Psychotic Waltz - Into the Everflow (1992)

mm, nog zon plaat die wel degelijk een review verdient

hokje, melodische metal

hoe omschrijf ik deze plaat

donker, hard, zacht,gevoelig, vet, creatief,veel tempowisselingen

er zit enorm veel in,

je kunt wel horen dat deze jongens een conservatorium achtergrond hebben, nummers zijn kompleet uitgedacht maar zonder al te studieachtig te klinken

topper van de cd = Butterfly , er word geflirt met hendrix, david bowie, doors, en nog wat invloeden, letterlijk gekopieerd maar het klinkt als een klok, een soort ode aan hun voorbeelden, raar in metalland op plaat, een medley

liefhebbers van liquid tension kunnen er zeker wat mee

de dubbele gitaarsolo in everflow is er overigens een van hoostaand niveau en schoonheid

wat een gave solo, en wat goed gespeeld door 2 gitaristen tegelijkertijd

voor de grap moet je eens je balance knop naar links draaien en de solo beluisteren, en dan naar rechts om de andere gitarist te horen spelen

mooi gedaan

het bleef een beetje hangen bij deze plaat, later werk haalde nooit meer het niveau van dit werkje

4,5

Joy

wat is dit toch een dijk van een plaat

nog steeds een dike 5, na al die jaren

begrijp nog steeds niet dat ik de enige reactie geef

mijlpaal in geschiedenis van moderne metal/sympho

origineel, gedurfd, vette riffs, afgewisseld met zachte langzame stukken ,onheilspellend, nummer svan vlot 10 minuten die gene second evervelen

instrumentbeheersing waar je u tegen zegt

een beetje metalfan moet dit absoluut in huis hebben

Ik ook niet!

Deze band verdient inderdaad meer aandacht hier. Er staat gewoon mooie sfeervolle muziek op deze CD. Het is een beetje psychedelisch, een beetje metal en moeilijk in een hokje te plaatsen. Butterfly is het hoogtepunt met al die sixties/seventies invloeden die voorbij komen. Vooral de zanger schijnt een hoog hippie gehalte te hebben en dat is te horen. Ashes aan het begin dompelt je langzaam onder in een mysterieuze wereld van fraaie klanken. Lekker relaxed uitgevoerde nummers voeren je dan naar de mooie finale. Succes is er nauwelijks geweest voor deze band, maar is blijft zeker de moeite waard. When they wake up with perfect make up, it makes me SICK.

ah, i'm not alone!



(goeie ratelist trouwens;)

het fantastische gitaarspel in duo op de tilteltrack behoort imo tot een van de mooiste stukken muziek dat ik ken

Buddy Lackey is nogal een zagevent vind ik. Neem nu dat nummer Hanging on a String, wat een stroop zeg. Vroeger hield ik wel van Psychotic Waltz, het melodieuze en psychedelische tintje, maar het heeft de tand des tijds niet doorstaan.

De productie op deze is al wat beter dan op het debuut, maar daar zijn de goede ideeën talrijker dan hier, ook al zijn ze soms niet zo geslaagd uitgewerkt.

Na Into the Everflow ging het nog verder bergaf (Bleeding ken ik niet) en Lackey's soloalbum is ook gene vette. Blijkbaar staat dat album hier nog niet op de site.
Albums by Buddy Lackey - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Is Deadsoul Tribe eigenlijk wat? A Lullaby for the Devil heb ik wel eens even gehoord. Klonk niet slecht dacht ik.

Edit: Nu aan het luisteren, nee niks voor mij.

Geweldige plaat dit. Mooie voorloper van Deadsoul Tribe

Heerlijk bijzonder album. Maf, geniaal, gedurfd, exorbitant, exentriek en melodieus. Na een keertje of 20 luisteren kom je er pas in, maar dat laat je het ook niet meer los!! Top, als je er van houd

jammer dat dit zon beetje de enige relevante plaat is van de band

daarna werd het idd al snel minder

Nee man, alle platen Psychotic Waltz (slechts 4) zijn geniaal. De eerste 2 met de wat uitgesponnen maffe nummers, en de laatste 2 met korte, meer songgerichte nummers. Voor liefhebbers van gitaarsolo's is Bleeding aan te raden.

Wat mij betreft kunnen DeadsoulTribe (is die al niet opgedoekt?) en The Shadow Theory in de mottenballen en maakt Psychotic Waltz eenechte combeack. Al zal dat er niet inzitten denk ik.

Behind the Black Veil van The Shadow Theory vind ik wel erg geslaagd. Maar Into the Everflow is een bijzonder aangenaam wederhoren. Ooit zo stom geweest de cd te verkopen maar is nu gelukkig weer (even) verkrijgbaar (op vinyl, met bonustrack).

Net als het debuut een redelijk belabberde productie maar een vooruitgang in het songschrijven is hier te horen. Heerlijk is dat stukje Bowie ('Fame') in Butterfly.

Edit: de bonustrack toegevoegd. Cover van Black Sabbath.

Op de versie van Metalblade uit 2004 staat ook nog een bonus cd met deze plaat in demovorm (niet bijzonder) en een viertal demo's van de band toen ze nog Aslan heten (wel bijzonder).

Die demo's van Aslan zitten ook in de vinyl-box die onlangs in beperkte oplage (400 stuks) is verschenen.

Heel goed. Die klinken best goed en zijn kwalitatief van het niveau van het debuut (een enkel nummer verscheen zelfs op het debuut).

Ooit in het jaar van uitkomst gekocht vanwege de fantastische reviews van het album. Ik heb het album vaak gedraaid, maar is een beetje in de vergetelhied geraakt bij mij. Ik moet nodig deze weer eens opzetten. Dat is al jaren geleden.

