Psychotic Waltz - Mosquito (1994)

Kortere nummers op deze derde van Psychotic Waltz. Desondanks zit er geen duidelijke lijn in deze plaat, zoals dat bij opvolger Bleeding wel het geval is. De eerste drie nummers zijn met nummer 7 top. De rest is minder, maar nog steeds het aanhoren meer dan aan!

Mooi en technisch album. Muziek zit erg goed in elkaar en de produktie is lekker vet. Er staan kortere nummers op die zoals we gewend zijn zeer goed in elkaar zitten. Pas na een keertje of 15 ga je pas nummers herkennen. Een album wat groeit.

Zeer de mooite waard.

Het zal al meer dan tien jaar geleden zijn dat ik Mosquito had beluisterd. Toen een dikke tegenvaller en dat is ook wel logisch na de twee eerste albums met meer uitgesponnen avontuurlijke nummers. Maar nu ik de reissue (op vinyl) heb en ter ore leg maakt dit een goeie nieuwe indruk op me.

Haze One is zo'n nummer dat gewoon dagen lang in je kop kan blijven rondzweven. Heerlijk.

Halverwege de jaren 90 had ik een heuse "Metal-haul" in de afprijsbak van een muziekwinkel: Wolfsbane, Helloween, Dark Millennium, Judas Priest, en zo ook deze Psychotic Waltz. Bij vlagen deed het me denken aan Alice In Chains maar dan een beetje heavier en groovier, ook Jethro Tull was een naam die door m'n hoofd spookte hoewel dat slechts in kleine accenten terugkomt (zang, fluit)
De gitaarsolo in Haze One is er eentje om in te lijsten, net zoals Metal-D78 zegt een song die je moeilijk uit je hoofd krijgt. Shattered Sky en All The Voices moeten het hebben van hun subtiele melodieën. Jammer genoeg zakt het niveau een beetje na nummer 6, afsluiter Mindsong trekt het gelukkig weer naar boven zodat er op een positieve noot afgerond kan worden.
Deze ochtend zat hij in mijn discman op weg naar het werk, heb 'm meteen ook met een volle ster verhoogd.

Grappig. Ik zal deze vanavond eens opleggen. Ik heb hem ooit gekocht, één keer gedraaid en daarna weggelegd.
In 15 jaar is immers het nodige gebeurd binnen mijn muzikale horizon.

Doen! Bijzondere aandacht dan ook voor de twin-solo in Cold.... Kippevel!

Mosquito viel me erg tegen destijds. Maar ik was behoorlijk conservatief toen. Gelukkig doe ik eigenlijk nooit iets weg, want nu ik dit zit hier te lezen voel ik wel kriebels om hem op te snorkelen en te draaien.

Ik heb ook nog Social Grace. Die draai ik nog wel regelmatig.

Die fout maak ik helaas wel (albums verkopen die ik zelden beluister) met het resultaat dat ik jaren later het album voor een tweede keer moet kopen. Meestal zijn dit dan wel albums die me nooit meer loslaten. Die twin-solo is inderdaad enorm sterk.

Als je dat aardig vindt, moet je Bleeding ook maar eens zijn te bemachtigen. Die staat vol met dat soort solo's. Man, wat ben ik blij dat ik PW afgelopen maand nog heb gezien in de originele bezetting.

Bleeding had ik op cassette, uit de tijd toen ik me nog met tapetraden bezighield.
Morbid vond ik geweldig!
Heb al m'n tapes enkele jaren geleden echter allemaal naar het containerpark gebracht.
Die staat dus nog op mijn verlanglijstje (zit in een duopack samen met Into The Everflow)

Tussen hun tweede en dit album verscheen ook nog het solo album, The Strange Mind of Buddy Lackey. Dan is de koerswijziging wat beter te volgen. Het grootste verschil is dat hier wel weer de mooie gitaarpartijen van Dan Rock en Brian McAlpin te horen zijn.

Bleeding heb ik al een keer gehoord maar ken ik niet van vroeger, maar hoewel Mosquito zeker een goeie plaat is denk ik wel dat het de minste van Psychotic Waltz is.

Voor wie Buddy Lackey aka Devon Graves het liefst in meer metal gerichte muziek dan Dead Soul Tribe bezig hoort is het vorig jaar verschenen debuut van The Shadow Theory zeker aan te raden.

Is zeker een goed album, al zijn de gitaarsolo's daarop schaars. Ben heel benieuwd naar de nieuwe schijf die PW dit jaar in elkaar gaat zetten.

Héél benieuwd ben ik niet, maar ik ga er toch zeker naar luisteren als dat werkje klaar is.

Ondertussen heb ik sinds hele lange tijd weer één keer Mosquito achter de kiezen. Ik kan mij nu in elk geval herinneren dat ik het terzijde schoof omdat ik de gejaagdheid en de bite miste.

Anno 2011 wordt het voor mij niet moeilijk om hiervan te genieten. De techniek is nog wel aanwezig. Ik hoor wat vernuftige riffjes en de solo´s zijn inderdaad subliem.
De nadruk ligt dit keer wel op de songs en het gevoel daarbij. Soms moet ik nog wel denken aan Fates Warning. Op andere momenten wordt er wat psychedelica aan toegevoegd waardoor ik ineens, vanwege de zware fundamenten, moet denken aan Type O Negative.

