Iced Earth - Night of the Stormrider (1991)

Geweldig album!
Heerlijke Melodieuze ritmes en overweldigende zanglijnen.
Persoonlijk vind ik dit het beste album van John Schaffer (De bandleider) tot nu toe. Dit heeft echt het Iced Earth geluid. Trouwens wel heel erg Bombastisch

Ik ben echt totaal geen power-metal fan, maar dit album is meer thrash dan power, en ik trek het prima. Het is allemaal wel wat standaard en nergens vernieuwend, maar het luistert wel lekker weg.

*3,5 voor een gewoon prima album

Een bombastische kruising tussen Metallica en Iron Maiden met een matige zanger. Maar de zang is behoorlijk secundair op dit album. Het gaat om de oer-gitaarriffs van bandleider Jon Schaffer en progressieve songstructuren. Dit was nog voordat deze band in patriotistisch en bombastisch geneuzel verviel. Liefhebbers van 'Master of Puppets' zouden hier misschien iets mee kunnen.

Is genoteerd. Deze band staat al langer op het verlanglijstje, maar het komt er nooit van.

Luister maar eens naar de nummers hiervan die worden gespeeld op Alive in Athens (allemaal behalve 4,8 en 5); het is werkelijk een wereld van verschil als Barlow achter de micro staat.

Nog zonder Barlow, de zanger waar de band mee zou doorbreken.

Deze is lekker duister en toch melodieus.

Pure Evil en Travel in Stygian staan als een fucking huis.
Topplaat dit!

ik mis soms net even een refreintje wat eruit spat, desert rain is dan een uitzondering.
het is wel originele muziek, heavy/power metal met soms zelfs trash invloeden.
ik begin met 3,5

Geweldig tweede album van deze US metallers. Iced Earth maakt een mengelmoes van thrash en heavy (power metal. Het geheel ademt een duistere, mystieke atmosfeer en is bij vlagen behoorlijk bombastisch. Met de wervelende opener Angels Holocaust wordt dat al snel duidelijk.

Dat niveau gaat de hele plaat niet meer naar beneden. Jon Schaffer strooit met ontzettend vette, venijnige riffs. Toffe gitaarsolo´s en spetterend zangwerk is eigenlijk het enige wat een beetje ontbreekt. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het geboden materiaal. Aan het eind krijgen we dan nog een heuse climax in het zinderende Travel In Stygian. Wat een klassenummer en wat een einde.

Toch wel mijn favoriete album geworden van Iced Earth, halve punt erbij.
Vooral de riffs en de bombast doen het goed en ik vind de zanger absoluut niet slecht. De rustiger nummers zorgen voor de balans en daar doet de zanger het ook goed.

Ik heb een andere hoes, deze is trouwens stukken beter.
Travel In Stygian en Pure Evil zijn de klasbakken.

Album opent en sluit af een toptrack. Hoewel de vocalist niet zo goed is als zijn opvolger past hij wel goed bij Iced Earth. Instrumentaal klinkt deze meer thrash dan hun later werk (hakkende riffs). Stormrider

Oh, oh, oh, ik weet niet wat me overkomt. Ook Night Of The Stormrider staat al jaren in de kast, maar waarschijnlijk heb ik dit album niet vaker dan 4-5 keer geluisterd. Daarvan toch zeker drie keer in de auto. Nu op mijn zoldertje met een goede geluidsinstallatie is het luisteren van Night Of The Stormrider toch een behoorlijke openbaring gebleken.

Niet alleen is Iced Earth gegroeid, maar heeft het een veel unieker geluid gekregen. Greely is niet per se een betere zanger dan Adams, maar wel één die beter bij de band past. NotS valt vooral op door de sublieme sfeer. Ik ken geen US metalplaat die apocalyptischer klinkt dan deze. Het is iets minder snel dan het debuut. Er wordt vaker gekozen voor kalmere intermezzo's, maar het resultaat is subliem! Dit album staat als een huis. Wat een vakmanschap van Schaffer die de ene na de andere briljante solo uit zijn gitaar tovert. Om maar te zwijgen over hoe goed de songs geschreven zijn. Aanvankelijk vond ik Mystical End iets minder, maar na weer zo'n briljant intermezzo trek ik die kritiek weer terug. Dit is echt een zeldzaam goed album dat de maximale score de enige optie is.



