Neurosis - Honor Found in Decay (2012)

Duidelijk minder dan Given To The Rising? hehe onbegrijpelijk, maargoed smaken verschillen zullen we maar zeggen

Oh, zei ik 'Given to the Rising'? Dat moet 'The Eye of Every Storm' zijn. 'Given to the Rising' heb ik zelfs nog nooit beluisterd, domme fout.

In a shadow world! In a shadow world! In a shadow world! In a shadow world!

Kortste review die ik ooit heb geschreven. Ohja, en zeker 4,5*.

Na een paar luisterbeurten ben ik overtuigd: wederom fantastisch! Ik las ergens: "Neurosis makes darkness into euphoria", hier kan ik me wel in vinden...

Hij groeit meer en meer... Prachtig, dus toch niet teleurgestelt.

En bij mij blijft hij ook groeien. Ik ben hem nu weer aan het beluisteren en dit is een geweldig album. De laatste nummers hadden vooral tijd nodig.

Ik merk toch op dat dit voor velen een groeiplaat is. Het gemiddelde is weer langzaam naar de 4* aan het groeien. Ik heb nog geen stem uitgebracht, en dat zal waarschijnlijk wel weer even duren ook. Ik vind het, zoals bij andere Neurosisplaten, moeilijk te beoordelen op het eerste gehoor, ga ik dan ook niet doen.

Na het mijns inziens toch al zwakke Given to the Rising lijkt de koek nu toch echt op te zijn. Zwakke songs, bekende akkoordenschema's en lelijke geluiden, hebben ze hier echt vijf jaar over gedaan? 2.5*

Neurosis heeft het weer gelapt met een prachtplaat.

leuke review YouTube - Neurosis "Honor Found In Decay" Album Review

Bizar. Zal ie dat van een blaadje aflezen of is dat joch echt zo slim? Wat zal ie zijn, 11 jaar oud? Super recensie.

Ik had ook al een review van deze jongen gepost bij Mass V van Amenra. Hij weet echt waar hij het over heeft, geweldig om te zien en te horen! Hij heeft inmiddels van het label Southern Lord een aanbod gehad om al hun albums te reviewen, hij krijgt dan promo's.

Geweldig inderdaad! Daar kan mijn broertje nog wel iets van leren

Hopelijk is het inderdaad een groeiplaat, want na 2 luisterbeurten vind ik er echt nog helemaal niets aan.

Wat is er precies zo grappig?

Sommige mensen vinden dat je een album minstens 100 keer moet hebben beluisterd voordat je een helder oordeel erover kan vellen... tsja.

Foutje...ik las de zin zo!!

En daar bedoel ik niet laboomzaa mee

Vandaag ook maar eens opgezet, en hoewel het allemaal wel weer aardig is mis ik toch echt wat spanning, of ook maar eits anders uitzonderlijks.. voor Neurosis-begrippen een wel heel veilige plaat die ver in de schaduw staat achter een paar van hun betere dingen...

Zal hem nog we vaker luisteren, maar ik betweijfel toch of ikem veel beter ga vinden.

spanning is er zeker wel, alleen niet bij de eerste luisterbeurten . maar dat is bij neurosis platen al wel bekend uiterraard. ik zou de plaat zeker nog meer luisterbeurten gunnen..staan echt een paar geweldige tracks op.

Och, zo ingewikkeld is Neurosis toch niet? Zeker op dit soort platen... Vind dit zelf juist meer muziek die het van een stevige eerste indruk moet hebben... Deze past wat mij betreft nog prima in het rijtje met Given to the Rising, als ik niet al veel meer in deze richting zou kennen zou ik hem vast heel wat beter waarderen..

En zie ook niet waarom er meer spanning in zou moeten komen bij latere luisterbeurte, de muziek verandert namelijk niet..

In de recensie die ik een tijdje geleden schreef zei ik het ook: de eerste paar luisterbeurten lijkt het misschien wat spanning te missen, later kwam ik erachter dat die spanning vooral onderhuids zit. Het ligt er wat minder dicht bovenop. Maar goed, dat is mijn beleving: ik kan me ook wel voorstellen hoe je dit wat gewoontjes kunt vinden voor Neurosisbegrippen.

toch apart dat hier niet zo veel aandacht meer voor is..

Vind ik niet heel apart:
Luisterde laatst ipv deze maar weer eens The Eye Of Every Storm, en wat een verschil van kwaliteit eigenlijk! Deze wordt idd beter als je em vaker luistert, maar ik vind 't nu eenmaal geen meesterwerk. Dus raakt snel in vergetelheid.

