Colin Blunstone - One Year (1971)

Zal ik dan maar de eerste zijn?(whats in a name"kryptisch?")
Prima plaat van deze grote man.Klinkt wel wat gedateerd maar wat wil je ook na 36 jaar.Ik was zelf nog erg jong toen ik deze kocht.Zeer romantische liedjes en gebracht met het herkenbare hese stemgeluid van romanticus pur sang,wat CB volgens mij is.Colin is gezegend met een stemgeluid herkenbaar uit duizenden en gezongen met een ingetogenheid die je niet veel meer hoort.
De plaat bevat een aantal songs slechts begeleidt door gitaar en daarbij "klassieke orchestraties"bv misty roses.De hits Caroline goodbye en say you dont mind staan er ook op.Voor in de late uurtjes zeer geschikt 3.5 sterren

Helemaal mee eens, dit is een hele mooie plaat al vindt ik Ennismore iets beter.

Zo maken ze ze nier meer ........ Colin zelf ook niet trouwens .

One Year is dan niet zo geweldig opgenomen, ze heeft wel een ingetogen intimiteit die helaas bij Ennismore af en toe onderbroken wordt voor een obligaat rockertje zoals Pay Me Later. Ik kan dan ook geen echte fave aaanwijzen tussen die 2 wereld platen !

Prachtig album. Ik hoor vaak mensen klagen dat dit album niet zo goed is als het vergelijkbare "Paris 1919" van John Cale, maar dat is dan ook een van mijn 20 favoriete albums. Blunstone's "One Year" is evengoed een meesterwerk. Belachelijk dat hij zo moeilijk op CD verkrijgbaar is (ik heb erg lang moeten zoeken en wachten op een exemplaar). Het is een echte aanrader.

OK, ik hap ....... vergelijkbaar hoe ? Kwa zangstem verhouden ze zich in ieder geval als nachtegaal tot kraai ...... Russ Ballard & Lowell George misschien ?

Wat zang betreft zijn er inderdaad geen overeenkomsten. Maar beide albums worden 'baroque pop' genoemd; ik vind dat de sfeer en instrumentatie wel vergelijkbaar zijn, maar naar mijn mening is Blunstone's album meer 'pop' dan "Paris 1919".

OK, daar kan ik wel wat mee .........

Mooi genre trouwens, dat baroque pop. Odessey and Oracle is volgens mij het ultieme voorbeeld van dat genre (waar Blunstone ook in actie komt). Het kan ook wat subtieler, zoals bij Emitt Rhodes (probeer dat debuutalbum van hem is!). Scott Walker's en John Cale's toeters en bellen komen dan weer wat dichter bij dit album in de buurt.

Bij baroque pop is het vaak balanceren op het randje van wat mooi is en wat net wat te overdreven gaat klinken. Ik vind "Song Cycle" van Van Dyke Parks een voorbeeld waarbij het net over die rand gaat (maar daar zullen anderen vast heel anders over denken). Bij "One Year" pakt het over het algemeen goed uit, ik vind de sfeer erg fijn op dit album. Ook een erg goede cover van Tim Hardin's Misty Roses trouwens.

En er was natuurlijk in de 60s al een strominkje die kant op met Left Banke .........



Inderdaad een van de mooiste Hardin covers IMO

ineens vind ik dit echt prachtig wat een productie. voor de 2e keer gedownload. Gek he hoe dat soms werkt. je moet er precies klaar voor zijn denk ik. En inderdaad jasper baroque pop is echt een geweldig genre. heb net ook daarin Val Stoecklein ondekt die deze deur voor mij heeft geopend.

dit vind ik overigens beter dan the Zombies

Ik heb daar ook niet veel mee. Al het enthousiasme voor Odessey & Oracle deel ik dan ook niet.
Een lichte huivering vooraf om aan dit album te beginnen was dan ook niet zo heel vreemd.
Maar de term baroque pop trekt mij uiteraard aan als een sterke magneet.

Ik was dan ook lichtelijk teleurgesteld toen ik opener She Loves The Way They Love Her hoorde. Dit is typisch van die muziek die het dan net niet is voor mij.
Gelukkig sloeg het snel om bij Misty Roses alhoewel ik dat ergens ook wel weer een beetje rommelig vind. Op de een of andere manier begint dat ijzersterk en weet ik niet of de omslag naar de strijkers nu zo geslaagd is voor mij. Op Smokey Day ging dat in elk geval al een stuk beter.
Ergens weet ik niet zo heel goed of ik dit album nu goed vind of dat het te gekunsteld is, te geforceerd. Ik ben zo vreselijk verzot op muziek waar strijkers een hoofdrol in spelen dus waarom pakte me dit dan niet als gehoopt.
Zodra het wat naar kitsch gaat neigen als op Mary Won't You Warm My Bed dan veer ik op en doet het me wat, maar juist op de pure, akoestische momenten ervaar ik de violen als een beetje storend en verpesten ze het magische sfeertje dat er op zo'n moment hangt. En echt, dat is dus heel erg raar te noemen want ik hou er zo van. Ik denk dat het een beetje ligt aan het feit dat zodra de strijkers inzetten ze ook vaak gelijk de hoofdrol krijgen en niet integreren naar mijn idee. Hierdoor krijg je een beetje een om-en-om gevoel en dat stoort me soms wat.

Ondanks deze puntjes van kritiek bevalt het album me verder best wel en luister ik hier liever naar dan naar The Zombies.
Baroque pop is leuk, maar zodra het zwieresque is en een beetje over het randje neigt te gaan kan ik er meer mee. Een vaudeville, cabaret-achtig sfeertje doet het dan ook wat beter bij mij en misschien ben ik ook gewoon niet zo'n heel groot liefhebber van het stemgeluid van Blunstone.

Blijft over: een alleraardigst album waar ik genoeg plezier aan beleef maar dat bij mij niet de boeken in gaat als klassiekertje.

Ik vind de stem van Colin verwant aan die van Nick Drake.
Ik hou ook van de bijdragen van Colin Blunstone aan Alan Parsons Project.
Op dit album staan wel enkele mooie songs, maar 'Ennismore' spreekt me veel meer aan .

Bij zijn optreden in Lelystad afgelopen vrijdag vroeg mevrouw Musician me wat mijn Blunstone fave is. Ik wist het even helemaal niet, maar toen hij een kwartiertje later Caroline Goodbye inzette was het opeens weer kristal helder. Nu 4 dagen later kan ik het nummer nog steeds niet uit m'n kop krijgen. Het is gewoon een "near perfect" pop song ......

Ik heb dat hier een enkele keer met de strijkers, maar om te zeggen dat het me stoort zou al overdreven zijn.

Blunstone solo vertoont best wel een verschil t.o.v. The Zombies. Het klinkt ingetogener en er ligt simpelweg meer nadruk op Blunstone. Gelukkig ook zonder dat het zwijmelend wordt, want in die valkuil trappen muzikanten redelijk snel bij dit soort muziek. Prachtige, hese tenor. Dat is misschien wel mijn favoriete type stem. Graham Nash en Art Garfunkel op Art Garfunkel - Across America (1996) hebben ook zo'n hoge, hees/fluisterende tenor (wel een ander timbre natuurlijk).

een ieder fatsoenlijk muziekliefhebber dient zich verplicht ook te verdiepen in de producer van dit album mike hurst, in mijn oren nog vele male beter dan dit niet slechte album.
Mike Hurst - Home (1970)