Tussenstand:
1. Night of The Stormrider
2. Iced Earth

Een glorieuze opvolger! Met de komst van John Greely is het meteen duidelijk dat Jon Schaffer en co qua zang een behoorlijke stap vooruit maken, terwijl Night Of The Stormrider ook muzikaal in ieder opzicht een fikse verbetering is. Het is dat ik zoveel liefde voel voor Burnt Offerings, anders zou Night Of The Stormrider mijn absolute favoriete Iced Earth album zijn, aangezien het alles heeft om het 'ideale metalalbum' te zijn. Strakke gitaarriffs, honderden tempowisselingen, akoestische passages, prachtige solo's, ijzingwekkend hoge uithalen en een duister verhaal: ik heb oprecht niets anders nodig.

Travel In Stygian mag misschien wel een hoogtepunt uit de hele metalgeschiedenis genoemd worden. De hoofdpersoon van het verhaal die de prijs voor macht moet betalen en de onderwereld in wordt getrokken, spreekt uitermate sterk tot de verbeelding. 'You got what you wanted in your mortal life, now your soul is in our grasp... it's time!' opgevolgd door een ijzingwekkende gil... waar kippenvel! Andere klassiekers zijn het door Karl Orff's Oh Fortuno ondersteunde Angel Holocaust, het door Schaffer en Greely in zang afgewisselde Desert Rain en het ijzingwekkend gegilde Pure Evil (dat in Tim Owens uitvoering door de gillen misschien net nog beter uit de verf komt). Ik kan voor dit album geen enkel minpunt noemen en kan alleen maar blij zijn met hoe fijn het is dit album te kunnen blijven beluisteren.

Voorlopige tussenstand:
1. Night Of The Stormrider
2. Iced Earth

Altijd een beetje rond dit album heen 'gefietst' omwille van de kritiek op de zanger (en aangezien verschillende nummers ook op 'Alive in Athens' staan, met een betere zanger ...). Maar onlangs dit album voor een prikje op de kop getikt en blijkt dat de zanger toch zo slecht niet is. Enkel bij het begin van Travel in Stygian heb ik even het idee 'dit komt niet goed', maar voor de rest, weinig mis mee. Goed album!

Een heerlijke tweede album van de heren van Iced Earth mag er toch wel wezen. Ik ben toch wel trots dat ik de band aan het ontdekken ben want hoe vaker ik wat van deze heren luister hoe beter de band begint te worden en hoe grotere fan ik begin te zijn. Dit tweede album heeft toch aardig wat pittige nummers op zijn naam staan waar bij mij de voorkeur toch echt uit gaat naar "Angels Holocaust" en "Travel in Stygian". Twee nummer die precies mooi laten horen hoe hard dit album gaat worden (Angels Holocaust daar start het album mee en met Travel in Stygian eindigt hij) en met een sterk begin en fantastisch eind laat Iced Earth weer een top album liggen waar ze zeker trots op mogen zijn. Toffe solo's , toffe riffs en prima zang. Dit is tot nu toe niet het beste album van de heren maar hij scoort zeker erg hoog!

Wat een fantastische plaat is dit toch. Het begint gelijk al perfect met Angels Holocaust en dan sluit het album ook nog eens fantastisch af met Trave in Stygian. Genieten! Het album bevat eigenlijk alles, heerlijke gitaarstukken, solo's, rustige stukken en heerlijke zang. Enige minpunt is misschien deze album hoes. Ik heb zelfde Europese versie en die ziet er een stuk beter uit. Genieten!

Zo nu gaan we na jaren hier weer eens voor zitten.

Een uiterst gelickt geluid dankzij de heren van Morissound Studio's en producer Tom Morris. Niks mis mee, maar het is wel iets totaal anders dan de underground metal van die tijd.