Goeie plaat van Neurosis, maar uiteindelijk toch beneden de verwachtingen. Na twee luisterbeurten had 'Honor Found in Decay' niet eens een voldoende gekregen, maar gaandeweg is de plaat toch gestegen in mijn achting, vooral doordat - zoals Niels opmerkt - de spanning vooral onder de oppervlakte te vinden is. 'At the Well' blijft het sterkste nummer, met een kippenvelmoment wanneer Scott Kelly "In a shadow world" een aantal keren herhaalt als een mantra, en de muzikale omlijsting een hoogtepunt bereikt.

3,5 sterren

Vinyl versie binnen en die klinkt me toch een potje brak. In de rustige passages is het een en al getik en gekraak. Inmiddels ook al meer mensen gezien op o.a. discogs met dit probleem. Lijkt op een major fuck up tijdens het cutten van de mal. Beetje jammer voor een gerenommeerd label als Relapse, en dan was ie nog 40 euro ook. Vrijdag maar even terug naar de platenzaak...

De albumcover ziet er op MuMe echt veel lelijker uit dan hij is als je hem op cd hebt.

Dit blijf ik gewoon een ontzettend indrukwekkend stuk muziek vinden. Niet de beste van Neurosis, wel een van de beste metalalbums van 2012. Jammer dat deze niet echt opgepikt lijkt te zijn door de metalliefhebber.

Neurosis komt uit Oakland, California, USA. Oakland ligt aan de baai van San Francisco. Je steekt een brug over en je bent in San Fran. Het is ook een aparte band. Sommige groepen staan er vanaf het begin om vervolgens kwalitatief af te glijden. In het geval van Neurosis gebeurt het omgekeerde. Het begon minder en werd steeds beter. Belangrijke redenen hiervoor zijn dat de groep al meer dan 30 jaar bijna geen personele wisselingen heeft doorgemaakt en ieder groepslid zijn bijdrage leveren aan de sound van de groep.
Die naam, Neurosis, doet het ergste bevroeden. Neurose, neurotisch, zenuwziek en dan denk je te maken met een band die nogal lichtgevoelig is voor prikkels van de buitenwereld. Die lichtgevoeligheid vertaalt zich bij de band in zware muziek. Ook dat hebben ze een hele carrière al weten vol te houden. In den beginne was hun output nogal overstuurd, nogal agressief. Hoe langer de groep bestaat, hoe melodischer hun zware muziek wordt. Dat realiseren de heren Neurosis door steeds meer soundscapes, geluidslandschappen in hun muziek te integreren.

Hun 1e worp was Pain Of Mind (1987). Die worp bevatte hardcore muziek. Luidruchtige Amerikaanse punk zoals die in de 80-er jaren populair was via bandjes als Husker Du, the Dead Kennedys en Fugazi. Pain is een nogal traditionele, zenuwachtige plaat waarmee Neurosis zich niet mee wist te onderscheiden van hun tijdgenoten. Kernleden Steve Von Till en Noah Landis waren toen nog geen lid. Steve was er wel bij bij hun volgende: The World As Law (1990). Hardcore punk werd vermengd met Joy Division-achtige gloomy doomy elementen. Het tempo van de nummers was daardoor niet alleen maar snel. De plaat was een voorloper voor wat als de 1e echte Neurosis plaat wordt beschouwd: Souls At Zero (1992).
Aan hun hardcore/Joy Division muziek werd dit keer progrock toegevoegd. Songs waren opgedeeld in diverse onderdelen. Die onderdelen werden telkens anders ingekleurd. Dat gebeurde door het gebruik van meerdere instrumenten zoals piano en samplers en door allerlei tempowisselingen. Een song bestond bij wijze van spreken uit meerdere songs waarbij het vakmanschap van de groepsleden naar voren kwam in het verbinden van die diverse songs tot 1 geheel. Souls At Zero (1992) was een openbaring omdat dit concept nieuw was en duidelijk afweek van de rechttoe rechtaan benadering van de Amerikaanse punkmuziek uit die periode.

Het vervolg werd Enemy Of The Sun (1993). De titel is welsprekend. Het zou kunnen staan voor de bandleden die liever 's nachts dan overdag wilden opereren. Het zou kunnen betekenen dat hun muziek het daglicht niet kon velen. Het zou ook beide betekenissen kunnen hebben. Dat laatste is het meest plausibel. Zware, logge, repeterende riff-muziek die voor een hechte geluidsmuur zorgden en zich vertaalden in lange songs op lang durende platen. Trance muziek die je meevoert. Songs die met gemak de 10 minuten grens doorbreken. Donkere onderwereldmuziek. Enemy Of The Sun (1993) is 'sludge'; zware, donkere, dreigende metaalmuziek dat langzaam voortdendert als een vrachttrein over het spoor.
En toen kwam Through Silver In Blood (1996). Op dat album werd het progrock geluid van Souls At Zero en de sludge van Enemy Of The Sun met elkaar gecombineerd. Voor de 'diehard' fans is deze plaat het hoogtepunt in het oeuvre van de groep. Voor Koenis niet. Te overdonderend, te beangstigend. Het mag nog wel een beetje leuk blijven. Silver is Neurosis' zwaarste plaat zowel qua emotie, sfeer, lagen muziek en geluid. De plaat die je het verst de onderwereld van Neurosis invoert. Metaal muziek die eerder leidt tot meditatie dan tot 'headbanging'. Het kwartje viel in ieder geval niet bij mij. Teveel structuurloze herrie. Misschien dat ik er later anders over denk. Nu nog niet. Zodra muziek me niet direct pakt en het minimaal 10 luisterbeurten zal duren om de briljantie ervan te herkennen, heb ik twijfels of ik dit wel echt goede muziek vind.

