tijdje geleden op de gok "The Rough Guide to Psychedelic Africa" gekocht, maar dat op een paar nummers na niet helemaal mijn ding. Nu ik dit vandaag hoorde wist ik waarom ik die plaat op de gok kocht. Ik hoopte op dit soort muziek. Na een luisterbeurt ben ik zeer enthousiast.

Doet me denken aan de Ta Det Lugnt periode van Dungen. Ook zo'n fijn bandje uit Zweden die oude tijden deed herleven.
Goat pakt het iets origineler aan door er veel meer invloeden in te verwerken die je in eerste instantie niet zou verwachten.
Ik heb wat minder met de zang en het psychedelische gehalte is soms ietwat te hoog maar de gitaarpartijen klinken lekker en de ritmes opzwepend.

World Music ontdekte ik pas op 29 december, maar maakte tot het laatste moment nog een kans op een plek in mijn eindejaarslijstje. Goat maakt zeer bijzondere muziek. Ik hoor o.a. West-Afrika, Scandinavië en Zuid-Amerika. Ik hoor de hypnotiserende perscussies van Can, de psychedelische gitaren van Hendrix en de funk van Fela Kuti. Maar bovenal een dikke klodder psychedelica. Er valt nog veel meer te vinden in deze plaat, dat is aan de toekomstige luisteraars om zelf te ontdekken. Toen ik een verzamelplaat kocht met Afrikaanse psychedelica was ik eigenlijk op zoek naar deze muziek, daar kwam ik dus wel pas een jaar later achter. Wat ook erg knap is van deze Zweedse band is dat ze stiekem heel erg catchy zijn. Ik hoor veel originele en aanstekelijke riffs. Ook zijn er genoeg funky baslijntjes aanwezig. Als je interesse hebt in Afrikaanse muziek en van Fela Kuti en Can houdt is dit absoluut een aanrader!

De stem vond ik in eerste instantie ook minder, maar naarmate ik deze plaat vaker luister, staat de stem me steeds meer aan. Over het algemeen ben ik sowieso niet zozeer van de vrouwenstemmen, maar goed. Het psychedelische trekt mij juist erg, album luistert heel lekker weg. Met name de gitaarpartijen zijn heerlijk.

...waarmee je prog-geloofwaardigheid weer voor ten minste een maand veiliggesteld is . Ik vroeg me in eerste instantie af waar je het over had, maar voor het laatste nummer is het geen gekke referentie inderdaad.

In het algemeen wel een interessante plaat, waar - net als bij enkelen voor mij - de zang voorlopig de zwakste schakel lijkt.

Heerlijk, onnavolgbaar en gelukkig niet voorspelbaar. Boeiende muziek, heeft iets weg van Spirit chaser van Dead can Dance.

Heel prettige muziek, het had zo van Amon Düül II kunnen zijn.

Gitaarspel in Golden Dawn. Soms denk ik bij deze plaat: Ja, dit is hoe talking heads zouden klinken als ze zich nog dieper op de funk en wereldmuziek gestort zouden hebben(let it bleed bijv). Al hoor ik ook wel de hippiefolk-accenten die een kebekanaise inderdaad ook heeft. Zeer positief allemaal dus. Het funkt, swingt en rockt de pan uit.

Live was dit toch ook wel om te smullen op Roadburn, en zowat deze hele plaat kwam voorbij. Inmiddels de nieuwe 12" single Dreambuilding binnen.
Toch leuk hoe diverse mensen in mijn vriendenkring dit World Music ook steeds meer gaan waarderen

Wat een energiek, bezwerend en fenomenaal optreden gaven zij in de India van Lowlands
Ik ben blij dat ik uiteindelijk toch voor GOAT heb gekozen ipv Nick Cave. Veruit het beste optreden wat ik gezien heb dat weekend.

Heb zelf ook nog lang getwijfeld, zeker omdat araabMUZIK vooraf ook op mijn lijstje stond. Ben uiteindelijk ook blij voor Goat te zijn gegaan! Had het eerlijk gezegd wel iets drukker verwacht. Zeker toen ik hoorde dat Nick Cave voor een halve Alpha speelde. Het zal bij Dizzee Rascal wel druk zijn geweest dan (zegt een hoop over het huidige Lowlands publiek).

Na veel positieve geluiden in de pers rond LL een paar keer geluisterd en ik moet zeggen: ja goed, lekker, zeker geen verspilde tijd! Maar wat er nu exact zó goed/speciaal aan is dat vrijwel iedereen hier spontaan met 4+-sterren begint te smijten, dat ontgaat me nog tot nog toe. Het geheel is op geen enkel vlak ondermaats (vandaar ook wel 3,5*) maar voorlopig hoor ik ook geen punten aan deze band (bijv. de zang, instrumentbeheersing, composities, melodie, etc.) op grond waarvan dit album nu juist bovengemiddeld goed is. Tot nog toe vind ik het daarvoor iets te braaf binnen de rocklijntjes kleuren. Maar goed, wat niet is kan nog komen, de plaat gaat de komende tijd nog wel een paar luisterbeurten krijgen..

Ik respecteer uw mening, maar dat deze plaat te braaf binnen de rocklijntjes kleurt vind ik pure onzin. World Music is de meest vernieuwende plaat (maar niet in de vorm dat het niet eerder is gedaan) van 2012 en bracht een frisse wind door het rocklandschap.

Zo zou ik een nieuwe plaat van AC/DC of Van Halen omschrijven, inderdaad.