Iced Earth - Something Wicked This Way Comes (1998)

De reis door het oeuvre van Iced Earth brengt ons naar een ander album waarvan ik tenminste enkele songs ken omdat ze vaak (altijd) in de live set aanwezig zijn. Watching Over Me heb ik altijd maar zwak gevonden, maar op dit album herpakt de band zich tenminste een beetje. Vooral Burning Times hakt er weer lekker in en klinkt direct al beter dan heel The Dark Saga. Toch slaat Iced Earth hier definitief de nieuwe weg in en mis ik echt het verfrissende geluid van Night of the Stormrider en Burnt Offerings. Net als op The Dark Saga klinkt Iced Earth hier doordeweekser. Niet het 'power metal volgens het boekje', maar nog steeds niet zo kwaad en furieus als op hun meesterwerken. Matt Barlow klinkt hier in elk geval een stuk gemotiveerder en er zijn hier een aantal behoorlijk goede songs te vinden. Reaping stone doet het hier goed. Het valt trouwens wel op dat de mix vrij matig is. orgeltjes en fluitpartijen, maar ook sommige gitaarsolo's komen niet goed naar voren, waardoor het resultaat niet zo spetterend is als het had kunnen zijn.

Dat geldt dan weer niet voor het Something Wicked drieluik waarmee dit album afsluit. Dit doet zelfs denken aan het beste werk van Iced Earth. Dit bevat weer lekkere afwisselingen en furieus riff- en zangwerk. De afsluiters buigen de 3,5* om naar 4. Ik ken het latere werk goed genoeg om te weten dat de top drie inmiddels wel vast staat. Ben benieuwd wie de strijd om de vierde plaats wint.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. Something Wicked This Way Comes
5. The Dark Saga

Iced Earth herpakt zichzelf gelukkig na het tegenvallende The Dark Saga. De productie is voller, de orkestraties zijn weer wat terug waardoor het geheel meteen veel bombastischer aandoet, en Barlow klinkt zoveel malen gemotiveerder en krachtiger in zijn zang. De songs klinken in dat opzicht veder ook gewoon als wat men precies probeerde te bereiken met The Dark Saga, in de zin dat het allemaal wat uitgekleder is qua composities. De grandeur blijft hier echter wel intact, waardoor het album wat mij betreft prima werkt als een Iced Earth klassieker en als een voorbeeld van de nu iconische power/thrash sound.

Hier staat wel tegenover dat ik Watching Over Me nog steeds het meest slappe Going To The Run aftreksel ooit vind. Consequences is iets beter, maar de tekst ergert me ook nog steeds. Nee, dan liever glorieuze anthems als Burning Times, thrashgeweld a la Disciple Of The Lies en My Own Savior, of het afsluitende drieluik. Stand Alone heb ik ooit nog eens gebruikt in een essay als verdediging tegen de theoloog Eliade die stelde dat ongelovige mensen geen sacrale tijd kunnen ervaren, waar ik de sublieme roes van muziek tegenwierp (8 voor gehaald), dat blijft zodoende ook altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. Nergens zo geniaal als Burnt Offerings of Night Of The Stormrider, maar gewoon een erg solide album.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Something Wicked This Way Comes
4. Iced Earth
5. The Dark Saga

Toch als introductie album (voor mij) een erg goeie collectie met prachtige nummers, heerlijke zang en goeie metal. Toch altijd denkend dat deze band gevormd was in Duitsland laten deze Amerikanen mij weg blazen van de stoel en dan toch dankzij die top nummers als 'Melancholy (Holy Martyr)' waarvan ze laten zien dat hard niet altijd goed moet zijn want dit zachte nummers is heerlijke om mee te nemen. Iced Earth is binnengedrongen in mijn metalstraatje en ze laten een heerlijk album achter waarvan ik heb kunnen genieten, nog nooit wat van de heren gehoord maar de combinatie tussen power en trashmetal is heerlijk, dit smaakt naar meer.

