Converge - All We Love We Leave Behind (2012)

Dit album is echt geweldig, ik stoor me totaal niet aan de productie. Ze wilden een geluid overbrengen wat ze live ook doen, en daar sluit dit goed bij aan. En aan kracht gaat er totaal niets verloren naar mijn mening. Ik heb het album nu al zo'n 7 keer geluisterd, en ik verbaas me er elke keer weer over hoe goed de nummers in elkaar zitten, en hoe goed het album wel niet is. Converge is in dit genre een van de grootmachten, en dat laten ze elke keer weer zien.

Converge komt uit Salem, Massachusetts, USA. Salem is een voorstad van Boston.
Laat ik gelijk maar met de deur in huis vallen. Converge is de hardste, ruigste, wildste en meest experimentele band van alles dat ik tot dusver heb opgevoerd. En dat is nog het meest bijzondere; ik geniet van wat deze vogels voortbrengen aan geluid. Zo bijzonder als Metallica was met hun muziek eind jaren '80, zo bijzonder is Converge met hun muziek eind jaren '00. Converge is de overtreffende trap van Metallica. Naarmate de jaren voortschrijden, wordt muziek extremer. Converge is extreem zelfs voor deze tijd. Zoals Metallica met hun trash metal voor een doorbraak zorgden, daar heeft Converge dat het afgelopen decennium gedaan met hun muziek. Als er fundamenten uit de grond moeten worden getild, dan kan Converge dat met wat zij aan geluid produceren. De oorzaak is drieledig. Een overspannen drummer, een riffhappy gitarist en een zanger die zo hees is als een kraai en onverstaanbare, maatschappijkritische teksten uitwerpt. Op het oog geen aantrekkelijke combinatie. Op het oor is dat wel het geval. Wat een power creëren de gasten met hun songs die klinken als napalmbommen.
Dat laatste is een andere ingang om tot een beschrijving van hun muziek te komen. Ik heb er namelijk geen zin in om over al hun albums te schrijven. Voor mij is die ene All We Love We Leave Behind hun meesterwerk. De neiging om al hun andere platen te gaan beluisteren wordt er direct de grond mee ingesmoord. Jane Doe (2001) en Axe To Fall (2009) zijn ook goed maar niet beter. Ik heb die Converge platen gehoord maar me er niet in verdiept. All We Love We Leave Behind (2012) heeft zo'n diepe indruk gemaakt dat de rest wel in het niet moet vallen.
Die plaat is echt ballenmuziek. Het is zo buiten mijn normale stramien dat ik verbaasd ben over mezelf. Het rare is dat een band als Dillinger Escape Plan soortgelijke, keiharde muziek maakt. En het doet me niets. Een album van Converge dat 21 jaar na hun ontstaan verschijnt, doet dat wel. Het is voor mij DE plaat van de groep.

Even een zijstap. Tom Brady oftewel TB12. 12 is zijn rugnummer. Tom Brady is de quarterback van the New England Patriots. The Patriots zijn gelegerd in Foxborough, ook uit de buurt van Boston. Een quarterback is in het American Football de belangrijkste positie op het veld. American Football is een soort geavanceerd rugby. De quarterback bepaalt het spel. Tom werd in de draft van 2000 als nummer 199 gekozen. Het betekent dat hij niet als de meest getalenteerde speler werd gezien. Toch wist hij na 1 jaar die quaterbackpositie te verwerven binnen zijn team. Datzelfde jaar won hij zijn 1e superbowl. Dat herhaalde hij en zijn team in 2002 en 2004. The New England Patriots waren voor zijn komst een middelmatig team, een team dat ondermaats presteerde. Na zijn komst behaalden zij iedere jaar de play-offs. De enige keer dat het the Patriots dat niet lukte, was Tom het hele jaar geblesseerd. Naarmate een quarterback ouder wordt, wordt zijn inzicht beter en zijn fysiek minder. Aan dat laatste besteedde hij aandacht door ieder jaar weer te oefenen op de basics van zijn werptechniek en door een rigoureus voedingsdieet te volgen. Tom is inmiddels 40. Hij en zijn team wonnen in 2015 en 2017 opnieuw de superbowl . Februari 2018 volgt de volgende. De nitwit Brady is geworden tot wat Ronaldo en Messi voor het andere soort voetbal zijn. Bovendien is hij getrouwd met Gisele Bundchen, 1 van de meest succesvolle modellen. Succes trekt succes aan. En dat succes is gebaseerd doordat een aantal mannen als team opereren. The New England Patriots zijn 1 team. Converge is 1 team.

Converge is als Tom Brady. In 1999 kwam de definitieve formatie van de groep tot stand. De groep brak door met Jane Doe (2001), hun superbowl. Ze flikten dat kunstje weer met Axe To Fall (2009) en vooral met All We Love We Leave Behind (2012). Een belangrijke reden hiervoor was dat Kurt Ballou die naast stergitarist, een voorname producer in de zware muziekbusiness was geworden. Het kenmerk van een goede producer is een uitermate goed gehoor. Nu de groep zo lang bij elkaar is, is het ensemble een goed op elkaar ingespeelde eenheid geworden.
Op Axe To Fall (2009) kwamen ze tot zo'n goede prestatie met behulp van gelijkgestemde derden. All We Love We Leave Behind is de prestatie van de 4 heren gezamenlijk zonder inschakeling van die 3-en. In de woorden van Jacob Bannon: 'It's a collaborative effort to the extreme. It's just the band and the watchful ear of Kurt'.
Het resultaat is 14 songs in 38 minuten. Snelle, compacte songs die worden gespeeld alsof ze zo maar even uit de mouw zijn geschud. Het technisch vakmanschap straalt van de plaat af. Gezien de snelheid waarmee gespeeld wordt, is het logisch dat de songs van korte duur zijn. 'Coral Blue' met 5 minuten de langste song, is nog de langzaamste. De song heeft wel een megariff die ervoor zorgt dat het 1 van de hoogtepunten van de plaat is. Instant prijsnummers zijn naast 'Coral Blue', 'Aimless Arrow', 'Sadness Comes Home' en 'Vicious Muse'. Eenmaal gewend aan de aanpak van de groep komen er zomaar een half dozijn songs bij die als juweeltjes kunnen worden aangemerkt. Voordat je er erg in hebt, luister je naar een album die zomaar in zijn geheel een overweldigende gebeurtenis is.

All We Love We Leave Behind (2012) heb ik dus hoog zitten. De titel is ironisch bedoeld. Converge is nog steeds dat fanatieke bandje met een voorliefde voor math hardcore punk. Ze ontwikkelen deze stijl steeds verder tot iets wat hen maakt tot 1 van de enige, echt originele bands in deze scene. Dat doen ze samen. Het is niet voor niets dat 'wij' 2 keer in de titel van het album voorkomt. Tegelijkertijd doen ze de naam van hun band eer aan. Convergeren is het in 1 punt samensmelten. De gemiddelde levensduur van een band is pakweg 7 jaar. 7 jaar later wordt er dan een reünie gehouden en nog weer eens 7 jaar later wordt het oude materiaal gerecycled. Converge bracht al die tijd alleen maar nieuw materiaal uit dat steeds beter werd. Een bijzonderheid. Converge is inmiddels zo'n strakke band geworden die helemaal geconvergeerd is naar een eenheid. Dat zijn weinig bands gegeven. Met recht hebben we dan ook met een superpareltje te maken. Soms is oud, goed. Een troostrijke gedachte.
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)