Imogen Heap - I Megaphone (1998)

Ik wil deze ongeslepen diamant even wat grondiger aanprijzen. Ik vind het namelijk een heel goed album. Ik zou goed snappen dat iemand hier niks aan vindt; de muziek ligt namelijk moeilijk in het gehoor en klinkt soms een beetje herrieachtig en onprofessioneel. Ongeslepen, in één woord samengevat. Maar dat vind ik juist de kracht van het album. Waar Speak For Yourself helemaal tot in de puntjes is uitgekiend (waar ik overigens ook geen bezwaar tegen heb), zit I Megaphone (anagram van Imogen Heap!) vol ruwe kanten. Maar ik kan me eerlijk gezegd geen betere versie voorstellen dan zoals het album is, en het heeft een eerlijk karakter. En dat kun je niet van alle ongeslepen albums zeggen... En die kleine dingetjes geven een leuke alternatieve draai aan het album. Goed, nu wat meer inhoudelijk over de nummers. Het album start met Getting Scared, een lekker rockend en boos beginnummer, maar het geeft nog geen briljante momenten prijs. Dit begint pas in Sweet Religion. Dit nummer begint met een briljant pianostukje, even iets anders en daar begint ze dan. Een heel swingend nummer met miljoenen invloeden en geluiden. In de bridge worden wat leuke tegenstellingen gegeven en daar begint het wervelende refrein opnieuw, een outrootje, einde. Heerlijk nummer. Oh Me, Oh My is vervolgens wat minder goed, maar ook lang niet slecht. Doet me denken aan klassieke rock, hoewel ik dat genre niet tot nauwelijks ken (neigend naar niet). Shine is een nummer dat pop-achtiger is, maar door zijn ongeslepen kanten erg alternatief blijft. Af en toe lijkt het niet helemaal zuiver gezongen, de bridge is erg onverwacht en in het laatste refrein wordt je gelijk de mond gesnoerd in een poging mee te zingen, omdat de tekst ineens ophoudt en daarna juist weer wel vrolijk verder gaat. Whatever geeft invloeden uit wat hippere muziekstijlen en is een beetje techno-achtig in het midden, maar juist ook gevoelig en beklemmend, en dat allemaal in een niets-aan-de-hand-nummer. Maar dan wordt het allemaal nog beter. Angry Angel is een erg lekker rocknummer met fijn hard geluid en ook weer een mooie bridge, waarin je de engelenvleugels hoort klappen. Dan komt het zeer gevoelige Candlelight, een prachtig nummer met aan het eind een mooi gespeeld pianostuk, waar ze het hele album wel mee had kunnen vallen. Het hele nummer laat soms echt tranen vloeien, het zit vol prachtige stukken, soms weer niet helemaal zuiver maar dat maakt het juist mooi. Het is integer en heel goed. Dan komt het opnieuw zeer aparte Rake It In, een woedend 3/4nummer dat na een hard chaosstuk ineens overgaat in 4/4 om vervolgens weer in 3/4maat te vervallen. Vreemd en leuk! Come Here Boy, het derde nummer op rij dat met piano begint, is dan weer veel rustiger en gevoeliger, met in de prerefreinen stukken die in een gevoelige popsong hadden kunnen staan. Useless is een nummer dat ik weer iets minder vind, maar het lang uitgesponnen einde maakt veel goed en er zitten ook weer mooie stukken in. Sleep bereikt zijn intentie door je mee te nemen naar de wereld van de slaap en het lijkt ook weer geheel uit een ander genre getrokken. Alle nummers zijn zo enorm verschillend van elkaar dat ze allemaal op losse albums hadden kunnen staan, maar hebben ook weer zoveel overeenkomst dat ze perfect bij elkaar passen. Misschien snap je niet wat ik achter deze muziek zoek, maar ik vind I Megaphone echt een heel goed album. Grote klasse van deze bijzondere dame.