Ik ben weer eens oude cd's aan het beluisteren van deze band, dit was de eerste plaat waar ze me bij teleurstelden. Vorige plaat was uiteraard al super melodieus (meer zeer genietbaar), trokken ze hier nog even verder door. Ik krijg hier zelf af en toe de tachtiger jaren Kiss vibe bij met de shout-alongs, maar dan zogenaamd stoerder. Zoals bij "Stand Alone". De plaat begint wel heel lekker, een simpele maar heel effectieve stamper middels "Burning Times". Een beuker. Volgende nummer wat mij echt pakt is het derde nummer "Disciples Of The Lie", zo hoor ik ze graag. Furieus. Het nummer zit ingekapseld tussen twee (wat ik vind) echte zeiknummers. "Melancholy (Holy Martyr)" is voor mij een mager aftreksel van "I Died For You" en bij "Watching Over Me" krijg ik de verkeerde soort jeukgevoelens. Kennelijk een heel persoonlijk nummer voor Schaffer en slecht is het niet, maar ik trek het niet. Ik ben best een fan ook van Barlow, maar godallemachtig wat kan hij slijmerig zingen soms.
Veel van de pittigere nummers als "My Own Savior" kennen een te simpel refrein alsof Schaffer niet precies hoe de nummers af te ronden, gebrek aan inspiratie ofzo naar ik vermoed.
Eerstvolgende nummer wat me weer pakt is "Reaping Stone", eindelijk... daar is weer die dreiging in de muziek. Barlow ook lekker smerig en duidelijk tekst benadrukkend, bijtend. Gevolgd door een lekker instrumentaaltje "1776" om vervolgens met "Blessed Are You" opnieuw een zeikerig dieptepunt om de oren te krijgen.
De trilogie als afsluiter verpakt het allerbeste van de band, het verhalende, de thrashy roots, geweldige zang en doordacht opgebouwde nummers. Melodie, ongenadig, knallend, ingetogen, bruut als het moet. Ze konden het dus nog wel, maar kennelijk niet een hele cd meer... of was het een poging om bij het mainstream publiek aan te sluiten!? Ik kreeg het gevoel dat een makkelijk meezing-refrein belangrijker werd dan het schrijven van een geweldig nummer an sich.
Anywhooo... met name de laatste 3 doen me besluiten om de plaat 3 sterren te geven in plaats van 2.5. Maar ik was zelden zo teleurgesteld in een cd als deze keer.

Misschien wel de bekendste plaat van Iced Earth bij het grote publiek. Niet vreemd want "Melancholy", "Watching over me" en "Blessed are you" zijn echt geweldige nummers die goed toegankelijk zijn. Hier hield het bij mij in eerste instantie dan ook bij op. Na 25 jaar de plaat weer wat vaker beluisterd te hebben blijken de andere nummers ook meer dan prima te zijn, de 3 afsluiters en met name 1776 klinken heerlijk! "Disciples of the Lie" en "Reaping Stone" doen mij dan weer niets.

4*

Ook hier weer veel te veel jankballads en kwijlsongs, met een snufje spierballenhardrock met gangvocal-refreinen. Het klinkt stoer maar inhoudsloos.

Het drieluik aan het einde van de plaat roept wat oude herinneringen op aan de Burnt Offerings/Stormrider-dagen.

Toen deze uitkwam draaide ik deze non-stop. Zo gaaf vond ik het. Maar ik was ook jonger denk ik. Ik weet het niet, ik merk wel dat ik elk nummer skip. Alleen Consequences en Disciples of the Lie vind ik nu nog wel geinig. En de laatste drie songs, ook al heeft Iced Earth betere epics afgeleverd. Het is een fijne 20 minuten epische powermetal, met wat interessante wendingen en een tekst waar ik geen hol van begrijp. Iets met de antichrist?

"Reaping Stone" vind ik ook nog te gek, heeft dreiging. Maar ben het verder behoorlijk met je eens, kwam ook nooit meer helemaal goed met de band vind ik. Veelal meezingrefreinen en "hou de aansteker maar omhoog" muziek. Maar smaken verschillen.