Disturbed - Believe (2002)

2de cd van disturbed dat nog agressiever klinkt als zijn voorganger
vind cd iets minder door nieuwe stijl maar prayer , liberate, awaken , believe , remember klinken ongeloofelijk goed
verdient zeker 4 sterren, 5 is te hoog want the sickness is wel beter

En hier ging het fout met Disturbed. Ze kiezen hier duidelijk voor het geld. Leuk voor echte Disturbed fans en nu-metalfans, maar dat ben ik zeker niet dus ik geef deze bagger 1*

pfoe, deze cd heb 'k al zeker twee jaar maar nog nooit gans beluisterd,
ik vind ze niet slecht, maar het album zal wel niet zo goed zijn als 'k de cd niet de kans geef.

Zoals dimwit al zei, hier ging het fout. Aleen bij Prayer wordt het niveau van de eerste CD behaalt, de rest is te eentonig en saai en de zanger moet er flink op los schelden met z'n lekker ruwe stem zoals op de eerste.

Ik vind dit geen slechte plaat, wel slechter dan de vorige The Sickness, maar dat was ook een master plaat.
Ik denk ook dat The Sickness zo goed was omdat het een geheel nieuwe stijl zang was, de zanger had een vet lekkere ruige stem die snel in de smaak viel.
Ik denk dat Disturebed er op Believe ook gebruik van wilde maken.
Helaas ging dit niet helemaal lekker aantal lekkere nummers maar slechter dan het vorige album

3.5

bevat paar slappe nummers maar ook een paar erg lekkere, vind ik.

ik heb het onees met Dimwit,
waarom een 1 dan?
staat er geen enkel nummer op die het niveau van de vorige plaat naar boven haalt?
neem Liberate, Intoxication, Remember, Amaken, Prayer dat zijn al 5vet goede nummers.
een 1 vind ik wel heeel sterk overdreven laag..

Ik denk dat het weinig nut heeft om dimwit nog iets te vragen aangezien hij is geband/zich heeft uitgeschreven

Ik vind ook dat hier nog wel een aantal redelijke nummers op staan (neem de openingstrack bijv.), maar geleken het debuut is het allemaal maar zwakjes. In plaats van een pure, ruwe plaat te maken, hebben ze er hier voor gekozen er een tam, commercieel geheel van te maken wat leidt tot uitegekauwde, totaal oninterresante nu metal van bedenkelijk niveau.. jammer, jammer, jammer, heb deze plaat ook echt een aantal jaren niet meer gehoord.

Hoe kun jij nou weten wat dimwit denkt?
Ha juist, ji...

Ik vind het anders een goede plaat. Zeker hij is minder dan de Sickness, maar die was ook echt Master.
Toch staan hier leuke nummers op. Zo eentonig vind ik hem helemaal niet.
lekker ruw!

Ten Thousands Fists is weer heel anders maar wel vet goed.
nu hopen dat de nieuwe net zo goed word als The Sickness!

bwurk naar 4x ben je hem toch wel behoorlijk zat hoor.......

Dat had ik ook. In het begin lijkt het een best erg goede cd te zijn maar na een tijdje ben je heb inderdaad beu. Nummers als Prayer en Liberate blijven echter wel nog even hangen.

Dit album doet me meer als de voorganger. Paar lekkere tracks zitten er op. Lekker CDtje voor in de auto.

Inderdaad Liberate en prayer zijn uitschieters, maar Rise en Remember mogen er ook wezen.

Enige echte verassing was Darkness, niet bepaald een nummer die je van een band als Disturbed verwacht.

Blijft het minste album van de band tot nu toe, wat mij betreft. De meeste songs zijn niet echt pakkend en de produktie is kil en mist bombast. Veel songs blijven gelukkig wel de moeite waard, waardoor het album toch een ruime voldoende scoort.

Naar mijn mening is dit album onderwaardeert.
Vind het niet echt een album om aandachtig naar te luisteren, meer voor als je gewoon bezig bent.

Ongewaardeert inderdaad.
Het is gewoon een Vet album met als Beste Nummers: Believe en Remember.
4 Sterren geef ik ervoor.

Het tweede album van Disturbed, en een stuk minder goed dan het eerste.
David Draiman zingt hier op een andere manier dan The Sickness, minder ruwheid, meer zang.
Niets mis mee natuurlijk, maar het klinkt veel repitiever dan het eerste album. Daardoor klinkt dit album, zeker na een aantal luisterbeurten, nogal saai. De andere instrumenten klinken ook nogal standaard.
Het zijn geen slechte nummers, maar veel nummers zijn van gemiddeld niveau.

