Iced Earth - Night of the Stormrider (1991)

Oh, oh, oh, ik weet niet wat me overkomt. Ook Night Of The Stormrider staat al jaren in de kast, maar waarschijnlijk heb ik dit album niet vaker dan 4-5 keer geluisterd. Daarvan toch zeker drie keer in de auto. Nu op mijn zoldertje met een goede geluidsinstallatie is het luisteren van Night Of The Stormrider toch een behoorlijke openbaring gebleken.

Niet alleen is Iced Earth gegroeid, maar heeft het een veel unieker geluid gekregen. Greely is niet per se een betere zanger dan Adams, maar wel één die beter bij de band past. NotS valt vooral op door de sublieme sfeer. Ik ken geen US metalplaat die apocalyptischer klinkt dan deze. Het is iets minder snel dan het debuut. Er wordt vaker gekozen voor kalmere intermezzo's, maar het resultaat is subliem! Dit album staat als een huis. Wat een vakmanschap van Schaffer die de ene na de andere briljante solo uit zijn gitaar tovert. Om maar te zwijgen over hoe goed de songs geschreven zijn. Aanvankelijk vond ik Mystical End iets minder, maar na weer zo'n briljant intermezzo trek ik die kritiek weer terug. Dit is echt een zeldzaam goed album dat de maximale score de enige optie is.



Tussenstand:
1. Night of The Stormrider
2. Iced Earth

Een glorieuze opvolger! Met de komst van John Greely is het meteen duidelijk dat Jon Schaffer en co qua zang een behoorlijke stap vooruit maken, terwijl Night Of The Stormrider ook muzikaal in ieder opzicht een fikse verbetering is. Het is dat ik zoveel liefde voel voor Burnt Offerings, anders zou Night Of The Stormrider mijn absolute favoriete Iced Earth album zijn, aangezien het alles heeft om het 'ideale metalalbum' te zijn. Strakke gitaarriffs, honderden tempowisselingen, akoestische passages, prachtige solo's, ijzingwekkend hoge uithalen en een duister verhaal: ik heb oprecht niets anders nodig.

Travel In Stygian mag misschien wel een hoogtepunt uit de hele metalgeschiedenis genoemd worden. De hoofdpersoon van het verhaal die de prijs voor macht moet betalen en de onderwereld in wordt getrokken, spreekt uitermate sterk tot de verbeelding. 'You got what you wanted in your mortal life, now your soul is in our grasp... it's time!' opgevolgd door een ijzingwekkende gil... waar kippenvel! Andere klassiekers zijn het door Karl Orff's Oh Fortuno ondersteunde Angel Holocaust, het door Schaffer en Greely in zang afgewisselde Desert Rain en het ijzingwekkend gegilde Pure Evil (dat in Tim Owens uitvoering door de gillen misschien net nog beter uit de verf komt). Ik kan voor dit album geen enkel minpunt noemen en kan alleen maar blij zijn met hoe fijn het is dit album te kunnen blijven beluisteren.

Voorlopige tussenstand:
1. Night Of The Stormrider
2. Iced Earth

Een heerlijke tweede album van de heren van Iced Earth mag er toch wel wezen. Ik ben toch wel trots dat ik de band aan het ontdekken ben want hoe vaker ik wat van deze heren luister hoe beter de band begint te worden en hoe grotere fan ik begin te zijn. Dit tweede album heeft toch aardig wat pittige nummers op zijn naam staan waar bij mij de voorkeur toch echt uit gaat naar "Angels Holocaust" en "Travel in Stygian". Twee nummer die precies mooi laten horen hoe hard dit album gaat worden (Angels Holocaust daar start het album mee en met Travel in Stygian eindigt hij) en met een sterk begin en fantastisch eind laat Iced Earth weer een top album liggen waar ze zeker trots op mogen zijn. Toffe solo's , toffe riffs en prima zang. Dit is tot nu toe niet het beste album van de heren maar hij scoort zeker erg hoog!

Nog steeds wedijvert Night Of The Stormrider met Burnt Offerings om het speciale Ed-Predicaat 'beste Iced Earth album ooit.' Of er ooit een definitieve beslissing zal vallen, weet alleen de duivel.

De band kwam voor het eerst op mijn netvlies in een MTV-special over dan opkomende Tampa Florida scene. Dat ging natuurlijk over bands als Morbid Angel, Obituary en Deicide die allemaal in hetzelfde aftandse hok op een betonnen vlakte in het zonnige dorpje in Florida oefenden. Het buitenbeentje was de thrash / heavy metal act Iced Earth die in hetzelfde hok de standplaats had. De bandleider Jon Schaffer vertelde daar schrijven aan een gloednieuw album dat mijn lokale platenzaak natuurlijk nooit in de schappen zou leggen. Die stroom kwam pas op gang toen The Dark Saga uitkwam.

Volgens mij pikte ik hem pas op toen Burnt Offerings net verschenen was. Ik moest ervoor naar de Kalverstraat in Mokum. Vandaar dat ik beide albums het hoogst aansla.

Enfin, Angels's Holocaust is een wat gekke opener. Het kent een hak-op-de-tak structuur maar wordt gered door de ronduit epische inborst. Dat is andere koek dan die Ice T-achtige decors die de band met een nummer als Colors eerder op de mat legde. Nummers als Stormrider en Pure Evil blinken uit in venijnige Hetfieldriffjes en melodieuze harmonieën die gekoppeld zijn aan Bijbelse bombast.

Waar de band bekend en succesvol zou worden met de warme, veelzijdige stem van Matthew Barlow, heeft de zanger van dienst hier ook wel zijn charme. Hij wisselt staccato thrashversjes af met Cyriisoïde uithaaltjes en is daarmee wat meer 'aquired taste'. Het past heel goed bij de sfeer van het album. De versies van dingen als Travel In Stygian (wat een uitsmijter) die de band met Barlow opnam, zijn wat mij betreft niet beter dan de mysterieus klinkende originelen.

Iced Earth blijft wat mij betreft een uniek klinkende metalband die in de jaren 90 één van de exponenten was die de traditionele metal levend hield toen het genre werd weggedrukt door grungy, alternatieve en extreme metalsoorten. Night Of The Stormrider was een vroeg hoogtepunt uit het oeuvre.