Het klinkt wat klinisch, maar dat hoort dan ook wel een beetje bij deze muziek. Iced Earth maakte een soort (unieke) thrash/powermetal crossover. Ik lustte dit vroeger echt heel graag, maar na tig platen van deze band is het wel snel van hetzelfde.

De eerste platen van Iced Earth plezieren me het meest, waarschijnlijk door het erg gave leadspel van Shawver. Greely is niet mijn favoriete Iced Earth-zanger, maar doet het hier meer dan prima. Voor mij was het altijd wat wennen omdat ik veel songs van deze plaat reeds kende van Days of Purgatory waar alles opnieuw was ingezongen door Matt Barlow.

Misschien verhoog ik mijn score, maar ik moet wel eerlijk blijven. Later werk (met name Burnt Offerings) is wel sterker. Maar Travel in Stygian en de titelsong zijn wel favorieten van mij.

Ik kom er trouwens nu pas achter dat de titelsong is ingezongen door Jon Schaffer. Misschien omdat ik Days of Purgatory eerder kende, en daar zingt Barlow het nummer.

Ruud, Jon Schaffer schrijft dan wel alles, maar hij is de ritmegitarist van de band. Randall Shawver is lange tijd de leadgitarist geweest. Ik heb geen idee hoe je die twee achternamen juist moet uitspreken, maar ze lijken wel erg op elkaar.

Prachtige riffs van de band, en mooie uithalen van John Greely op deze plaat, al bevalt zijn "normale" zangstem mij wat minder. Ik vind ik het een mooi constant album, en deze bevalt mij heel wat beter dan de opvolger Burnt Offerings.

Dit is het tweede album van Iced Earth, dan kan dus alleen maar het eerste album van hun, jou beter bevallen!

Nog steeds wedijvert Night Of The Stormrider met Burnt Offerings om het speciale Ed-Predicaat 'beste Iced Earth album ooit.' Of er ooit een definitieve beslissing zal vallen, weet alleen de duivel.

De band kwam voor het eerst op mijn netvlies in een MTV-special over dan opkomende Tampa Florida scene. Dat ging natuurlijk over bands als Morbid Angel, Obituary en Deicide die allemaal in hetzelfde aftandse hok op een betonnen vlakte in het zonnige dorpje in Florida oefenden. Het buitenbeentje was de thrash / heavy metal act Iced Earth die in hetzelfde hok de standplaats had. De bandleider Jon Schaffer vertelde daar schrijven aan een gloednieuw album dat mijn lokale platenzaak natuurlijk nooit in de schappen zou leggen. Die stroom kwam pas op gang toen The Dark Saga uitkwam.

Volgens mij pikte ik hem pas op toen Burnt Offerings net verschenen was. Ik moest ervoor naar de Kalverstraat in Mokum. Vandaar dat ik beide albums het hoogst aansla.

Enfin, Angels's Holocaust is een wat gekke opener. Het kent een hak-op-de-tak structuur maar wordt gered door de ronduit epische inborst. Dat is andere koek dan die Ice T-achtige decors die de band met een nummer als Colors eerder op de mat legde. Nummers als Stormrider en Pure Evil blinken uit in venijnige Hetfieldriffjes en melodieuze harmonieën die gekoppeld zijn aan Bijbelse bombast.

Waar de band bekend en succesvol zou worden met de warme, veelzijdige stem van Matthew Barlow, heeft de zanger van dienst hier ook wel zijn charme. Hij wisselt staccato thrashversjes af met Cyriisoïde uithaaltjes en is daarmee wat meer 'aquired taste'. Het past heel goed bij de sfeer van het album. De versies van dingen als Travel In Stygian (wat een uitsmijter) die de band met Barlow opnam, zijn wat mij betreft niet beter dan de mysterieus klinkende originelen.

Iced Earth blijft wat mij betreft een uniek klinkende metalband die in de jaren 90 één van de exponenten was die de traditionele metal levend hield toen het genre werd weggedrukt door grungy, alternatieve en extreme metalsoorten. Night Of The Stormrider was een vroeg hoogtepunt uit het oeuvre.