Korte review per nummer:
01. Prayer: Goed openingsnummer, je hoort meteen de verandering ten opzichte van The Sickness. Goede tekst ook.
02. Liberate: Klinkt harder dan Prayer, maar tekst is minder.
03. Awaken: Beetje repetief nummer, niet speciaal.
04. Believe: Ook een beetje repetief, maar wel beter dan Awaken. Gitaar klinkt hier goed.
05. Remember: Niveau gaat hier weer naar boven, goed nummer. Goede riff ook.
06. Intoxication: Sneller nummer hier, ook een goed nummer.
07. Rise: Nog een sneller nummer, klinkt goed.
08. Mistress: Niet speciaal.
09. Breathe: Ook niet zo speciaal.
10. Bound: Goed nummer, maar ook nogal repitief.
11. Devour: Goed nummer, meer variatie hier in de zang ook.
12. Darkness: Rustigste nummer van het album, maar het duurt iets te lang.

Top 3:
Prayer, Liberate, Remember

3*

Lekker album! Een beetje onderschat toch! 4,5* sterren!!!

Goed album, beste album van Disturbed! (ik ken niet alle albums)
Darkness is alleen een saai nummer, en het album is een beetje eentonig soms.

Beetje dom om te zeggen dat het hun beste album is dan.
Indestructible (2008) is was minder eentonig dan deze.
Ik vind dit net hun minste album eigenlijk.

mee eens.

The Sickness/ Ten Thousand Fists zijn de beste dan Indestructible en daarna komt Believe.

Heb gelezen in een intervieuw dat het nieuwe album (zomer 2010) nog duistere teksten zal hebben dan Indestructible.

Disturbed speelde op de eerste editie van Fields of Rock in 2003. Via KinkFM had ik een toegangskaartje gewonnen, en tevens een meet & greet met David Draiman. Te voorbereiding kocht ik deze CD, ik had eerlijk gezegd nog nooit van Disturbed gehoord maar het leek mij onbeleefd om dhr. Draiman de hand te schudden zonder enig idee te hebben van 's mans kunnen.

Ik was aangenaam verrast door deze plaat!
Draiman heeft een brute, overdonderende stem, maar overschreeuwt zichzelf niet. Daar kunnen veel andere (metal-)zangers nog wat van leren.
Ook aangenaam is het vrijwel ontbreken van overbodige gitaarsolo's.
Prima songs, stevig en toch catchy.
De producer heeft de mix volledig dicht "ge-compressed" maar dat schijnt nu eenmaal zo te horen…
(Het overmatig gebruik van compressie zou over een jaar of 10 wel eens als een typisch jaren '00-verschijnsel kunnen worden afgedaan)

"Darkness" is een cleane ballad die mij heel erg sterk doet denken aan "Before the Dawn" van Judas Priest. Ach, je kunt slechtere voorbeelden kiezen…

Van het Fields of Rock-optreden heb ik helaas niet veel meegekregen. Tijdens de drie kwartier die het optreden duurde, stond ik ruim een half uur in de rij voor de bar. Het was een dorstige dag in de toch al hete zomer van 2003.

David Draiman is overigens een sympathieke gozer, maar niet erg spraakzaam. Althans niet in de vijf minuten die ik in z'n nabijheid door mocht brengen.

Wel ontzettend leuk om hem gesproken te hebben.

Plus handtekening op de koop toe

Daarnaast heb ik 'm ook nog een CD'tje gegeven van m'n eigen bandje met de mededeling "it's probably not your style of music, but maybe your mother likes it"
Nooit meer wat van gehoord

Haha, had je dat verwacht dan?
Wat voor muziek speelt jou bandje dan?

Nee joh, die Draiman heeft 'm waarschijnlijk gedumpt in de eerste vuilnisbak die hij tegenkwam..

Was een CD'tje uit de akoestische periode van ons bandje Shoot high Aim low. Later zijn we wat steviger gaan rocken, mocht je willen weten hoe kan je www.shal.nl ff checken.

Heb hem voor het eerst sinds lange tijd opgezet, toch wel weer even lekker om het oude geluid van Disturbed te beluisteren.

Heb gelezen dat in Maart de vernieuwde versie van "The Sickness" op de markt komt ten viering van hun 10jarige bestaan, met extra bonusjes en bonus nummers, dat gaat een plaatje voor in mijn kast worden :P

Een wat tegenvallende release.
De plaat is nogal eentonig. Van mij mocht er nog een nummer op zoals het laatste nummer 'Darkness' qua stijl.

Maar dat is dan ook een typische Priest-style ballad.