Na dit 'hoogtepunt' verscheen Times Of Grace (1999). Grace is het begin van de odyssee dat Neurosis de naam heeft opgeleverd van 'the Pink Floyd for the damned'. The damned zijn de 'losers' van deze samenleving. Ook is het de naam van een punkband die met 'New Rose' een punkvolkslied op hun naam heeft staan. Het zijn ook de mensen die zich slachtoffer voelen van diezelfde samenleving, die niet zien hoe goed ze het hier eigenlijk hebben, die nog meer willen en daarom maar populist worden. Wat heeft dit met Neurosis te maken? Alles. De ontregelende sound van de groep legt de zenuwen bloot van een individuele samenleving die haar materiële behoeften najaagt en geen oog heeft voor hun omgeving, voor de maatschappij. Een samenleving waar het recht van de sterkste c.q. de grootste mond regeert. Een samenleving waar onderling vertrouwen, solidariteit in sneltreinvaart wordt afgebroken. De muziek van Neurosis begint op meditatie te lijken. En op de Maslov theorie.
In ieder geval is Times Of Grace (1999) een voortzetting van de harde kant van Neurosis maar nu aangevuld met symfonische Pink Floyd elementen.
A Sun That Never Sets (2001) bevat weer de zon in de titel en gaat verder op dit pad. De muziek bevat nog steeds massieve riffs maar ook meer atmosferische stukken. De rol van de keyboards wordt belangrijker waardoor de dynamiek van Neurosis' muziek nog verder wordt vergroot.
The Eye Of Every Storm (2004) is het slotstuk van het drieluik waarin de groep in rustiger vaarwater lijkt te zijn beland. The Eye is Neurosis' meest introverte, meest ambiente, meest winterse plaat.

De reactie liet even op zich wat wachten maar in 2007 verscheen Given To The Rising. Spijkerhard gitaarwerk, vol vuur gespeeld en met weinig aandacht voor ambient geluidslandschappen. Honor Found In Decay (2012) was mijn 1e kennismaking met Neurosis. Dit was een plaat die me direct aansprak. Ik vond het een meesterlijke plaat. Dat is nog steeds zo. Honor geeft een overzicht van de muziekstijlen die de band vanaf Souls At Zero heeft doorlopen. Een prima overzichtsalbum dat een goede indruk wat de neuroten al die jaren hebben uitgespookt. Het album heeft dan ook een toepasselijke titel: het vinden van iets eerbaars terwijl de aftakeling al in gang is gezet. Zwarte humor. Het is ook een album waar keyboardenist Noah Landis nog nooit zo prominent op aanwezig is. Honor is het voorbeeld van atmosferische sludge metal. In 2016 verscheen nog Fires Within Fires, dat in het verlengde ligt van Honor Found In Decay.

De 2 platen van Neurosis die voor mij boven het maaiveld uitsteken, zijn A Sun That Never Sets (2001) en Honor Found In Decay (2012). Beide zijn platen waar zwaar metaal wordt gecombineerd met 'ambient soundscapes'. Een combinatie die de groep onderscheidt van hun geloofsgenoten in de metaalwereld. Opvallend is voorts hoe de groep hun muziek benadert. Songs worden gespeeld zoals een rivier door het landschap kronkelt. Het zorgt ervoor dat de hun muziek daardoor zeer dynamisch en steeds weer even iets anders klinkt. Lange nummers weten daardoor te boeien. Een diepe buiging voor een groep die inmiddels al meer dan 30 jaar zich steeds weet te vernieuwen en iedere keer weer een puike plaat weet af te leveren. Dat is geen neurotische maar een waanzinnige prestatie.

@jnkns
Mooie analyse. Grappig om te zien hoe de "kennismakingsplaat" een van degene is die blijft hangen. Bij mij was dat through silver in blood En die zal voor eeuwig inlijn neurosis top 3 staan denk ik.