Colin Blunstone - One Year (1971)
mijn stem
43 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Epic
-
She Loves the Way They Love Her (2:50)
-
Misty Roses (5:05)
-
Smokey Day (3:13)
-
Caroline Goodbye (2:55)
-
Though You Are Far Away (3:24)
-
Mary Won't You Warm My Bed (3:12)
-
Her Song (3:31)
-
I Can't Live Without You (3:28)
-
Let Me Come Closer to You (2:25)
-
Say You Don't Mind (3:21)
-
Are You Ready *
-
I've Always Had You *
-
Sing Your Own Song *
-
Caroline Goodbye [That Same Year Version] *
-
I'd Like to Get to Know You Better *
-
Though You Are Far Away [That Same Year Version] *
-
Too Much Too Soon Last Night *
-
I Wonder If You Know What You've Begun *
-
I Won't Let You Down *
-
You Gave Me a Reason *
-
I'm Coming Home *
-
I Really Do Love You *
-
Let Me Come Closer to You [That Same Year Version] *
-
You Really Were a Surprise *
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur:
33:24
0
geplaatst: 8 januari 2011, 17:17 uur
muziekobsessie schreef:
dit vind ik overigens beter dan the Zombies
dit vind ik overigens beter dan the Zombies
Ik heb daar ook niet veel mee. Al het enthousiasme voor Odessey & Oracle deel ik dan ook niet.
Een lichte huivering vooraf om aan dit album te beginnen was dan ook niet zo heel vreemd.
Maar de term baroque pop trekt mij uiteraard aan als een sterke magneet.
Ik was dan ook lichtelijk teleurgesteld toen ik opener She Loves The Way They Love Her hoorde. Dit is typisch van die muziek die het dan net niet is voor mij.
Gelukkig sloeg het snel om bij Misty Roses alhoewel ik dat ergens ook wel weer een beetje rommelig vind. Op de een of andere manier begint dat ijzersterk en weet ik niet of de omslag naar de strijkers nu zo geslaagd is voor mij. Op Smokey Day ging dat in elk geval al een stuk beter.
Ergens weet ik niet zo heel goed of ik dit album nu goed vind of dat het te gekunsteld is, te geforceerd. Ik ben zo vreselijk verzot op muziek waar strijkers een hoofdrol in spelen dus waarom pakte me dit dan niet als gehoopt.
Zodra het wat naar kitsch gaat neigen als op Mary Won't You Warm My Bed dan veer ik op en doet het me wat, maar juist op de pure, akoestische momenten ervaar ik de violen als een beetje storend en verpesten ze het magische sfeertje dat er op zo'n moment hangt. En echt, dat is dus heel erg raar te noemen want ik hou er zo van. Ik denk dat het een beetje ligt aan het feit dat zodra de strijkers inzetten ze ook vaak gelijk de hoofdrol krijgen en niet integreren naar mijn idee. Hierdoor krijg je een beetje een om-en-om gevoel en dat stoort me soms wat.
Ondanks deze puntjes van kritiek bevalt het album me verder best wel en luister ik hier liever naar dan naar The Zombies.
Baroque pop is leuk, maar zodra het zwieresque is en een beetje over het randje neigt te gaan kan ik er meer mee. Een vaudeville, cabaret-achtig sfeertje doet het dan ook wat beter bij mij en misschien ben ik ook gewoon niet zo'n heel groot liefhebber van het stemgeluid van Blunstone.
Blijft over: een alleraardigst album waar ik genoeg plezier aan beleef maar dat bij mij niet de boeken in gaat als klassiekertje.
* denotes required fields.
* denotes required fields.