Psychotic Waltz - Mosquito (1994)

Verder met één van de minder populaire albums. Hoewel Psychotic Waltz hier duidelijk helemaal de jaren negentig betreden is, is Mosquito toch een erg fijn album. Natuurlijk snap ik waar dit minder lof krijgt. Het probleem van deze plaat is dat alle spanning van de gitaristen komen. Of in elk geval de sologitarist. Op de vorige albums hoor je duidelijk dat een complete band erachter zit. Mosquito klinkt vrij grungy. Het allergrootste verschil met de bands uit Seattle is dat dit toffe solo's heeft. Veel toffe solo's!

Zo staan hier behoorlijk gave songs op als Haze One, All The Voices en Dancing In The Ashes. Toch is het jammer dat dit album zo snel voorbij is en de nummers vrij kort zijn. Het enige nummer waar je in mijn ogen (of oren) de echte Psychotic Waltz hoort, is Mindsong met zes minuten. de band heeft echt minstens vijf minuten nodig om songs uit te bouwen, anders doet het zichzelf echt tekort. Ik snap waarom niet alle fans dit tof vinden, maar ik vind het nog steeds een fijn album.


Tussenstand:
1. A Social Grace
2. Into The Everflow
3. Mosquito

Mosquito zat in mijn herinnering als een minder broertje na twee goddelijke albums en dat blijft het op het moment ook. Het is allemaal wat ingetogener en minder freaky dan de voorgaande platen, maar heeft nog steeds wel de kenmerkende zang en weergaloze gitaarsolo's, maar verder valt de andere instrumentatie een beetje weg. De jaren '90 lieten in ieder geval een aardige grunge/alternative rock invloed achter bij de band, waardoor de technische thrash van het eerste album een beetje weg lijkt. Op

All The Voices, Dancing In The Ashes en Mindsong zijn beduidend de beste songs. Iets als Locked Down is mij veel teveel groove en weinig nuance. Het blijft allemaal ook iets minder hangen. Desalniettemin nog steeds beter dan een hoop bands uit die tijd, maar Mosquito is wat mij betreft terecht minder geliefd.

Voorlopige tussenstand:
1. Into The Everflow
2. A Social Grace
3. Mosquito