Toen ik deze CD in '92 kocht werd ik onmiddellijk gegrepen door de fantastische composities en de muzikale uitvoering. Ik heb indertijd weinig CD's zo vaak gedraaid als deze. Toch is dit album al jaren ondergesneeuwd geraakt in mijn muziekcollectie. Nu ik het album na vele jaren weer hoor besef ik hoe onterecht dit is. Bij de eerste tonen van Ashes wordt ik direct opnieuw gegrepen....... Fantastisch album!

Ja, dit bevalt me dan toch net een tikje beter dan het grillige debuut. De scores zijn even hoog en dat is vanwege het feit dat A Social Grace gewoon wat spannender was, maar Into The Everflow zal ik veel eerder voor mijn plezier opzetten. De freaky thrash metal is niet heel duidelijk meer aanwezig, maar de psychedelische, trippy ongein komt vele malen beter naar voren. Vooral op de titeltrack komt de verlatenheid en melancholie goed naar voren in een langzaam opgebouwde track die in fantastisch gitaarwerk eindigt. De zang blijft wederom weergaloos! Er zijn weinig zangers die zo'n maniakale stem kunnen opzetten zonder in het terrein van lachwekkendheid te belanden. Compleet terecht dat Arjen Lucassen hem op The Human Equation als Agony neerzette. Ook leuk hoe het gitaarwerk bij vlagen dat neoklassieke tintje heeft in de solo's, maar altijd eindigt in een eigenzinnig schouwspel. Het spectaculaire drum/percussiewerk op Butterfly verdient ook een eigen vermelding. Meesterwerkje!

Voorlopige tussenstand:
1. Into The Everflow
2. A Social Grace

Oef, lastige review wordt dit. Enerzijds moet ik gaan uitleggen waarom dit minder goed is dan A Social Grace, maar tegelijkertijd wil ik van de daken schreeuwen waarom dit zo ongelooflijk goed is. Het grote verschil is dat het hectische geluid van A Social Grace me meer doet. Into The Everflow doet zijn titel wel echt eer aan. Je komt snel in een flow, maar heeft misschien te vaak wat saaie momenten die redelijk lang aanhouden. Toch is de muziek weer gevuld met subliem gitaarspel en de geweldige zang van Buddy Lackey. Hoe Out Of Mind gezongen is, mag gerust legendarisch genoemd worden. het is onmogelijk om favorieten te kiezen, want je valt van de ene in de andere verbazing. Is dit trouwens zo ingewikkeld dat dit nooit helemaal aangeslagen is bij het grote publiek? Doorgaans kan ik niks met het genre, omdat het zo afstandelijk is/voelt, maar ook dit album zuigt je als het ware erin. Tamelijk briljant weer dit.


Tussenstand:

1. A Social Grace
2. Into The Everflow

Ik denk niet dat dit te ingewikkeld is voor de gemiddelde progliefhebber. Belangrijkste reden is wellicht dat hun albums verschenen op kleine labels met weinig middelen. Al stond er in Aardschok wel een lovende recensie van het debuut A Social Grace, makkelijk vindbaar was het niet. Mijn cd kocht in destijds in de Brabo (Antwerpen) maar later heb ik nergens meer een exemplaar zien liggen.

Deze bevalt me een stuk beter dan het debuut omdat mijn bezwaren aldaar deels zijn weggenomen. Die purple haze, Fame en cross eyed mary referenties in de laatste track zijn wel grappig maar houden de boel wat onnodig op, oh tis klaar haha

Het debuut schaal ik net iets hoger in maar man, man, man wat een plaat. De opener Ashes geeft een perfect beeld van de band, de song langzaam opbouwen, emotionele zanglijnen, twin guitar loopjes, heerlijk. Met Into the Everflow piekt het album, wat een song!

De opvolger van A Social Grace en het gebodene doet wat mij betreft niet onder voor de eersteling.
Onverwachte wendingen, een rits aan tempowisselingen en de maniakale zang van Lackey maken duidelijk dat de heren geen enkele neiging hebben om wat meer mainstream te gaan klinken.
En dat is maar goed ook; Psychotic Waltz heeft zijn eigen identiteit en die is zeker begin jaren 90 apart te noemen.
Ergens bivakkerend in een muzikaal landschap waar progressieve metal, traditionele metal en licht klassieke elementen elkaar ontmoeten.
Op de een of andere manier blijf ik een haat/liefde verhouding met dit collectief houden. Het muzikale vakmanschap kan ik erg appreciëren, het ontoegankelijke karakter van de plaat trekt mij aan.
Heerlijk non-conformistisch, recalcitrant en bij vlagen wordt je meegezogen.
Aan de andere kant blijft de muziek enigszins afstandelijk, mis ik soms de grote lijnen en waaiert het geheel alle kanten op.
Desalniettemin kan ik onmogelijk een negatief oordeel vellen over Into the Everflow, daarvoor is het gebodene te sterk.
Lackey en zijn mannen weten bovendien eigenhandig een originele draai aan het genre te geven ondanks dat er al meer bands waren die destijds experimenteerden met progressieve metal.
Sterkste song in mijn ogen is Freakshow, de veelzijdige zanglijnen, het trage ritme, de fijne transities en de hemelse solo maken het nummer helemaal af.
Into the Everflow broeit en boeit, trekt aan en stoot af, is als honing en azijn, is even vakkundig als ontoegankelijk maar kruipt wel degelijk onder je huid. Het is alsof de je linker- en rechterhersenhelft een gevecht met elkaar aangaan om je aandacht te trekken. Een knappe prestatie van de mannen derhalve.