Kylie - The Abbey Road Sessions (2012)
mijn stem
17 stemmen
Australië
Pop
Label: Parlophone
-
All the Lovers (3:22)
-
On a Night Like This (3:00)
-
Better the Devil You Know (3:57)
-
Hand on Your Heart (3:35)
-
I Believe in You (2:47)
-
Come Into My World (3:32)
-
Finer Feelings (3:35)
-
Confide in Me (4:08)
-
Slow (4:08)
-
The Locomotion (2:33)
-
Can't Get You Out of My Head (3:33)
-
Where the Wild Roses Grow (4:05)
met Nick Cave
-
Flower (3:30)
-
I Should Be So Lucky (3:14)
-
Love at First Sight (3:34)
-
Never Too Late (3:01)
-
Wow * (3:04)
-
In My Arms * (3:41)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
55:34
(1:02:19)
0
geplaatst: 22 oktober 2012, 23:04 uur
Kylie is voor mij de laatste dit jaar met herbewerkte versies.
Had ik de live cd van Antony al achter mijn kiezen, de cd met herbewerkingen van Tori Amos met ons eigen Metropole orkest, akoestische versies van Patrick Wolf, Doe Maar's opnieuw opgenomen nummers, ach dan kan Kylie er ook nog wel achteraan toch?!
Pop Kylie doet nu chique. Haar nummers krijgen ook een orkest sausje met een achtergrondkoortje dat goed van zich laat horen. Nieuw is het niet getuige ook al die andere albums van andere artiesten die uitkwamen dit jaar. Is het armoede? Misschien wel maar het kan ook goed uitpakken en iets toevoegen en daar zullen de meningen altijd wel over verdeeld blijven.
The Abbey Road Sessions zijn me soms iets te melig. Kylie is voor mij op haar lekkerst als ze 100% pop is. Verloochen je achtergrond niet meid zou ik willen zeggen.
Maaaaarrrrrr..... toch is het knap als je ziet hoe die op het eerste gehoor simpele popnummers overeind blijven staan in deze nieuwe setting. I.t.t. Tori Amos zijn dit in elk geval wezenlijk andere versies en voel je je als fan niet bekocht.
Mijn enig echte probleem met dit album is dat ik soms niet zo goed tegen de backings kan. Het is te veel slagroom op de taart en te veel zoetigheid maakt misselijk.
Liever wat puurder: piano, akoestische gitaar en wat strijkers hadden volstaan. Nu krijg ik er zo'n Carpenters gevoel bij en als ik één duo niet zo goed trek.......
Gelukkig blijft Confide in Me redelijk goed overeind in deze versie en het duet met ome Nick is zoals ik het hele album graag had willen zien: lekker eenvoudig gehouden. Een geslaagde versie (alhoewel het origineel natuurlijk niet valt te overtreffen). Where the Wild Roses Grow is zo een beetje een Tindersticks-achtig nummer geworden.
De fans zullen dit album ongetwijfeld slikken. Ik minder. Het is me te klef af en toe. Desondanks kan ik er op momenten best wel van genieten maar helaas is niet alles even geslaagd.
Duvel die backings er de volgende keer maar uit is mijn welgemeende advies.
Had ik de live cd van Antony al achter mijn kiezen, de cd met herbewerkingen van Tori Amos met ons eigen Metropole orkest, akoestische versies van Patrick Wolf, Doe Maar's opnieuw opgenomen nummers, ach dan kan Kylie er ook nog wel achteraan toch?!
Pop Kylie doet nu chique. Haar nummers krijgen ook een orkest sausje met een achtergrondkoortje dat goed van zich laat horen. Nieuw is het niet getuige ook al die andere albums van andere artiesten die uitkwamen dit jaar. Is het armoede? Misschien wel maar het kan ook goed uitpakken en iets toevoegen en daar zullen de meningen altijd wel over verdeeld blijven.
The Abbey Road Sessions zijn me soms iets te melig. Kylie is voor mij op haar lekkerst als ze 100% pop is. Verloochen je achtergrond niet meid zou ik willen zeggen.
Maaaaarrrrrr..... toch is het knap als je ziet hoe die op het eerste gehoor simpele popnummers overeind blijven staan in deze nieuwe setting. I.t.t. Tori Amos zijn dit in elk geval wezenlijk andere versies en voel je je als fan niet bekocht.
Mijn enig echte probleem met dit album is dat ik soms niet zo goed tegen de backings kan. Het is te veel slagroom op de taart en te veel zoetigheid maakt misselijk.
Liever wat puurder: piano, akoestische gitaar en wat strijkers hadden volstaan. Nu krijg ik er zo'n Carpenters gevoel bij en als ik één duo niet zo goed trek.......
Gelukkig blijft Confide in Me redelijk goed overeind in deze versie en het duet met ome Nick is zoals ik het hele album graag had willen zien: lekker eenvoudig gehouden. Een geslaagde versie (alhoewel het origineel natuurlijk niet valt te overtreffen). Where the Wild Roses Grow is zo een beetje een Tindersticks-achtig nummer geworden.
De fans zullen dit album ongetwijfeld slikken. Ik minder. Het is me te klef af en toe. Desondanks kan ik er op momenten best wel van genieten maar helaas is niet alles even geslaagd.
Duvel die backings er de volgende keer maar uit is mijn welgemeende advies.
0
geplaatst: 7 juni 2016, 18:49 uur
Kylie doet een poging om haar bekendere werk wat gewichtiger te maken en slaagt daar misschien ook wel in, maar om nou te zeggen dat de nummers er echt interessanter door worden... Af en toe zit er wel een aardig nieuw accent aan, maar echt wezenlijk anders wordt het nergens en overtroffen worden de originelen al helemaal niet. Beetje een nutteloos album dus, maar verder best het beluisteren waard.
* denotes required fields.
* denotes required fields.