Al Stewart - Last Days of the Century (1988)

Kingsnake zei:
In de jaren '80 heette deze sound 'modern', maar wat klinken die drums uit de computer toch steriel. Qua composities vind ik dit een gemiddelde Al Stewart-plaat. Zoals altijd staan er weer twee of drie verschrikkelijk mooie songs op die de aanschafprijs méér dan rechtvaardigen. Fields of France, Antarctica en het instrumentale Ghostly Horses Of The Plain behoren tot zijn beste werken. Op dat laatste nummer schijnt hij trouwens zelf helemaal niet mee te spelen. Ooit was het bedoeld als gewoon zangnummer, (zo staat het ook op de Rarities-cd Seemed like a good idea at the time) maar uiteindelijk besloten ze er een instrumental van te maken.
En Antarctica is ook geweldig. Ik waardeer het nummer des te meer nu ik weet dat de tekst helemaal niet echt gaat over de pogingen van ontdekkingsreizigers om als eerste een vlag op de Zuidpool te planten.
Tijdens een Nederlands concert introduceerde hij het nummer (na een uitgebreide uitleg over Shackleton en Scott) met de zin: "Natuurlijk gaat dit lied helemaal niet over hen, maar over een ijskoude vrouw die niet wilde... eh, nou, die gewoon niet wilde!"
Als je dat weet, luister je toch heel anders naar zinnen als:

Long before I ever saw
The frost upon your face
I was haunted by your beauty
And it drew me to this place

I felt the chill of mystery
With one foot on your shore
And then and there resolved to go
Where no man had before

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.
Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?
Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode.

Nu is het de beurt aan Al Stewart. En dan het werk ná Time Passages tot aan het geweldige trio Between the wars, A Beach Full of Shells en Sparks of Ancient Lights.

Dit album vond ik samen met Down in the Cellar altijd verreweg de minste van Al. Nu, vele jaren later, valt dat wel een beetje mee. Best veel goede nummers, zoals onder meer King of Portugal, Where are They now?, en het mooie slottrio Fields of France, Antarctica en Ghostly Horses of the Plain. Red Toupee vind ik dan weer een grote misser.

Maar omdat die vreselijke eighties-productie (die kille synths en die door de computer gehaalde drums) mij zo tegenstaat, blijf ik bij de drie en een halve ster.