Ik ga nog eens een paar keer luisteren. Tot nu toe is het een leuke verrassing uit de eigen kast.

Altijd leuk, zulke verrassingen in eigen kast te vinden.

Het nummer Only Time deed me toen ik het gisteren beluisterde denken aan Soungarden. Verder zit er ook wel iets gospelachtigs funky in dat me aan - het mijns insziens onterecht algemeen verguisde - Strange and Beautiful uit '91 van Crimson Glory herinnert.

Ten huize Joling kijkt men er niet meer van op.

Zal wel de laatste zijn. Tegenwoordig koop ik wat selectiever.



Dat herken ik ook. Op Strange And Beautiful klinken ook wat van die sixties en seventies invloeden door. Door de metalen basis lijkt het net alsof ze het van elkaar afkijken.

Er zijn inderdaad heel wat grunge-invloeden terug te vinden op dit album, eigen aan de tijdsgeest wellicht.

Deze had ik nog niet en afgelopen weekend op de kop getikt op de CD beurs te Utrecht. Psychotic Waltz heeft geen slechte CD's gemaakt is mijn conclusie na en paar luisterbeurten. Deze is misschien iets rauwer, maar tocht typisch Psychotic Waltz.. Naast het sublieme gitaarwerk is zang is ook weer een hoofdattractie. Het optreden in Amsterdam begin dit jaar smaakt naar meer.

Sinds kort van dit album, naast de heruitgave op vinyl die ik al had, ook weer een eerste persing op cd gevonden. Daardoor draai ik het de laatste tijd wat vaker en ga ik het nóg beter vinden. Wat destijds een tegenvallende derde was blijkt toch wel erg goed te zijn. Het sfeervolle gitaarwerk en de daarbij horende sound zijn echt heerlijk. Kan er niet genoeg van krijgen.

Haze One.

Verder met één van de minder populaire albums. Hoewel Psychotic Waltz hier duidelijk helemaal de jaren negentig betreden is, is Mosquito toch een erg fijn album. Natuurlijk snap ik waar dit minder lof krijgt. Het probleem van deze plaat is dat alle spanning van de gitaristen komen. Of in elk geval de sologitarist. Op de vorige albums hoor je duidelijk dat een complete band erachter zit. Mosquito klinkt vrij grungy. Het allergrootste verschil met de bands uit Seattle is dat dit toffe solo's heeft. Veel toffe solo's!

Zo staan hier behoorlijk gave songs op als Haze One, All The Voices en Dancing In The Ashes. Toch is het jammer dat dit album zo snel voorbij is en de nummers vrij kort zijn. Het enige nummer waar je in mijn ogen (of oren) de echte Psychotic Waltz hoort, is Mindsong met zes minuten. de band heeft echt minstens vijf minuten nodig om songs uit te bouwen, anders doet het zichzelf echt tekort. Ik snap waarom niet alle fans dit tof vinden, maar ik vind het nog steeds een fijn album.


Tussenstand:
1. A Social Grace
2. Into The Everflow
3. Mosquito

Mosquito zat in mijn herinnering als een minder broertje na twee goddelijke albums en dat blijft het op het moment ook. Het is allemaal wat ingetogener en minder freaky dan de voorgaande platen, maar heeft nog steeds wel de kenmerkende zang en weergaloze gitaarsolo's, maar verder valt de andere instrumentatie een beetje weg. De jaren '90 lieten in ieder geval een aardige grunge/alternative rock invloed achter bij de band, waardoor de technische thrash van het eerste album een beetje weg lijkt. Op

All The Voices, Dancing In The Ashes en Mindsong zijn beduidend de beste songs. Iets als Locked Down is mij veel teveel groove en weinig nuance. Het blijft allemaal ook iets minder hangen. Desalniettemin nog steeds beter dan een hoop bands uit die tijd, maar Mosquito is wat mij betreft terecht minder geliefd.

Voorlopige tussenstand:
1. Into The Everflow
2. A Social Grace
3. Mosquito

Volgende week eindelijk weer eens naar Psychotic Waltz in Amersfoort en daarom deze maar weer eens uit het stof gehaald. Destijds toch duidelijk de minste plaat van ze zoals hierboven ook aangegeven. Nu wordt ik er echter heel erg blij van deze nummers weer te horen. Goeie muziek is simpelweg tijdloos. Zin in volgende week zeg

Met het verschijnen van de eerste single voor het nog uit te komen album Psychotic Waltz - The God-Shaped Void (2020) - MusicMeter.nl ben ik de oude albums weer eens aan het luisteren. Mosquito is het minste album van PW maar nog steeds erg de moeite waard. Haze One is heerlijk nummer met de typische elementen die PW zo bijzonder maken. De combinatie van de twin guitars en de bezwerende zanglijnen blijft tot op heden bijzonder. De hoes van dit album kan niet ongenoemd blijven, moet toch wel top 3 van de lelijkste hoezen in mijn bezit zijn. Wat waren zij denkende......

In 2011 heeft Century Media een en ander heruitgebracht. Toen heeft Mosquito een andere hoes gekregen. Geen grote verbetering. Hun nieuwe label InsideOut gaat het oude spul ook weer uitbrengen. Afwachten wat die er mee gaan doen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat ze het origineel gaan behouden.

Ik ben een fan van origineel maar in dit geval mogen ze van mij een uitzondering maken.

Als je het cd boekje openvouwt wordt het duidelijker maar niet echt mooier.