Iced Earth - Something Wicked This Way Comes (1998)

De reis door het oeuvre van Iced Earth brengt ons naar een ander album waarvan ik tenminste enkele songs ken omdat ze vaak (altijd) in de live set aanwezig zijn. Watching Over Me heb ik altijd maar zwak gevonden, maar op dit album herpakt de band zich tenminste een beetje. Vooral Burning Times hakt er weer lekker in en klinkt direct al beter dan heel The Dark Saga. Toch slaat Iced Earth hier definitief de nieuwe weg in en mis ik echt het verfrissende geluid van Night of the Stormrider en Burnt Offerings. Net als op The Dark Saga klinkt Iced Earth hier doordeweekser. Niet het 'power metal volgens het boekje', maar nog steeds niet zo kwaad en furieus als op hun meesterwerken. Matt Barlow klinkt hier in elk geval een stuk gemotiveerder en er zijn hier een aantal behoorlijk goede songs te vinden. Reaping stone doet het hier goed. Het valt trouwens wel op dat de mix vrij matig is. orgeltjes en fluitpartijen, maar ook sommige gitaarsolo's komen niet goed naar voren, waardoor het resultaat niet zo spetterend is als het had kunnen zijn.

Dat geldt dan weer niet voor het Something Wicked drieluik waarmee dit album afsluit. Dit doet zelfs denken aan het beste werk van Iced Earth. Dit bevat weer lekkere afwisselingen en furieus riff- en zangwerk. De afsluiters buigen de 3,5* om naar 4. Ik ken het latere werk goed genoeg om te weten dat de top drie inmiddels wel vast staat. Ben benieuwd wie de strijd om de vierde plaats wint.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. Something Wicked This Way Comes
5. The Dark Saga

Iced Earth herpakt zichzelf gelukkig na het tegenvallende The Dark Saga. De productie is voller, de orkestraties zijn weer wat terug waardoor het geheel meteen veel bombastischer aandoet, en Barlow klinkt zoveel malen gemotiveerder en krachtiger in zijn zang. De songs klinken in dat opzicht veder ook gewoon als wat men precies probeerde te bereiken met The Dark Saga, in de zin dat het allemaal wat uitgekleder is qua composities. De grandeur blijft hier echter wel intact, waardoor het album wat mij betreft prima werkt als een Iced Earth klassieker en als een voorbeeld van de nu iconische power/thrash sound.

Hier staat wel tegenover dat ik Watching Over Me nog steeds het meest slappe Going To The Run aftreksel ooit vind. Consequences is iets beter, maar de tekst ergert me ook nog steeds. Nee, dan liever glorieuze anthems als Burning Times, thrashgeweld a la Disciple Of The Lies en My Own Savior, of het afsluitende drieluik. Stand Alone heb ik ooit nog eens gebruikt in een essay als verdediging tegen de theoloog Eliade die stelde dat ongelovige mensen geen sacrale tijd kunnen ervaren, waar ik de sublieme roes van muziek tegenwierp (8 voor gehaald), dat blijft zodoende ook altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. Nergens zo geniaal als Burnt Offerings of Night Of The Stormrider, maar gewoon een erg solide album.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Something Wicked This Way Comes
4. Iced Earth
5. The Dark Saga

Toch als introductie album (voor mij) een erg goeie collectie met prachtige nummers, heerlijke zang en goeie metal. Toch altijd denkend dat deze band gevormd was in Duitsland laten deze Amerikanen mij weg blazen van de stoel en dan toch dankzij die top nummers als 'Melancholy (Holy Martyr)' waarvan ze laten zien dat hard niet altijd goed moet zijn want dit zachte nummers is heerlijke om mee te nemen. Iced Earth is binnengedrongen in mijn metalstraatje en ze laten een heerlijk album achter waarvan ik heb kunnen genieten, nog nooit wat van de heren gehoord maar de combinatie tussen power en trashmetal is heerlijk, dit smaakt naar meer.