Disturbed - Believe (2002)

Een hele diepe buiging voor het nummer Darkness. Wat een prachtige, emotionele song is dat geworden zeg. Ik wist niet dat David Draiman zó een mooie stem in huis had. Echt klasse.

Voor de rest: wat een flutalbum. Op Darkness en het harde Liberate na weet geen enkel nummer mij te interesseren. Het vliegt het ene oor in en het andere oor weer uit.

1,5 ster.

Dit album versta ik niet. ok, dat je niet op elke nieuwe cd een volledig nieuwe sound kan aanmeten.
Maar hier is niks meer wat Disturbed typeert van alle andere platen van hun. Je kan proberen, maar hier is het volledig mislukt: geen meeslepende refreinen, geen duizelingwekkende hooks,....
De groep was er ook geen fan van, daar ze op de volgende cd's terug grijpen naar hun gekende geluid.

Hun Debuut was groots en ontzettend goed. En dan komt Believe.

Deze plaat is leuk, bevat een aantal leuke nummers als Liberate, Prayer, Intoxication, Rise, Remember en heel verrassend: Darkness. Maar verder weten de nummer me eigenlijk niet echt te raken. Dit is jammer want het debuut was erg goed. hopelijk is hun volgende plaat is weer een echte killer.

vanwege een aantal leuke nummers toch een voldoende.

3*

Na ongeveer 10 minuten heb je eigenlijk al het ganse album gehoord,want er zit niets verrassends tussen.Een gemiste kans,jammer !!

2,5 *

Het debuutalbum was toch wel een stukje beter. De cd heeft inderdaad een paar mooie nummers zoals Prayer, Remember en Bound. Het nummer Believe vind ik maar flauw. Het nummer Rise is nogal eentonig. De rest valt best te pruimen.
Ik geef het album een 3.

ben me pas sinds Fortarock aan het verdiepen in deze band. Ik dacht eigenlijk dat dit 'het' Disturbed album was, maar vond hem al wat tegenvallen. Dat ligt dus niet aan mij. Wat ik op Immortalized zo goed vind is de mix tussen onvervalste bijna Maidenesque powermetal en '90/'00 nu-metal/crossover. Op deze plaat hoor ik duidelijk een band die zoekende is naar een sound die ze nog niet helemaal gevonden hebben. Ik vind het zeker niet heel beroerd, die stem van Draiman is al een genot om naar te luisteren op zich, maar echt overtuigend vind ik het allemaal niet. 3*

Het tweede album van Disturbed, genaamd Believe. De cover is gekenmerkt met de symbolen van meerdere religieuze stromingen, de teksten op het album die deze zelfde stromingen bekritiseren. En dat maakt dit album voor mij sterk, de kritiek op het dogmatisch verkondigen van halve waarheden of leugens om mensen te vertellen wat ze wel en niet mogen doen, tot het punt dat ze geleefd worden door wat hen wordt opgelegd. Draiman gebruikt de power in zijn stem om hiervan een punt te maken. En wat is dit in deze tijd herkenbaar, de establishment blind volgen zonder enige twijfel of kritiek, tot het moment je zelf geen keuzes meer kan maken - Metallica, Eye of the Beholder?
Independence limited
Freedom of choice is made for you my friend
Freedom of speech is words that they will bend
Freedom no longer frees you

Ach, genoeg over de statement die de band maakt wat men vanuit religie allemaal is opgelegd, en mijn herkenning in wat zich nu afspeelt.
Er staat meer op deze plaat, strakke nummers die goed worden ingespeeld en je laten headbangen. Er is dan ook nog een prachtige afsluiter: Darkness. Dit nummer sluit het album fantastisch af, met een Draiman die het bereik van zijn stem laat horen. Andere favorieten zijn Liberate en Remember. Helaas heeft Disturbed ook op dit album nog wat last van eentonigheid, echter in mijn beleving wel wat minder dan op het debuut. Ik geef het album 3,5* net als het debuut, al prefeer ik deze.
Als afsluiter dan lyrics van het titelnummer:
Believe when you lie
You will never need to recognize
The source of deceit
To renew your faith in God
You must believe in your lie
The redemption is complete
When you conceive and decline
To release your lives sacrificed to me

Tussenstand:
1. Believe
2. The Sickness