Larry Graham & Graham Central Station - Raise Up (2012)

Als één van de bekendste oudegedienden uit de soul en funkmuziek een nieuwe plaat gaan maken dan is dat nieuws. Dat was het zeker met Larry Graham en zijn Graham Central Station. De laatste plaat van Station stamt uit 1978. Larry speelde ook nog eens in Sly & the Family Stone en nu is er met de hulp van onder andere Prince een nieuw album uit de grond gestampt.
De uitvinder van het bassgitaarslappen is kan zich dus eindelijk ook weer eens op album uitleven, in plaats van op de vele podia waar hij nog op te vinden is. Hij tourde samen met Prince en zodoende is de samenwerking tussen de grootheden voor deze plaat ook weer een logische. Maar de vraag is natuurlijk of het nog steeds zo schuurt, dipt, morst en funkt als we van hem in de jaren 70 gewend waren. Voor ons een reden om deze plaat eens te beluisteren en te bespreken.

De plaat opent met een korte intro drumline waar veel energie uit spat. Nog geen echte track, maar een geinige opener. Wat dansbaarder en herkenbaarder wordt het meteen met Throw – N – Down the Funk. Herkenbare slaptechniek in een song met een 80′s funkjasje. Erg dansbaar, maar toch wel wat te slick geproduceerd. Bijna te steriel, geen ruimte voor buitensporigheden. Graham poestst daarna zijn eigen klassieker It’s Allright op. Een erg bekende song natuurlijk, die elke liefhebber nu ook makkelijk weer mee kan zingen (Yeahhh!!!) Echt veel voegt het niet toe aan het origineel, het lijkt alleen wat opgepoetst.
Het album komt echt helemaal los in de 80′s funk en met Prince-sound-saus overgoten titeltrack Raise Up. Prince zingt Larry eruit, maar de mannen vullen elkaar juist goed aan. De gitaarriffs van Prince knallen er lekker in en de energie is vuig, smerig, morsend, funky en fantastisch. Erg, erg, erg goed nummer. Prince horen we ook op Should Coulda Woulda. Ook weer een prima nummer, redt het niet bij de titeltrack, maar helemaal niks mis mee. Funkt niet echt, maar gewoon een fijn tempootje lager.
Gospel en geloof zijn nooit ver weg geweest bij Larry Graham. Hij als overtuigt Jehova laat dit ook graag tekstueel terughoren in zijn nummers. Daar is de intermezzo Welcome 2 My World een bewijs van. Echt storen doet het niet, want is maar een kort nummer. We funken daarna vrij gepolijst verder met It Aint No Fun to Me. Na dit aardig nummer één van de grootste misbaksels van deze cd. Stevie Wonder’s Higher Ground wordt van alle magie ontdaan en op een bijna platvloerse manier nogmaals opgelepeld. Erg pijnlijk slecht uitgevoerde cover. Iets, maar niet heel veel beter, wordt het met slijmnummer No Way. De gladde productie zit me hier volledig in de weg, de sfeer komt te gekunsteld over. Traag blijft het met Hold You Close. Prima te verteren als achtergrondmuziek, maar an sich niet een heel bijzonder nummer.
De Prince invloeden trekken het album weer een beetje uit de slop. Movin is weer samen met de grote kleine man en het is meteen weer een stuk meer swingen geblazen. Helemaal niks mis mee. Swingen doet het ook met Now Du U Wanta Dance. Niet heel memorabel nummer, maar de funk is er zeker in te vinden.
Afsluiter van het album is One Day met Raphael Saadiq. Een rustige afsluiter met een wel heel erg simpele tekst. De goedheid van de wereld en het geloof wordt weer erg aangedikt. Ik had toch een stuk meer van deze combinatie verwacht.

Al met al geen onverdeeld succes, deze comebackplaat van Graham Central Station en voorman Larry Graham. Zo af en toe funkt het prima, maar het geheel is toch wat te gepolijst geproduceerd. De grote verrassingen zijn op één hand te tellen. Echt slecht wordt het maar één keer (Higher Ground), maar teveel nummers zijn te middelmatig. Simpelweg een aardige plaat, maar ik denk dat je als liefhebber vooral de kans moet zoeken om deze combinatie eens live te bewonderen, want dan komen de nummers en de energie vast en zeker een stuk beter uit de verf.