Al Stewart - A Beach Full of Shells (2005)

Een ouderwetse degelijke Al die zijn ''Down In The Cellar'' wijndebacle hiermee ruimschoots weer goed maakt.

Weer zo'n Al Stewart-plaat die pas na een jaar zijn schoonheid prijsgeeft. In eerste instantie vond ik het maar een matige cd, maar na elke draaibeurt ontdek ik nieuwe pareltjes in de oesters: Gina in the King's Road is een fantastische, pakkende popsong, Mr Lear, Rain Barrel met zijn lekker dwarse Oosterse riff en Beacon Street zijn van het hoge niveau dat we van Al gewend zijn, Anniversary is een intens gemeen lied verpakt in een lieflijk arrangement en in Katherine of Oregon drijft Al heerlijk de spot met zichzelf zoals alleen Engelsen dat kunnen. Al is trouwens Schot, maar ja.
Jammer dat de producer besloten heeft "Class of '58" van 18 minuten terug te snoeien naar 4 minuten. Er blijft nu een onbegrijpelijk lied over. Zonde, want de complete versie is een meesterwerk.

Ik doe er een halfje bij op. Muzikaal erg fraai album.

Ik sluit mij aan bij jullie cijfers.

Je zou niet zeggen, dat er 30 jaar zit tussen dit album en, pak 'm beet, Modern Times en Year of the Cat.
A Beach full of shells sluit naadloos aan bij deze oude kaskrakers. Zonder overigens zelf een commericeel succes te worden.

Mijn laatste album van Stewart was Live uit 1982. Je verliest hem uit het oog, maar blijkbaar is deze bard altijd aanwezig gebleven en biedt hij nog steeds (veel) akoestische poprock van een hoogstaand niveau.

Vocaal en muzikaal is er helemaal niets veranderd, de tijd heeft hier echt 30 jaar volledig stilgestaan. Nog steeds dromerige teksten met mooie verwijzingen naar het verleden. Misschien dat het iets beter klinkt vanwege betere opnametechnieken.

Zo wordt Stewart als rots in de branding een belangrijk ijkpunt van het verleden.
De vraag is, of je hem het gebrek aan progressie en experimenten moet verwijten. Aan de andere kant, als hij zich nu senang voelt met deze muziek en het vol overgave blijft maken. Mijn zegen heeft hij.

Toch eens op zoek naar meer van zijn werk van na 1982.

Het werk van na 1982 is niet allemaal even sterk maar "Between the Wars" is geweldig, vind ik.
Wat progressie betreft: het valt me wel op dat Al Stewart zijn geschiedkundige thema's steeds meer in het nabije verleden gaat zoeken. Deze plaat is qua thema's geheel van na WO2, en de opvolger Sparks of Ancient Light heeft zelfs redelijk moderne thema's. Nou ja, modern... uit Al's jeugd, dan.
Ook een prima plaat trouwens.