Cherry Vanilla - Bad Girl (1978)
mijn stem
7 stemmen
0
geplaatst: 24 mei 2020, 18:25 uur
De haardracht a la de dames van The B-52's trok mijn aandacht.
Volgens Discogs New Wave / Punk... dichter bij de eerste dan de tweede.
Tempo is niet al te hoog, en haar manier van zingen doet wat denken aan die van wijlen Cristina die 5-6 jaar later pas actief zou worden via een stop bij August Darnell (Kid Creole).
Volgens Discogs New Wave / Punk... dichter bij de eerste dan de tweede.
Tempo is niet al te hoog, en haar manier van zingen doet wat denken aan die van wijlen Cristina die 5-6 jaar later pas actief zou worden via een stop bij August Darnell (Kid Creole).
1
geplaatst: 18 maart, 18:12 uur
Cherry Vanilla is het alias van Kathleen Dorritie, met een breed cv waarop onder andere werk als theateractrice en schrijfster staat. Als zangeres werd ze bekend in de kringen van (punk)club CBGB in New York. In 1977 speelden nog ene Sting en Stewart Copeland in haar band, maar die zijn ten tijde van haar debuut vertrokken. Ze bracht twee albums uit, daarvan is Bad Girl de eerste.
Hier klinken scheurende gitaren in gezelschap van een boogiepiano. Rockend op de wijze zoals Britse pubrockers dat ook konden, zoals in opener I Know How to Hook. Je kunt er ook invloeden van glamrock in herkennen, zoals David Bowie en The New York Dolls die maakten. In tweede nummer So 1950's wordt halverwege versneld naar - inderdaad - de intensiteit van punk.
Not So Bad bevat dan echter "gewone", midtempo rock met koortjes. Vanilla's krachtige zang doet aan Ellen Foley denken, de zangeres welke met Meatloaf werkte en solo scoorde met We Belong to the Night. Ook dit nummer versnelt op gegeven moment, maar liever hoor ik het felle The Punk en No More Canaries, dat invloeden verraadt van de Ramones.
Kant 2 begint met de boogierock van Hard as a Rock, waarin opnieuw de tingeltangelpiano van Zecca Esquibel; over hem (én Sting en Copeland) hier meer. In Liverpool opgetogen pubrock met jankende gitaarsolo en een meezingrefrein. Traag is het stevige Foxy Bitch en via Bad Girl volgt vrolijke pubcountry met dansende pianolijnen, alsof we in een Amerikaans café staan. Afsluiter Little Red Rooster is aardig.
Ja, het gaat diverse kanten op voor Cherry Vanilla. Is Bad Girl daarmee afwisselend of juist onevenwichtig? Ik twijfel... Wél een dikke 7 als schoolcijfer.
Mijn reis door new wave kwam uit het Duitse Hannover van 1979 en de groep Hans-A-Plast en ik vervolg bij de tweede die Cherry Vanilla uitbracht.
Hier klinken scheurende gitaren in gezelschap van een boogiepiano. Rockend op de wijze zoals Britse pubrockers dat ook konden, zoals in opener I Know How to Hook. Je kunt er ook invloeden van glamrock in herkennen, zoals David Bowie en The New York Dolls die maakten. In tweede nummer So 1950's wordt halverwege versneld naar - inderdaad - de intensiteit van punk.
Not So Bad bevat dan echter "gewone", midtempo rock met koortjes. Vanilla's krachtige zang doet aan Ellen Foley denken, de zangeres welke met Meatloaf werkte en solo scoorde met We Belong to the Night. Ook dit nummer versnelt op gegeven moment, maar liever hoor ik het felle The Punk en No More Canaries, dat invloeden verraadt van de Ramones.
Kant 2 begint met de boogierock van Hard as a Rock, waarin opnieuw de tingeltangelpiano van Zecca Esquibel; over hem (én Sting en Copeland) hier meer. In Liverpool opgetogen pubrock met jankende gitaarsolo en een meezingrefrein. Traag is het stevige Foxy Bitch en via Bad Girl volgt vrolijke pubcountry met dansende pianolijnen, alsof we in een Amerikaans café staan. Afsluiter Little Red Rooster is aardig.
Ja, het gaat diverse kanten op voor Cherry Vanilla. Is Bad Girl daarmee afwisselend of juist onevenwichtig? Ik twijfel... Wél een dikke 7 als schoolcijfer.
Mijn reis door new wave kwam uit het Duitse Hannover van 1979 en de groep Hans-A-Plast en ik vervolg bij de tweede die Cherry Vanilla uitbracht.
1
geplaatst: 18 maart, 23:03 uur
De single Liverpool van Cherry Vanilla, heb ik destijds nog aangeschaft , leuk nummer.
Het album ken ik niet. Ik weet dat zij een Amerikaanse is die vertoefde in de kringen van Warhol en Bowie.
Dacht -als ik het goed heb -in hetzelfde tijdsgewricht als Dana Gillespie.
Het album ken ik niet. Ik weet dat zij een Amerikaanse is die vertoefde in de kringen van Warhol en Bowie.
Dacht -als ik het goed heb -in hetzelfde tijdsgewricht als Dana Gillespie.
* denotes required fields.
* denotes required fields.